Er bestaat dus nog een wereld waar niet alles kut is

Ik heb al een tijdje niets geschreven. Niet omdat er geen inspiratie is. Integendeel. Er is te veel. Ik lees het nieuws en het is oorlog, oorlog, natuurramp, oorlog, femicide, klimaatellende en voor de afwisseling nog een oorlog.

Vrouwen kunnen ondertussen nog steeds niet veilig de nacht claimen. We kunnen naar de maan, praten tegen onze koelkast en een computer complete boeken laten schrijven, maar als een vrouw 's avonds alleen naar huis loopt, deelt ze voor de zekerheid haar locatie. Vooruitgang is een prachtig ding.

En bij iedere vermoorde vrouw mogen we vervolgens weer lezen dat ze bij hem weg wilde, hem had afgewezen of al bang voor hem was. Gelukkig vragen we inmiddels iets minder vaak wat zíj anders had moeten doen. We boeken vooruitgang. Met de snelheid van een slak dat wel.

Ook de aarde heeft er zichtbaar genoeg van. Bosbrand hier, overstroming daar, recordtemperatuurtje erbij. Moeder natuur schreeuwt inmiddels al jaren dat het niet goed gaat, maar zoals wel vaker wanneer een vrouw iets twintig keer zegt, wachten we rustig tot een man bevestigt dat het inderdaad een probleem is.

Kortom, inspiratie zat. Alleen word je er niet bepaald gezellig van. Vroeger zongen we bij Kinderen voor Kinderen al: als ik de baas zou zijn van het Journaal. Ik snap dat liedje inmiddels beter dan toen. Want vandaag las ik eindelijk eens iets leuks. Een zeldzame albinozeehond is gespot op het strand bij Neeltje Jans.

Een zeehond. Een zeldzame zeehond op een strand. Dat was het nieuws.

Niemand dood. Geen raket. Geen dictator. Geen man die dacht dat "nee" eigenlijk het begin van een onderhandeling was. Geen politicus die kwam uitleggen dat een vrouw misschien gewoon niet in haar eentje door het donker had moeten fietsen. Gewoon een zeehond die een beetje lag te zeehonden.

Ik werd er oprecht vrolijk van. Dat zegt misschien vooral iets over hoe diep de lat inmiddels in de grond ligt. Misschien hebben we meer van dat soort nieuws nodig. Niet om de ellende te negeren. Die verdwijnt niet omdat we naar een schattig dier kijken. Maar wel omdat er tussen alle ellende door nog steeds een wereld bestaat waarin niet alles kut is.

Een zeldzaam dier op het strand. Een vermiste kat die thuiskomt. Iemand die een gevonden portemonnee terugbrengt mét geld erin. Een buurman die pas na negen uur begint met boren. Kleine wonderen.

Dus bedankt, albinozeehond. Je hebt niets opgelost. Het patriarchaat staat nog overeind, de aarde kookt rustig verder en de wereldvrede is nog steeds zoek. Maar je lag daar gewoon te zeehonden zoals een zeehond hoort te doen. Wit, dik en totaal ongeïnteresseerd in onze collectieve puinhoop.

En het is ook nog mooi weer.

Twee positieve berichten op één dag. Het moet niet gekker worden.