Epstein en zijn mannen laten zien hoe vrijheid wordt gebruikt om vrouwen te onderdrukken

In mijn vorige stuk over de Epstein-documenten, beschreef ik hoe het netwerk van Epstein bijdroeg aan de opkomst van extreemrechts in de Westerse wereld. De invloed van zulke netwerken beperkt zich namelijk niet tot politiek of economie; ze sijpelt door in cultuur, media en moraal. Dit keer bekijken we waarom ‘woke’ een doelwit werd. Daarvoor moeten we terug naar het moment waarop religiekritiek veranderde in een bredere strijd tegen dogma’s.

Om precies te zijn: midden jaren 2000, kort na 9/11, verschuift religiekritiek van het bestrijden van islamistisch extremisme naar een bredere strijd tegen dogma’s, mede door de onthulling dat president George W. Bush overtuigd was dat God hem opgedragen had Irak en Afghanistan aan te vallen.

Veel mensen belandden daardoor in een ‘donder-op-met-religie’-fase, waarin vooral de islam verdacht werd, maar ook het christendom — zij het in mindere mate — het moest ontgelden. In die context won het zogenoemde ‘nieuwe atheïsme’ terrein via figuren als Richard Dawkins, Lawrence Krauss en Sam Harris — die ook opduiken in de Epstein-documenten. De ene anti-theïstische bestseller volgde de andere op. In hetzelfde tijdperk verzette Steven Pinker — ook ruim aanwezig in de documenten — zich succesvol tegen een verplicht vak over "Rede en Geloof" op de Harvard University.

Van Elevatorgate tot Gamergate en MeToo
Deze context is belangrijk, want religie werd zo de wortel van het Kwaad in plaats van het patriarchaat zelf. ‘Het gebedshuis’ werd ontmanteld maar de hiërarchie bleef in stand. Deze spanningen leidden tot Elevatorgate (2011).

In een video vertelde Rebecca Watson over haar ongemakkelijke liftontmoeting op een atheïstisch event, wat uitgroeide tot een cultuurstrijd, waarin meningsverschillen snel ideologisch verharden — ondanks dat ze vrij laconiek de situatie uitlegde. Achteraf blijkt Watson toch gelijk te hebben, omdat er meer klachten kwamen. Lawrence Krauss had op een ander godvrij evenement uit dezelfde periode bij Cristina Rad zijn handen niet thuisgehouden.

Uiteindelijk raakten de heren deels uitgepraat over religie zelf, waardoor het weinig verbazing wekte dat Gamergate (2014) vrijwel vanzelf in de schoot van de godvrije gemeenschap belandde. Een privéconflict tussen game-ontwikkelaars Zoe Quinn en haar ex-partner Eron Gjoni werd opgeklopt, waardoor persoonlijke beschuldigingen over haar werk uitgroeiden tot een bredere online cultuurstrijd over seksisme en journalistieke integriteit. Zij had toen een relatie met een gamejournalist, waardoor haar rancuneuze ex meteen reviews over haar game in twijfel trok.

Via Milo Yiannopoulos van Breitbart, was Steve Bannon als CEO indirect ook bij deze clusterfuck betrokken. Doordat deze godvrije mannen patriarchaal denken niet hadden ontmanteld, waanden zij zich vrij van dogma’s en waren ze blind voor hun eigen biases. Daardoor hadden extreemrechts en ‘new atheism’ dezelfde twee vijanden; de progressieve beweging en moslims.

Vrouwen waren vrij, zolang zij geen grenzen stelden zoals Rebecca Watson.Hetzelfde reflex — kritiek zien als aanval op vrijheid — keerde enkele jaren later terug bij #MeToo. #MeToo voelde als een vorm van verpreutsing en een wapen om mannen in een kwaad daglicht te zetten. Woke en alles dat ook maar progressief rook werd weggezet als:

●      Obsessie
●      Vertrutting
●      Kleinzerigheid
●      Dogmatiek

Een patriarchaat dat totaal van God los is
Alleen God was ontmanteld en niet het patriarchaat zelf. In het brein van het netwerk van Epstein, waren vrouwen (en helaas ook kinderen) nog steeds neukbare kunst. Schilderijen worden mooi gevonden en gewaardeerd, maar horen niet terug te praten — en al helemaal geen nee te zeggen. Dus elke aanklacht die deze machtige mannen aansprakelijk hield, viel onder obsessie, vertrutting, kleinzerigheid en dogmatiek.

Doordat de islam als een groter kwaad werd gezien dan het christendom, was er ook een opening voor witte suprematie. Transhaat is ook te verklaren, want als jouw geslacht bij geboorte niet bepalend is voor jouw gender, is de hele patriarchale hiërarchie bullshit. Wat dan wel opvallend is: deze patriarchale hiërarchie wordt feilloos herkend wanneer deze voorkomt in niet westerse culturen.

Wie deze lijnen naast elkaar legt, ziet geen breuk maar een voortzetting van hetzelfde patroon. De strijd verschoof van religie naar cultuur en van geloof naar identiteit, maar de onderliggende machtsverhoudingen bleven opmerkelijk stabiel. Wat ooit werd gepresenteerd als bevrijding van dogma’s, werd een dogma op zichzelf. Het is makkelijker een instituut af te breken dan een hiërarchie los te laten.

Daarom voelt die anti-woke-retoriek zo vertrouwd: ze spreekt de taal van vrijheid, maar voor wie? Van mensen die nooit bevrijd hoefden te worden. Daardoor reageert ze vooral op het verlies van vanzelfsprekend gezag. Een vanzelfsprekend gezag dat zowel in orthodoxe religie als in gesloten machtsnetwerken vanzelfsprekend is.

Waar je mee omgaat, raak je mee besmet — in dit geval Epstein zelf. Daarmee wordt duidelijk dat de strijd nooit alleen ging over ideeën, maar over wie wel of niet ter verantwoording geroepen mocht worden: de islam en moslims wel, misschien de christenen nog, maar zelden zijzelf — de vrijzinnige, godvrije mannen die zichzelf buiten schot waanden.