Eigen stoeptegel eerst!

Vroeguh hadden we gewoon fijne open grenzen. Fijn voor vakanties, boodschappen doen en goedkoop tanken. Nu willen we steeds vaker strakke grensjes en die worden steeds krapper.

De ontsporing begon nog ambitieus met ‘USA First’. Dat klonk nog alsof er minstens een halve wereldkaart aan te pas kwam. 50 Staten groot patriottisme, cowboys, snelwegen, nationale parken. Who cares!

Maar het virus van het “eerst ik” blijkt nogal besmettelijk. Europa moest daarna ook ineens “Europa eerst” worden. Prima, dacht ik nog, dat is tenminste een continent. Maar vervolgens werd het: Nederland eerst. Want ja, die EU in Brussel? Daar moeten we rap uitstappen! Grenzen potdicht!

Hierna komt uiteraard de eigen provincie. De Friezen hebben stiekem al hun eigen taal en borden. Vervolgens de eigen stad, die niks wil weten van 020 of 040. Daarna de eigen wijk, vanwege de scootmobielterroristen uit die andere wijk. Maar uiteindelijk komt natuurlijk de eigen straat aan de beurt.

Ergens in een gemeenteraadsvergadering zit nu waarschijnlijk iemand serieus te denken: “Wij zijn vóór solidariteit, maar wel eerst voor de bewoners van de even huisnummers van straat X.”

De overkant kijkt boos terug vanaf nummer 13. Daar wonen immers die ‘buitenlanders’ van de straat. Mensen met afwijkende kliko-ophaaldagen en een andere mening over parkeren. Totaal andere cultuur, brrrrr!

Dit denken loopt vanzelf vast. Want als iedereen alleen nog maar vóór zichzelf is, ontstaat vanzelf een soort open gevangenis. Eerst een hek om het land, dan een paaltje in de straat, vervolgens een slagboom voor de oprit. Hierna kom je je eigen deur niet meer uit. Want als je er niet in mag, kom je er ook nooit meer uit.

Tot je op een dag je eigen huis uitloopt en ontdekt dat je nergens meer heen kunt. Want de buren van nummer 11 hebben inmiddels “Nummer 11 First” ingevoerd. Alleen toegang voor bewoners en familie. En eerlijk is eerlijk: ze hebben wel een punt. Waarom zouden zij opdraaien voor de problemen van nummer 9 en 13, toch?

Zo eindigt het grote ideaal van “eigen volk eerst” uiteindelijk in een man die op een klapstoel voor zijn voordeur zit, met een hesje aan waarop staat: “Eigen stoeptegel eerst.”