Een meisje van zeventien

Niet kwetsbaar genoeg.

Je bent zeventien jaar.
Het is midden in de nacht, je hebt gedronken.
Je zit alleen in een auto met twee mannen die tientallen jaren ouder zijn dan jij.
Eén daarvan is politieagent.
Die mannen hadden niet de intentie dit meisje veilig thuis te brengen. Maar met haar zeventien jarige brein dacht zij, dit kan wel.

Niet kwetsbaar genoeg bleek achteraf.

Ik vraag me oprecht af wanneer een meisje/vrouw volgens sommige mensen dan wél kwetsbaar is.
Moet ze eerst in een glazen stolp zitten?
Een knipperend bord boven haar hoofd met de tekst "kwetsbaar, graag niet misbruiken"?
Of moet ze vooraf een formulier invullen zodat iedereen precies weet wanneer haar grenzen eindelijk serieus genomen mogen worden?

Natuurlijk was het niet slim om op haar zeventiende 's nachts rond te lopen en met die mannen mee te gaan.
Dat weet zij inmiddels waarschijnlijk beter dan wie dan ook.
Maar laten we niet doen alsof we op die leeftijd allemaal om tien uur met een kop thee onder een dekentje lagen.

Ik niet.

En de meeste mensen die nu zo graag vanaf hun morele uitkijktoren naar beneden preken waarschijnlijk ook niet.

Jong zijn betekent domme keuzes maken.
Dat is bijna een verplicht vak.
Alleen zit daar één belangrijk verschil in.
Een domme keuze van een zeventienjarige geeft twee volwassen mannen nog steeds geen vrijbrief om daar hun voordeel uit te halen.

Toch lijkt de discussie telkens weer dezelfde afslag te nemen.

Waarom stapte ze in?

Waarom liep ze daar?

Waarom zei ze niet harder nee?

Bijzonder toch?

Ik hoor bijna niemand vragen waarom twee volwassen kerels dachten dat een dronken meisje van zeventien een prima afsluiting van hun avond was.

Ik las de uitspraak van de rechter.
Ik vroeg me serieus af of de rechter toevallig de rechterhand van de FIFA en Messi is.
Want blijkbaar verwacht hij dat een meisje onder druk, bang, afhankelijk en geïntimideerd eerst nog even een perfecte schwalbe maakt, luid genoeg protesteert en daarna ook nog de videobeelden aanlevert.
Anders telt het niet mee.

Ze deed aangifte.
Dat alleen al vraagt meer moed dan de meeste mensen ooit hoeven op te brengen.
Daarna volgen de verhoren.
De medische onderzoeken.
Het eindeloos opnieuw vertellen van de meest vernederende momenten uit je leven.
Alles wordt binnenstebuiten gekeerd en bekeken.
Je telefoon, je vagina, je gedrag en je herinneringen en uiteraard wordt je karakter ook onder de loep genomen.
En uiteindelijk krijg je te horen dat je verhaal betrouwbaar is, maar dat je juridisch gezien blijkbaar niet kwetsbaar genoeg was.

Dat is een boodschap waar iedere vrouw iets van voelt.
Want dit gaat allang niet meer alleen over haar.
Dit gaat over het hardnekkige idee dat vrouwen perfecte slachtoffers moeten zijn.

Niet te veel drinken.

Niet te weinig protesteren.

Niet bevriezen.

Niets vergeten.

Ondertussen verdwijnen de keuzes van de verdachten opvallend makkelijk naar de achtergrond.
Hun gedrag lijkt bijna een bijzaak te worden, terwijl dat juist de kern zou moeten zijn.
En dan vragen we ons af waarom zoveel vrouwen geen aangifte doen.

Misschien omdat ze zien wat er gebeurt als je het wel doet.

Dan sta je niet alleen tegenover de verdachten.

Maar dan sta je ook tegenover een samenleving die nog altijd oordeelt over waarom je bent ingestapt of dat korte rokje droeg.

Alsof de verdachten ineens het slachtoffer zijn geworden.

Een nee is áltijd een nee!