Een kwartier pauze in de Tweede Kamer en ineens is volgens sommige politici de democratie in gevaar

De Nederlandse politiek kent een opvallend patroon. Steeds opnieuw zien we politici die hun partij verlaten omdat ze hun zin niet krijgen. Fracties die uiteenvallen omdat compromissen onmogelijk blijken. Nieuwe politieke projecten die ontstaan uit interne conflicten, persoonlijke ambities of het onvermogen om binnen een collectief democratisch proces samen te werken.

Opvallend genoeg doet dit fenomeen zich de afgelopen jaren opvallend vaak voor aan de extreme tot rechterkant van het politieke spectrum. Partijen en politici die graag spreken over orde, regels en democratische waarden, blijken zelf vaak weinig geduld te hebben met democratische processen wanneer de uitkomst hen niet bevalt.

Dat maakt de recente ophef in de Tweede Kamer des te ironischer.

Tijdens een debat werd de vergadering kort geschorst zodat enkele Kamerleden hun vasten konden verbreken tijdens de ramadan. Een simpel ordevoorstel. De voorzitter legde het voor, de Kamer stemde en een meerderheid ging akkoord. Zo werkt het parlement: een voorstel, een stemming, een besluit.Democratie in zijn meest basale vorm.

Toch ontstond er onmiddellijk ophef. Alsof een kwartier pauze een fundamentele bedreiging voor de democratische orde zou zijn. Terwijl schorsingen van vergaderingen in de Kamer voortdurend plaatsvinden: voor overleg, voor pauzes, voor praktische redenen. Daar maakt normaal gesproken niemand een probleem van.

De verontwaardiging ontstaat pas wanneer het om moslims gaat.

En precies daar zit de kern van deze politieke ophef. Een alledaagse parlementaire handeling wordt opgeblazen tot een cultureel conflict. Niet omdat de procedure bijzonder is, maar omdat het sommigen een nieuwe kans biedt om een oude politieke strategie te herhalen: moslims framen als probleem.

Wanneer een democratisch genomen besluit wordt aangevallen omdat het rekening houdt met moslims, dan hebben we het niet over een principiële verdediging van de democratie. Dan hebben we het over politieke profilering, gevoed door racisme en islamofobie.

Democratie betekent namelijk ook dat je accepteert dat een meerderheid anders beslist dan jij zou willen. Wie alleen democratie accepteert wanneer hij zelf wint, verdedigt geen democratie.

Die bedrijft simpelweg politieke agitatie.

En misschien is dat wel de echte les van deze ophef: voor sommige politici is democratie geen principe, maar een instrument, bruikbaar zolang moslims er niet in voorkomen.