Een fundamentele koerswijziging van een nieuw Israëlisch kabinet is een illusie

Een kleine 5 miljoen joodse Israëliërs bepaalden op 27 oktober het lot van circa 7 miljoen Palestijnen.

De Israëlische president Herzog heeft dit weekend Yashar-leider Gadi Eisenkot opdracht gegeven een regeringscoalitie te vormen. Hij moet proberen een regering samen te stellen die op steun kan rekenen van minimaal 61 parlementariërs.

De Yashar-leider heeft al eerder de voorwaarden voor deelname aan zo’n kabinet-Eisenkot kenbaar gemaakt. Daarvan leidt alleen al de eerste conditie - de erkenning van Israël als joodse staat - tot het verankeren van structurele ongelijkheid tussen joodse en niet-joodse burgers in zijn regeringsbeleid. Hoewel Eisenkot hieraan toevoegt dat Israël een 'egalitaire' staat moet zijn, lijkt dit toch vooral een diplomatieke afleidingsmanoeuvre die de discriminerende en racistische basisvoorwaarde niet wegneemt.

Mocht het Gadi Eisenkot lukken een regeringscoalitie te vormen die op steun kan rekenen van minstens 61 Knesset-leden, dan zal zo’n regering waarschijnlijk te maken krijgen met forse veranderingen in de politiek van de Verenigde Staten, Israëls belangrijkste bondgenoot. Want als direct gevolg van de ook door Eisenkot gesteunde genocidale misdaden tegen het Palestijnse volk, is er in de VS zowel onder Democratische als Republikeinse kiezers een groeiend ongemak over de jaarlijkse miljarden aan militaire steun voor Israël. Vandaar dat een toenemend aantal congresleden deze steun zelfs helemaal wil stopzetten. Het is daarom niet uit te sluiten dat de belofte om de miljardensteun te verminderen of zelfs geheel te beëindigen, weleens een randvoorwaarde kan zijn voor een succesvolle kandidatuur voor de presidentsverkiezingen van 2028.

De Israëlische verkiezingen van 27 oktober
Op 27 oktober gingen zo’n 5,7 miljoen Israëliërs naar de stembus. Als we daar de circa 840.000 Palestijns-Israëlische stemmers vanaf halen, blijven er een kleine 5 miljoen Israëlische burgers over. Deze 5 miljoen joods-Israëlische kiezers beslisten over de levens van naar schatting 7 miljoen Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever, Gaza, Oost-Jeruzalem en binnen de grenzen van het Israël van vóór 1967.

Exacte cijfers van het aantal Palestijnen in geheel Israël/Palestina kennen we overigens niet, mede omdat het onduidelijk is hoeveel Palestijnen uit Gaza de genocidale oorlog van de afgelopen 3 jaar daadwerkelijk hebben overleefd; het officiële dodental van een kleine 75.000 is slechts het aantal dat als direct slachtoffer van IDF’s terreuracties bij de Palestijnse ziekenhuizen werd gemeld; het werkelijke cijfer is waarschijnlijk fors hoger - er gaan zelfs schattingen rond van honderdduizenden Palestijnse doden.

Maar de essentie van bovenstaande: een kleine 5 miljoen joodse Israëliërs bepaalden op 27 oktober het lot van een veel groter aantal Palestijnse moslims en christenen. In verschillende talkshows en nieuwsprogramma’s op de Nederlandse televisie noemden ze dit democratie. Omroep WNL had zelfs een paar keer de ‘onafhankelijke' CIDI-directeur Naomi Mestrum als belangrijkste politiek analist te gast.

Al met al bleek het maar wát ingewikkeld voor Eva, Pauw & De Wit, Renze en al die andere talkshowhosts plus tafelgasten om de kérn van wat er tijdens de Israëlische verkiezingen gebeurde te benoemen. 

De stem van 840.000 Palestijnse Israëli’s telt nauwelijks mee
Een Israëlische kiezer die vlak na de bekendmaking van de verkiezingsuitslag op straat werd geïnterviewd reageerde teleurgesteld. Volgens hem had het anti-Netanyahu-blok namelijk verloren van het pro-Netanyahu-blok. Dat leek op het eerste gezicht een wat vreemde redenering, omdat de anti-Netanyahu partijen 67 zetels behaalden terwijl het pro-Netanyahu-blok op slechts 53 zetels bleef steken.

De verklaring? De 19 zetels voor de Palestijns-Israëlische partijen worden in de praktijk niet meegerekend omdat Palestijns-Israëlische kiezers slechts figuranten zijn. Hún stem is er nog slechts om de leugen in stand te houden dat Israël een democratie is. En mocht het door Gadi Eisenkot geleidde blok ondanks de belofte van het tegendeel tóch de gedoogsteun van de Palestijnse partijen vragen (en krijgen) om de door het Internationale Strafhof gezochte Benjamin Netanyahu weg te krijgen, dan zullen de Palestijnse Israëliërs daar weinig tot niets voor terugkrijgen. Logisch, want het standpunt ten aanzien van de Palestijnen verschilt bij de meeste partijen in het Eisenkot-blok nauwelijks met dat van de Likudpartij van Netanyahu; partijleiders Eisenkot, Bennett en Lieberman zijn evenals Netanyahu racistische politici die vóór de verkiezingen de belofte deden níet met de Palestijnse partijen te zullen samenwerken. Bovendien sprak Naftali Bennett, leider van de Beyachad-beweging, expliciet zijn steun uit voor een toekomstige expansie naar een Groot-Israël van de Nijl tot aan de Eufraat.

Het probleem van Israël is dan ook niet Benjamin Netanyahu. Het probleem van Israël is dat het land is verworden tot een racistische en oorlogszuchtige natiestaat. Netanyahu is daarvan niet de oorzaak, maar het gevolg.

En als ik zeg ‘verworden’ dan druk ik me nog vriendelijk uit, want eigenlijk is Israël al sinds 1948 een racistisch en oorlogszuchtig land, ook al lijkt activist en voormalig politicus Zehava Galon - in een verder uitstekend Haaretz-artikel dat íedereen moet lezen -  nog ánders te suggereren. Want waar zij ‘Israel must get its soul back’ schrijft, hebben de Palestijnen (en hun nakomelingen) die een kleine 80 jaar geleden van huis en haard zijn verdreven waarschijnlijk geen flauw idee over welke ’soul’ deze Israëlische activist praat.

De ideologie van het joods-supremacisme
Maar de essentie van wat Zehava Galon schrijft is iets dat door te veel Nederlandse nieuwsredacties maar niet wordt onderkend: het probleem van Israël is niet Netanyahu, het probleem is de ideologie van het joods-supremacisme die Netanyahu heeft voortgebracht. Diezélfde ideologie bracht ook Gadi Eisenkot voort, de mogelijk toekomstige premier die tussen oktober 2023 en juni 2024 in het oorlogskabinet zat en daarmee talloze van de grootste en meest barbaarse oorlogsmisdaden steunde.

Het meest zorgwekkende aan de situatie in Israël is dat de jeugd tegenwoordig vaak nog extremere denkbeelden koestert dan de oudere generaties. Een belangrijke oorzaak hiervoor ligt in het racistische Israëlische onderwijssysteem. Hoe dit zich in de praktijk vertaalt, bleek recent uit een video van Guardian-journalist William Christou. Hij deelde daarin een veelbesproken gesprek dat hij op verkiezingsdag voerde met een 19-jarige kiezer met een Amerikaans-Israëlische achtergrond.

De jonge vrouw zegt tegen de journalist: “October 8, Gaza should have been glassed, completely carpet bombed. Entirely. There shouldn’t have been a living soul there. I think it’s very important to settle and annex Gaza. I don’t think this war is ever going to end unless we kick out the Arabs from there. It’s our land. I mean, Israel is a Jewish state. We should take it because God commanded us to take it.” Vervolgens vraagt de Guardian-journalist: “In that scenario, where would the Palestinians go?” waarop ze antwoordt: “Honestly, to any other Arab country, I don’t really care. Except Jordan and Lebanon and Syria, those are ours. Or we’ll kill them.” Bijzonder is ook dat zij volgens de journalist de hardcore racistische minister Ben-Gvir zelfs nog ‘te links’ noemt.    

Israëlische actrice spreekt onbedoeld de waarheid tijdens een live-uitzending
Een andere opvallende video die onlangs viraal ging zou de positivo’s onder ons daarentegen enige hoop kunnen geven. De Israëlische actrice Chelli Goldenberg was te gast tijdens het ontbijtprogramma van de Israëlische tv-zender Kanaal 13 om te praten over haar filmcarrière. Maar op een moment dat zij ten onrechte dacht dat het reclameblok nog bezig was, vond volgens de Engelse vertaling het volgende gesprek plaats:

Chelli Goldenberg (CG) “I really want to be able to feel happy about being Israeli again.” Vervolgens vraagt de interviewer (Int): “Has it really reached the point where you’re not happy to be Israeli?” Waarop CG antwoordt: “I want to be, but I no longer feel proud to be Israeli.” Daarop reageert Int: “You don’t feel proud to be Israeli? Those are dangerous words to say on air.” Waarna CG reageert: “I’m not saying it on air. I’m saying it quietly. Yes, I’m not proud of who we are as a people. It’s a terrible feeling, because I’m from the generation that grew up during that period. I was born in 1954, and even after 1967, it took 10 years to understand the sin of the occupation. It didn’t happen overnight. The occupation brought everything that followed. Everything happening now is a consequence of the occupation.” Int: “What’s happening now?” CG: “What isn’t happening now? Religious coercion, the settlers, Jewish terrorism, arrogance. A minority has the right to fight for its freedom.”

Nadat Chelli Goldenberg erachter komt dat haar uitspraken live op tv waren, reageert ze geschokt: “You didn’t tell us we were back on air. I thought this was an off-air conversation. I thought we were on a commercial break. No, no, I’m leaving.” 

Dat de vrijheid van meningsuiting in Israël voor Palestijnse Israëli’s zwaar onder druk staat is al enige tijd bekend. Vandaar dat de Palestijns-Israëlische politicus Sami Abu Shehadeh werd gedwongen zijn kandidatuur voor de Israëlische verkiezingen van eind vorige maand in te trekken. Maar ook joodse Israëli’s die zich scherp over Israëls racistische politiek en genocidale misdaden uitlaten lopen gevaar. Het is daarom logisch dat Chelli Goldenberg zo schrok toen ze begreep dat haar uitspraken live de Israëlische huiskamers binnenkwamen terwijl haar gesprekspartners de actrice in de waan lieten dat het gesprek off-air was.       

Waarom wordt het intern-Israëlische verzet niet gesteund?
Tijdens apartheid Zuid-Afrika werden anti-apartheids-activisten gesteund door de internationale gemeenschap, onder meer dankzij een brede economische, culturele en sportieve boycot. Mede daardoor durfden ook steeds meer Zuid-Afrikanen zich publiekelijk te uiten. Maar Israëlische activisten die zich tegen Israëls racistische en genocidale politiek uitspreken worden in de praktijk eerder tegengewerkt dan gesteund.

Zo blijft ook het kabinet-Jetten/Yeşilgöz Israëls racistische politiek en genocidale misdaden impliciet steunen met wapenaankopen en tientallen miljarden die via de Amsterdamse Zuidas in Israëls oorlogseconomie worden gepompt. En zag de top van de NPO er aanvankelijk geen probleem in Israëls politiek gemotiveerde deelname aan het Eurovisie Songfestival te accepteren, waarmee ze Israëli’s als Chelli Goldenberg keihard zouden hebben laten vallen.

Dat Israël is verworden tot de criminele staat die het vandaag is, is daarom voor een groot deel te wijten aan een internationale gemeenschap die met haar structurele weigering in te grijpen een monster heeft gecreëerd dat niet meer te temmen valt.

Israël werd in 1948 gesticht als veilig thuis voor joodse Europeanen die waren opgegroeid in het antisemitische en genocidale Europa. Maar dat ‘veilige’ thuis is geworteld in de onderdrukking plus etnische zuivering van - en inmiddels genocide op - het Palestijnse volk. Gevoed door de afgrijselijke beelden op sociale media van Israëls horrordaden, is de wereldwijde publieke opinie over Israël historisch negatief geworden.

Desondanks acht ik een koerswijziging van een nieuw Israëlisch kabinet een illusie; naar verwachting zal het de huidige lijn ten aanzien van de Palestijnen grotendeels onveranderd voortzetten. Als westerse leiders het voortbestaan van Israël daadwerkelijk serieus nemen, rest hen daarom naar mijn mening nog slechts één taak: Israël er via economische, culturele en sportieve sancties toe dwingen op basis van gelijkwaardigheid met de Palestijnen over een duurzame en zo rechtvaardig mogelijke vrede te onderhandelen. Uitgangspunt daarbij is een einde aan Israëls apartheidspolitiek en vrijheid, volledige gelijkheid plus veiligheid voor alle inwoners van Israël/Palestina.

Laten we daarentegen toe dat Israël zijn destructieve oorlogen in Palestina en onder meer Libanon, Syrië plus Iran voortzet, dan bezegelt het land naar mijn vaste overtuiging zijn eigen lot. Want een regime dat is gebouwd op apartheid plus andersoortige onderdrukking, verdrijving en vernietiging van andere volkeren, graaft historisch gezien bijna altijd zijn eigen graf.