Een concert bezoeken moet geen hindernisbaan zijn

Vandaag in het nieuws, klachten over bezoekers van een concert van Harry Styles, die klaagden dat zij het podium slecht konden zien. Organisatoren zouden hebben gekeken naar mogelijke aanpassingen. Een logisch gesprek, zou je denken. Toch viel mij vooral iets anders op: als dit al zoveel aandacht krijgt bij een groot concert, waarom blijft het terugkerende probleem voor mensen met een beperking dan zo vaak onder de radar, krijgt het thema toegankelijkheid niet vaker prominente aandacht. 

Voor mij als rolstoelgebruiker is slecht zicht bij evenementen een terugkerend probleem. Het hoort al jaren bij de praktijk van uitgaan, concerten bezoeken of simpelweg ergens onderdeel van willen zijn. Speciale plekken zijn regelmatig achteraan weggestopt, half geblokkeerd door hekken of technische installaties, of er zijn er simpelweg te weinig. Soms mag je “blij zijn dat er überhaupt een plek is”. Maar meedoen zou geen gunst moeten zijn.

En daar spreken werkelijkheid en beleid elkaar tegen. In Nederland hebben we het graag over inclusie, toegankelijkheid en participatie. Tien jaar geleden ratificeerde ons land het VN-Verdrag Handicap. In theorie betekent dat dat mensen met een beperking gelijkwaardig moeten kunnen deelnemen aan de samenleving. Dus ook aan concerten, festivals, sportwedstrijden en culturele activiteiten. Niet ergens aan de zijkant, maar volwaardig. Nu er valide mensen klagen over een groots concert van een wereldster, krijgt dit veel aandacht maar de dagelijkse belemmeringen die heel veel mensen ervaren zijn moeilijk te agenderen 

Toegankelijkheid in de praktijk voelt nog te vaak als iets dat achteraf moet worden opgelost. Eerst wordt een evenement ontworpen voor de massa, daarna kijkt men of er nog ergens ruimte over is voor mensen met een beperking. Alsof toegankelijkheid een extra service is, en geen basisvoorwaarde. andersom redeneren is in mijn beleving veel klantvriendelijker goedkoper en ook volgens de regels van de verdragen die Nederland getekend heeft.

Ik merk daarbij ook hoe ingewikkeld het soms is om dit onderwerp zichtbaar te maken. Mensen zien een rolstoel, maar zien niet altijd de dagelijkse optelsom van obstakels die daarachter zit. Die mensen moeten overwinnen om ergens te komen. Juist daarom schrijf ik opiniestukken en deel ik mijn ervaringen.

Moderne hulpmiddelen helpen mij daarbij om teksten toegankelijker en leesbaarder te maken. Dat zeg ik bewust open. In mijn jeugd heb ik veel fysiotherapie gehad en ik weet hoe belangrijk het is om verstandig met energie en belastbaarheid om te gaan. Technologie helpt mij om mijn verhaal beter onder woorden te brengen, maar de inhoud komt uit echte ervaringen.

Mijn beperking beperkt niet mijn ambitie. Maar een samenleving die toegankelijkheid nog steeds behandelt als sluitpost, beperkt wel degelijk de participatie van mensen. Misschien moeten we ons daarom eens afvragen: voor wie bouwen we eigenlijk onze evenementen en publieke ruimtes? Alleen voor mensen die zonder nadenken overal naar binnen kunnen, of voor iedereen?