Drie keer hoera voor mijn overgrootvaderschap

Eind maart werd ik overgrootvader, heel bijzonder en fijn. Natuurlijk is het bijzonder voor mij. Ik zie me al spelen over een paar jaar met deze nieuwe wereldburger. Maar het is niet alleen bijzonder voor mij, in deze tijd is het bijzonder voor iedereen. Zoveel overgrootouders zijn er tegenwoordig niet meer. Dat was vroeger anders. Ten eerste waren er meer kinderen per gezin en wat nog belangrijker was, de vrouwen baarden in de regel rond hun twintigste. Toen mijn eerste kind werd geboren, was mijn vrouw net 21, haar moeder was toen 43 en grootmoeder. Ook mijn twee zussen alsmede mijn twee schoonzussen baarden even na hun twintigste. Als opeenvolgende generaties op die leeftijd baren dan ontstaan er grootouders rond hun veertigste en overgrootouders even na hun zestigste.

Dat baren op hun twintigste veranderde echter vanaf de zestiger jaren. Bewuste vrouwen wilden niet meer zo vroeg opgeslokt worden door het moederschap dus werd de baartijd opgeschoven tot na hun dertigste. Dat betekende grootouders op hun zestigste en overgrootouder op de leeftijd van 90 plus. Aangezien ik de leeftijd van 90 plus gehaald heb, heb ik het geluk nog eenmaal blij te kunnen zijn met een afstammeling.

Hoeveel weet de huidige generatie van jonge mensen eigenlijk van overgrootouders, vroeg ik me af?

In een workshop waar veel jonge mensen aanwezig waren, vroeg ik hen dat rechtstreeks. De meesten hadden of wel een grootvader of -moeder of wisten in ieder geval van het bestaan hiervan. Bij overgrootvader of -moeder lag dat anders. Sommigen kenden een oudere oom of tante die tevens overgrootouder was. Anderen konden zich nauwelijks voorstellen dat er iets ouders bestond als een grootouder.

Toen ik daarna het woord betovergrootvader of -moeder gebruikte, was de verwarring compleet.

Niemand kon zich voorstellen dat er mensen bestonden die nog ouder waren dan een overgrootvader of moeder. Veel gegiechel en geredetwist totdat een vrouw uitriep: “Ik weet het! De grootmoeder van roodkapje was natuurlijk een bedovergrootmoeder want die lag de hele tijd in bed.

” “Jee, ja”, riepen sommige aanwezigen, “dat ik daar niet eerder aan dacht! Een grootmoeder die de hele tijd inbed ligt.”
“Ja, maar ze werd wel opgevreten door een wolf”, wist een man zich te herinneren.
“Die rot wolven, weg ermee!”, riepen anderen. En daar kon ik het helemaal mee eens zijn. Welke ‘dierenvrienden’ hadden het ooit in hun hoofd gehaald om deze bijtgrage ondieren naar binnen te halen? En de naam die deze gastheren zichzelf gaven is behoorlijk eenzijdig. Ze mogen dan wel van wolven houden, ze houden niet van schapen. Na alle discussies en drankjes na kwam ik weer heelhuids thuis. Nou ja, blij dat ik geen betovergrootvader ben. Met al die wolven ben je je leven niet zeker.

Daarom drie keer hoera voor mijn overgrootvaderschap en drie maal hoera voor mijn achterkleindochter die overigens Vita heet. Vita betekent leven. Nou, mooier kan je het niet hebben!