Doodgewoon verzekerd?

Gezeten in een Grand café converseren twee dames van rond de tachtig op nét te luide toon:
“Heb jij nog wat deze week?”
Nee, alleen m’n vaste boekenclub dinsdag, en vrijdag een begrafenis.”           

Zo triviaal kan de dood dus zijn. Hoe belangrijk en uniek men zichzelf ook beziet, voor ‘de ander’ bent u slechts een speldenprik op de agenda. Een moetje. Het zal wel om een ouder iemand gaan, maar toch. Bij zulke gelegenheden mompelt men gemakkelijk dat ”..hij/zij ook al *** oud was”. En dat is natuurlijk ook zo. Die berusting in het feit dat de dood nu eenmaal het einde markeert van een vreugdevol leven en dat wij daar niet al te emotioneel over moeten doen heeft zelfs een enigszins vergoeilijkend karakter.

We hollen allen naar het eind. De éen wat sneller dan de ander. Maak ervan wat je kan.

Levenswijsheden in een notendop, die uiteraard alleen de gelukkigen van deze wereld gegeven zijn. Hoevelen hebben geen enkele invloed op hun uiteindelijk (mens-)onwaardig lot en zouden het niet in hun hoofd halen de Goden te verzoeken met loze prietpraat. Met enige gratie het leven leiden is een puur geluk. Een luxe-positie. Voor de overgrote meerderheid van de wereldpopulatie geldt slechts een noodlottig bestaan en (over-)leven.

Een curieus bijverschijnsel van ons luxe leven illustreert onderstaand tekstje op schrijnende wijze. Welvarenden ‘verzekeren’ zich tegen de rampspoed die een mens kunnen treffen:

“The world’s greatest free insurance. First among daily newspapers with its Free insurance of readers, The Daily Mail offers new and additional benefits of a startling and unprecedented nature for 1932. These include 20.000 Pounds for husband and wife killed in a railway-accident, or 10.000 Pounds if either is fatally injured: 100 Pounds school fees for children: 10 Pounds for twins: 10 Pounds for Boy Scouts and Girl Scouts and members of similar Associations for accidents involving a broken bone. Daily Mail Free Insurance thus covers a whole list of contingencies. Sign TO-DAY the free registration forms. They appear in every issue of The Daily Mail ”.

De aantrekkelijke raadselachtigheid van oude teksten ten opzichte van het huidig tijdsgewricht. Hoewel ‘oud’, het frummelig stuk papier waar bovenstaand op staat afgedrukt, is nog géen honderd jaar oud. De lading echter (en dat op een promotioneel boekenleggertje) is wel degelijk een spannend, tijdsgebonden, grotesk breinkrakertje. Wordt hier nu een ‘gratis verzekering’ bij een abonnement op de krant aangeboden? Het ontspringen aan onze dodelijke dans als ‘weggevertje’?!

Natuurlijk geldt nog altijd: ‘There’s no such thing as a free meal’.  En vanwaar eigenlijk die al te directe aanprijzing waarin het afschuwelijke voorbeeld wordt geschetst waarbij man en vrouw samen verongelukken? Het lijkt meer een aanmoediging om voor de trein te springen dan een risico waarvoor men zich dient in te dekken.

Hoe dan ook; vragen, vragen blijven rijzen: zou er ooit een weldenkend mens zijn ingegaan op dergelijk ‘verleidelijk’ aanbod? Wellicht honderd jaar geleden wel….

Zo uitgeschreven blijkt de absurditeit van het verzekeringswezen, evenals ons geloof in de bezwering van de dood. De twee dames eindigden met nog meer raadseltaal. Overigens bijzonder goed aansluitend op voorgaande, paradoxale enormiteiten.
“... En toch mis ik Henk wel. Dat was altijd zo’n aardige man”.  
“Tsja..” riposteerde haar tafelgenote, starende in de koffie “..die is ook alweer veel te lang dood.”