Donald Trump, de MEGA-loser

Slavenopstanden zijn van oudsher het bloedigst en het wreedst. Als de ban van de angst voor de slavenhouder breekt, omdat deze niet almachtig blijkt, dan breekt bij slaven de woede over hun vernedering en mishandeling op ongeremde wijze baan. Dat keert zich dan eerst tegen hun dagelijkse opzichters, maar tenslotte ook tegen hun Meester. En dan is niets teveel om Hem en Zijn symbolen in opperste wraakzucht te vertrappen - ook als een vorm van revanche voor hun eigen slaafse gedrag. Als revanche voor het eigen pijnlijke verleden.

Dat proces volstrekt begint zich nu, met een bijna Shakespeariaanse dramatiek, vanaf de verpletterende nederlaag van de Republikeinen bij de Midterms in Washington in eigentijdse vorm te volstrekken. De ban op kritiek, op heftige kritiek op de Meester is nu in eigen kring gebroken. En dan kan het snel gaan - want er is heel veel o zo pijnlijk verleden om snel, pijlsnel uit te wissen.

Ze hebben hem gevleid. Ze hebben hem geprezen. Ze hebben zijn hielen gelikt. Ze hebben al zijn leugens geslikt. Zij bogen en knikten, ze juichten tot ze stikten. Hij was de grootste president aller tijden, groter dan alle Amerikaanse presidenten tot dusver bij elkaar. Hij was de man van de eeuw - daarvoor werd zelfs een speciale onderscheiding in het leven geroepen. Hij verdiende alle denkbare vredesprijzen, de enig echt bestaande zo goed als de ter plekke verzonnene.

En nu?

Nu is dat voorbij.

Nu is hij de loser, een mega-loser.

Want de slaafsheid was niet gebaseerd op eigen aanhankelijkheid, maar op de almacht van de Oppermachtige, die iedereen die intern verzet waagde te plegen, dit met de politieke dood liet bekopen. Zijn slachtoffers zijn talrijk. Zij, die door Zijn toedoen na soms jarenlang congreslidmaatschap terzijde geschoven werden en door een vazal vervangen, omdat zij Zijn toorn hadden opgewekt. Zij - het waren er niet veel, maar ze waren er - die ondanks hun trotseren van het Witte Huis wisten te overleven, en nu toch door de blauwe tsunami waren weggespoeld. En zij, die door Hem als nieuwe 'winnende' kandidaat naar voren werden geschoven, maar toch ook door de kiezers werden weggevaagd - en vervolgens tijdens de Nacht des Oordeels door hun Meester in de steek gelaten werden.

Want dat is natuurlijk het allermeeste inhakt: zij waren voor Trump door het vuur gegaan, en nu het vuur hem verzwolgen heeft, geeft het Witte Huis niet thuis. De onverschilligheid voor hun lot die Trump sindsdien tentoonspreidt en opnieuw illustreert dat Trump geen loyaliteit kent, niet jegens zijn medewerkers, niet jegens zijn partij, dat die uitsluitend een vehikel vormen om zijn eigen mateloze egoïsme en narcisme bot te vieren, dat alles ook nu weer alleen om hemzelf draait: dat zet vermoedelijk nog het meeste kwaad bloed.

Vóór de verkiezingen had Hij luid tot de kiezers geroepen: doe alsof Ikzelf op het stembiljet sta.

Dat deden ze.

Het resultaat was vernietigend.

Na de verkiezingen nam Hij niet de verantwoordelijkheid voor het verlies op zich, maar schoof Hij alle verantwoordelijkheid af. Sterker: nu verkondigde Hij, dat als Hij maar inderdaad op het stembiljet had gestaan, de Republikeinen met een enorme voorsprong gewonnen zouden hebben.

Mag ik een gokje wagen? Deze peilloze arrogantie is zelfs voor de meest loyale onder Zijn parlementaire slaven die nu hun zetel verloren hebben of misgelopen zijn, niet te harden. En als straks de eerste politieke steen door de lucht vliegt, zullen er vermoedelijk ook onder hen zijn die het hardste roepen: stenig Hem!

Eerst zullen zij zich op de lagere goden richten. De vertrekkende Republikeinse senator voor Kentucky Thomas Massie, door Trumps toedoen weggewerkt, wil voordat het nieuwe Congres in januari wordt beëdigd een stemming forceren voor een afzettingsprocedure tegen defensieminister Pete Hegseth, wiens volkomen mislukte oorlog tegen Iran vanwege de daardoor geëxplodeerde benzineprijzen een hoofdoorzaak van het verkiezingsdebacle vormt. Trump houdt nu nog aan hem vast en heeft als zoenoffer zijn stafchef ontslagen - maar dat zal niet voldoende zijn om de bloeddorst van oude tegenstanders en voormalige medestanders te stillen.

De radicaal-rechtse podcaster Alex Jones, die na aanvankelijk idolate Trumpadoratie al eerder op distantie was gegaan, verwoordde vast veler gevoelens toen hij meteen al op woensdag losbarstte: "Er is een speciale plaats in de hel voor de familie van Trump en voor die zak van een Jared Kushner - Trumps schoonzoon - en al die andere achterlijke zakkenvullers".

De hel - daarmee hebben ze in Godvrezend rechts Amerika heel veel op. En het is een vast historisch patroon: na de vertrouwelingen van de keizer komt bij de eindafrekening eerst de familie, en tenslotte de keizer zelf aan de beurt.

Vicepresident Vance, die zich erop kan beroepen dat hij niets in de Iran-oorlog zag en alle optimisme ongefundeerd achtte, nam nu al afstand van Trump door zeer helder de oorzaken van het verlies aan te wijzen. Dat deed hij ongetwijfeld ook om zijn eigen kansen op de nominatie voor het presidentschap in 2028 te vergroten, maar zal de sfeer in het Oval Office er niet beter op maken.

Trump heeft zich nu, als Hitler en keizer Nero in hun nadagen, op zijn megalomane herbouwplannen voor Zijn Rijkshoofdstad gestort. Daags na zijn electorale afstraffing stond hij verward te oreren over de grootsheid van zijn nieuwe marmeren balzaal. De rechter heeft intussen al de bouw van de Arc de Trump stilgelegd. Voor zo'n triomfboog bestaat inderdaad ook weinig reden meer.