Dit is de ware magie van Koningsdag

Koningsdag komt eraan. Voor iedereen een dag van saamhorig koningsgezind zijn, muziek en gezelligheid. Voor mij vooral het officiële begin van de jaarlijkse crisis rond mijn enige oranje shirt.

Dat shirt bestaat echt. Ik heb het ooit gekocht in een moment van tijdelijke vaderlandsliefde en sindsdien is het elk jaar spoorloos zodra april begint. Het ligt vermoedelijk in mijn niet geordende kast. Of achter een wintertrui. Of in een tas met spullen waarvan niemand weet waarom ik ze bewaar. Al moet ik zeggen: op Pinterest ligt het daar prachtig. Op Pinterest heb ik namelijk een kast waar kleur op kleur hangt, schoenen keurig naast elkaar staan en bakken voorzien zijn van stijlvolle labels. Op Pinterest ben ik iemand die haar leven op orde heeft, glazen potten vult met pasta en blijkbaar tijd heeft om sokken en ondergoed op te vouwen.

In werkelijkheid open ik een kastdeur en vind ik één losse legging en valt er een lichte zenuwinzinking uit. Daar schreef ik pas al eerder over. Mijn huis op Pinterest is een toonbeeld van kalmte. Mijn echte huis is een plek waar opladers verdwijnen, en iemand altijd roept dat hij niks kan vinden terwijl hij er letterlijk bovenop staat. Meestal ikzelf inbegrepen.

Maar Koningsdag is anders. De dag waarop heel Nederland massaal de straat op gaat om de rommel van andere Pinterest-mensen te kopen. Mensen die online borden hebben met namen als "alles gelabeld" of "loslaten geeft ruimte", zitten ineens op een kleedje hun complete miskopenverleden aan te prijzen. Een broodrooster die alleen links verwarmt. Een doos kabels waarvan niemand weet waarvoor ze zijn, maar die te belangrijk voelen om weg te gooien. En niet te vergeten die opblaaskrokodil met een klein gaatje "voor de handige Harry". En wij kopen het ook nog.

Wij lopen daar langs alsof we op een luxe woonbeurs zijn. “Kijk nou, een lamp zonder snoer.” “Wat leuk, een stoel die scheef staat.” “Wat vragen jullie voor deze doos vol onbekende schroeven?” Want op Koningsdag verandert afval ineens in nostalgie.

Met vier kinderen die allemaal ergens op het spectrum hun eigen route volgen, inclusief ikzelf, wordt het geheel nog feestelijker. De één wil maximale drukte, herrie en suikerspin. De ander wil direct naar huis omdat iemand op twintig meter afstand een fluitje heeft. De volgende wil alles kopen wat piept, knippert of ooit batterijen nodig had. En weer een ander raakt diep gekwetst door de looprichting van de menigte en omdat mensen ineens blijken te ademen.

Voor Koningsdag volgt thuis dus eerst de grote vergadering. Gaan we met z’n allen of splitsen we op? Dat klinkt simpel, maar bij ons is dat een kabinetsformatie. Er zijn coalities. Blokkades. Emoties. Afhakers. Iemand dreigt zich terug te trekken. Iemand eist snacks. Iemand wil alleen mee onder voorwaarden die juridisch getoetst moeten worden.

Er moeten belangen worden afgewogen. Wie kan tegen drukte. Wie kan tegen wachten. Wie kan tegen teleurstelling. Wie kan tegen moeder zonder koffie en zonder oranje shirt.

Toch verlang ik naar die ouderwetse Koningsdag. Gewoon spijkerbroeken aan. Geen zorgvuldig gestileerde oranje linnen sets van sociale media. Gewoon lopen langs kleedjes, een potje spijkerpoepen en natuurlijk de jaarlijkse truckersrit zien in het dorp waar ik ben opgegroeid en eindigen met spullen waar niemand om vroeg om dit wel te kunnen plaatsen op de socials.

Een mok met “Beste collega 2007”. Een spel met ontbrekende pionnen. Een plastic zwaard dat dezelfde middag al breekt. Dit moet gezien worden. Dat is de ware geest van Koningsdag. Niet perfectie. Niet styling. Niet foto’s van lachende gezinnen die zogenaamd spontaan in matchende outfits op een kleedje zitten.

Zon of hagel. Overprikkelde kinderen. Ouders die elkaar kwijt zijn. En Nederlanders die elkaars rommel kopen alsof het goud is. En eerlijk toegeven dat we allemaal gewoon mensen zijn met een rommelkast waarin elk jaar oranje kleding verdwijnt.