Die erkenning voor een topprestatie verdienen meer Nederlanders

Niemand wint alleen. Vanochtend werd dat in Den Haag weer prachtig zichtbaar. De gouden medaillewinnaars van TeamNL stonden daar, toegesproken en onderscheiden door minister Mirjam Sterk. Een waardig moment. Niet alleen vanwege de overwinning, maar vooral omdat er werd stilgestaan door Rob Jetten bij alles wat eraan voorafging: de jarenlange training, de vroege ochtenden, de teleurstellingen, het onverzettelijke doorzettingsvermogen. En bij het team eromheen – coaches, familie, vrienden.

Terwijl ik keek met mijn meervoudige unieke dochter, dwaalden mijn gedachten af, naar een ander soort kampioenen: de zorgouders. Naar de tienduizenden ouders in Nederland voor wie zorgen geen onderdeel van het leven is, maar het leven zelf. Ouders die opstaan nog voordat de rest van het land wakker is. Die tillen, wassen, troosten en regelen. Die navigeren door systemen, formulieren en onzekerheden. Dag in dag uit. Zonder finishlijn, zonder podium.

Ook zij doen het niet alleen. Om hen heen staat een team: broers en zussen die zich aanpassen, grootouders die bijspringen, vrienden die blijven, professionals en vrijwilligers die helpen dragen wat soms te zwaar is voor één paar schouders. Het is een toewijding die zelden in de schijnwerpers staat, maar van onschatbare waarde is.

Zelf heb ik vorig jaar een lintje ontvangen uit handen van koning Willem-Alexander. Wat dat moment zo bijzonder maakte, was niet de onderscheiding zelf, maar de erkenning: dat er even werd gezegd, ‘we zien wat je doet’. Precies dat gevoel gun ik alle zorgouders. Niet per se een koninklijk lintje, maar wel hetzelfde respect. Het besef dat hun inzet er werkelijk toe doet.

We zijn in Nederland terecht trots op onze topsporters. Hun prestaties verbinden ons als land. Maar laten we ook vaker stilstaan bij de stille topprestaties van zorgouders. Ik ken er zoveel. Bij hun grenzeloze uithoudingsvermogen, hun loyaliteit, hun liefde. Omdat ook zij, elke dag opnieuw, iets uitzonderlijks doen. Omdat een land niet alleen wordt gedragen door kampioenen op het podium, maar juist door de mensen die zorgen wanneer niemand kijkt.

Hun inzet verdient erkenning. Niet per se een koninklijk lintje, maar wel datzelfde respect. Dat we zeggen: we zien wat je doet.