Joop

Depressief? Hoe kan dat nou? Jij bent altijd zo positief

  •  
04-04-2017
  •  
leestijd 4 minuten
  •  
86 keer bekeken
  •  
Why not

© cc-foto: Joris Louwes

Het zou toch heel normaal moeten zijn dat mensen hierover willen, kunnen en durven te praten zonder dat ze een negatief stempel krijgen.
Achteraf zijn er mensen die tegen mij zeggen: “maar hoe kan dat nou? Jij bent altijd zo positief en gezellig druk bezig. Ik heb nooit niks aan je gemerkt.” Steeds weer, dag in dag uit, was dat masker aanwezig. Het masker van ‘alles gaat prima met mij hoor’. Dat ging met de week, soms met de dag, moeilijker. Het kost enorm veel energie om de schijn hoog te houden naar de mensen die heel dichtbij staan, mijn gezin en ouders. Maar ook naar bekenden, vrienden en collega’s. Schaamte, frustratie, gevoel van ‘was ik er maar niet meer dan had niemand last meer van mij’. Dat zijn gevoelens die steeds meer gaan overheersen. Zelfs serieuze momenten dat ik in plaats van in de trein er liever voor wil springen. Problemen opgelost. Ja, voor mij wel maar voor de mensen die het zien gebeuren of achterblijven begint de ellende pas. Dat is de rationele gedachte die het gelukkig steeds wint. Die mij bij de les houdt. Althans in het leven. Want beter gaat en wordt het niet.
Hoe is het gekomen? Het komt natuurlijk niet van de ene op de andere dag. Het is een sluimerend proces. Bij mij is het voortgekomen uit een burn-out. Jarenlang veel en veel teveel hooi op mijn vorkje genomen. Tot het uiterste én verder gaan. Niet (goed) luisteren naar je lichaam én geest. Dan ontstaan er zwakke plekken. In oktober 2016 kreeg ik een flinke hersenschudding. Hierdoor kwam ik plotseling tot stilstand, lichamelijk dan. Geestelijk niet. Daar ging van alles los. Van links naar rechts en weer terug. In mijn hoofd maalde het. “Je kan het niet. Je bent een loser. Je wordt niet gezien. Je doet dit niet goed, je doet dat niet goed. Wat heeft het allemaal voor zin. Het schiet toch niet op.” Allemaal stemmetjes in mijn hoofd die dag en nacht doorgaan. Vooral de negatieve stemmetjes zijn erg aanwezig. Iedere keer als er een positief woord voorbij komt schiet er een negatieve uit de grijze massa naar voren om het knalhard de kop in te drukken.
Hoe verder? Maar wat dan? Inmiddels was er bij mijzelf de erkenning dat ik last had van een depressie en in goed overleg met mijn huisarts ben ik begonnen met antidepressiva. Ik voelde dat ik het zonder dit steuntje niet zou gaan redden en zat te janken als een klein kind. De huisarts bood aan om een gesprek met een psycholoog te regelen. Een psycholoog dacht ik? Hoezo? Dat gaat wel ver, ik ben toch niet gek of zo? Zit gewoon even niet zo lekker in mijn vel. Bij een later controlebezoek besloot ik om dit toch wel te gaan doen. Dat besluit heeft tijd gekost. Weer die gevoelens en die schaamte… alsof je hart samengeperst wordt en je alle lucht kwijt bent.
Tot op heden heb ik er geen seconde spijt van dat ik naar John, de psycholoog, gegaan ben. In de gesprekken met de huisarts en John kwam steeds meer naar voren dat het niet alleen een depressie was. Ik had zeker ook een burn-out. Juist een burn-out met als nare bijwerking de depressie. Die dankbaar gebruik gemaakt heeft van de zwakke plek die ontstaan is door de burn-out.
Erkenning Gaandeweg zijn de antidepressiva gaan werken, gelukkig, en kan ik langzaamaan weer dingen oppakken. Ook lezen gaat beter. Inmiddels (nog) meer gelezen over burn-out en depressies. Een aantal mensen via sociale media leren kennen en ‘gesproken’ die met dezelfde klachten kampen en ervaringen hebben. Het eerste dat meestal naar voren komt is het onbegrip van mensen tegenover een depressie of een persoon die een depressie heeft. Gelukkig komt er steeds meer voorlichting om mensen te proberen te laten begrijpen wat het is, een depressie en/of een burn-out te hebben.
Joost Zwagerman, Antonie Kamerling, dit zijn zomaar een paar namen waar ik aan moet denken die overleden zijn aan de gevolgen van een depressie, zelfmoord. Sophie Hilbrand, Mike Boddé, Ruud de Wild zijn BN’ers die met een depressie te maken gehad hebben.
Afgelopen week kwam het moment dat mijn rol als volksvertegenwoordiger overgenomen is. Een voor mij pijnlijk maar noodzakelijk en confronterend moment. Voor mij het moment om een brief te schrijven naar mijn Statencollega’s om kort uit te leggen wat er met mij aan de hand is. Maar ook een moment om dit zo breed mogelijk naar buiten te brengen. Niet voor mijzelf maar voor mensen die in het zelfde schuitje zitten. Mensen die het geheim willen houden omdat ze zich schamen, zwak voelen dat ze er mee te kampen hebben en er aan toegeven. Een grote motivator voor mij is het persoonlijk verhaal in ‘Hart & Ziel’, weekendbijlage van onder andere het Algemeen Dagblad, van journaliste Jorien de Wit over haar depressies en behandelingen.
Openheid Veel gehoorde woorden die ik te horen krijg zijn: “stoer, dapper, het getuigt van veel lef dat je dit durft en doet.” De complimenten en ondersteunende woorden doen mij natuurlijk goed maar het zou toch heel normaal moeten zijn dat mensen hierover willen, kunnen en durven te praten zonder dat ze een negatief stempel krijgen. Ik word super begeleid en opgevangen door mijn werkgever. Ik ken verhalen van mensen dat dit meestal anders is. Hier ligt ook een taak en verantwoordelijkheid voor werkgevers én politiek.
Er valt nog een hele wereld te winnen.

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (13)

Minoes2
Minoes24 apr. 2017 - 17:51

Wat ik graag wilde zeggen; Ik vind het indrukwekkend openhartig en integer...... Namens mij als kiezer, bedankt voor de inzet toen en nu hier... Jammer dat het u zoveel gekost heeft....ik hoop dat het steeds weer een stukje beter gaat. Echter; langzaamaan dan breekt het lijntje niet... Het zou inderdaad niet zo moeten zijn dat mensen er niet over kunnen of durven spreken, je je beschaamd zou moeten voelen. Het zou zo moeten zijn dat werkgevers en politiek maar ook mensen in het algemeen hun verantwoordelijkheid nemen. Maar..... Ieder begin gemaakt is een lichtpunt aan de horizon......

4 Reacties
Dubbelgedopte snijboon
Dubbelgedopte snijboon5 apr. 2017 - 7:46

Goed advies. Veel mensen met een depressie maken de klassieke fout om te snel te willen herstellen, je moet in kleine stapjes denken en uiterst behoedzaam opbouwen.

Minoes2
Minoes26 apr. 2017 - 4:06

Gadfly Daar komt bij dat mensen met een burn-out bijna altijd de neiging hebben ontzettend veel werk naar zich toe te trekken en mensen in de omgeving daar gewend aan raken, het werk vaak op diegene afschuiven al dan niet bewust. Het lijkt zo gemakkelijk maar het sluipt er vaak onopgemerkt in. Die krijgt alles voor elkaar etc..etc.. die lost het wel op....maakt het onmogelijke mogelijk (optimist), soms hebben ze helemaal niets in de gaten. Maar ten koste van wat? Mijn man heeft een burn-out gehad na altijd werkweken te maken van 70 uur of meer, waar op een gegeven moment een ander grof van geprofiteerd heeft en hem uiteindelijk liet vallen als een baksteen toen hij voor het eerst ziek werd en thuisbleef. De zaak werd binnen een week en zonder zijn medeweten, onder zijn kont door verkocht waardoor hij ook nog eens werkeloos werd. Hij is toen uiteindelijk in de WAO terechtgekomen en later met de Geus ineens 10% goedgekeurd. Het UWV heeft niets gedaan, niet eens een integratiegesprek laat staan integratietraject... De uitkering bestond al uit zoveel procent van een maximaal dagloon. Dus je begrijpt hoeveel je ineens in inkomen zakt, dat is gigantisch als je weet wat hij verdiende. Dat was een zogenaamde vriend (van de kunstacademie) die hem bij zijn oude werkgever had weggehaald om samen die zaak op te bouwen. In eerste instantie lang afgehouden, uiteindelijk toch die keuze gemaakt. Mijn man was een grote drijfveer daarin wat betreft de artistieke kant. Het laatste jaar heeft hij de zaak alleen gedraaid toen vriend 'ziek' was. Er werd tegelijkertijd veel geld onttrokken aan de zaak voor privedoeleinden, omdat die een oude boerderij gekocht had en die verbouwde.... Het begon met een fikse griep. Ik moest hem nog bewegen nu toch echt even thuis te blijven. Nooit eerder ziek thuisgebleven, werkte altijd door, heeft hij overigens zijn hele leven gedaan, wij hadden eerder ook een eigen zaak, maar toen kon het echt niet....... Wij hebben alles verloren daardoor, huis, spaargeld, pensioen....Maar nog steeds heeft hij volgens mij een soort onderliggend schuldgevoel , soort schaamtegevoel m.b.t. zijn gezin en de situatie waarin wij nu zitten. Nog steeds neemt hij als hij iets vrijwillig doet alle verantwoordelijkheid voor iets op zich en al het werk. Dat leert hij nooit meer af. Dat zit zo in hem, perfectionist, groot verantwoordelijkheidsgevoel en niet kunnen hebben als iets niet goed gebeurt....Een jaar geleden, terwijl hij midden in de nacht aan het werk was voor een boek dat werd uitgegeven kreeg hij een hartinfarct. Alles waarin de ander slordig ( of onkundig) is m.b.t. het project, zet hij bijna automatisch recht, hij maakt daar geen woorden aan vuil. Het kost hem wel een hoop gedoe en veel extra tijd en steeds iets opnieuw doen omdat anderen niet beseffen welke impact een zogenaamde kleine toevoeging en/of verandering heeft....Hij voert dat gewoon maar weer uit maar valt een ander niet af... Hij leert dat nooit meer af...zoveel is wel duidelijk....Of hij doet iets goed of hij doet het niet...maar eenmaal begonnen maakt hij het af. Als een ander er een puinzooi van maakt lost hij dat 'wel even' op. Dat krijg je er bij hem niet meer uit...zoveel is wel duidelijk.. Ook daarin zal hij altijd kwetsbaar zijn...karakter verander je niet zo gemakkelijk...weten is nog iets anders dan je continu bewust zijn en blijven ervan...zo bleek...

Dubbelgedopte snijboon
Dubbelgedopte snijboon6 apr. 2017 - 7:29

@ Minoes Persoonlijkheidsstructuur schijnt een rol te spelen bij de kans op een burn-out. Vooral mensen met groot plichtsbesef en neiging tot perfectionisme lopen meer risico, als ik jou zo hoor voldoet jouw man zeker aan dit profiel. Ik dacht dat ik veel mee had gemaakt met mijn toenmalige werkgever, maar wat jouw man is overkomen is wel een graadje erger en hij heeft wel heel wat voor zijn kiezen gehad. En dan ook nog dat gedoe met herkeuringen, daar zit je dan helemaal niet op te wachten. Dit moet voor jullie een ongelooflijk zware tijd zijn geweest. Knap dat hij nu vrijwillerswerk verricht, wel oppassen dat hij niet opnieuw in dezelfde valkuilen valt.

Dubbelgedopte snijboon
Dubbelgedopte snijboon6 apr. 2017 - 7:34

Vrijwilligerswerk

Minoes2
Minoes24 apr. 2017 - 17:00

Iemand gaf me eens een mooi en simpel lijkend voorbeeld van hoe dat werkt, toen ik de neiging had een jas die iemand achteloos en dus halfslachtig op de kapstok gegooid had, zoal verwacht geheel door tekort aan grip naar de wet der zwaartekracht op de grond viel. Nu ga jij die jas ophangen, je krijgt een bedankje, dat voelt goed. Volgende stap is dat ze het heel gewoon gaan vinden dat jij dit doet, dat doe je toch altijd, er volgt geen bedankje meer en hun gedrag verandert niet. Volgende stap is dat ze teleurgesteld in je raken bijna verwijtend naar jou toe, als ze de jas bij weggaan nog op de grond aantreffen, vies en besmeurd, verwijtend omdat je niet deed ... wat je altijd wel deed. Al die tijd verandert de gooier van die jas niet het eigen gedrag. Het is immer een wisselwerking van persoon met de omgeving, je eigen perfectionisme, verantwoordelijkheidsgevoel, niet kunnen/willen overlaten aan de ander, niet kunnen laten liggen... en de omgeving die daar gebruik van maakt, onbewust of bewust of er handig op inspeelt. Jij? Jij was toch altijd die optimist? ( voel je je weer even gevleid) Jij deed dat toch altijd even, je draaide er he hand niet voor om....alles kwam altijd wel goed... Maar ten koste van wat? Niemand kijkt meer bij zichzelf naar binnen, luistert naar zichzelf en ziet noch het gedrag van zichzelf noch dat van de ander....eenieder past steeds meer het gedrag op elkaar aan... wat een ander laat liggen pak jij op...wordt een ander moe pak jij het automatisch over., kan dat niet, jij zal weleens laten zien dat het wel kan.......onvermoeibaar toch! Echt waar? Neem niet voor lief wat een ander voor je opknapt, wees bewust van wat jij misschien wel laat liggen omdat het toch wel gedaan wordt, de ander oppakt wat jij het laat liggen,omdat het nu eenmaal wel moet gebeuren.... Kijk ook naar de ander zijn/haar grenzen en je eigen gedrag of dat niet al te gemakzuchtig wordt, je de verantwoordelijkheid niet al te gemakkelijk bij een ander legt, laat liggen, omdat die zo'n groot verantwoordelijkheidsgevoel heeft dat het toch wel goed komt.(Hij kan dat veel beter toch?). Hij zo'n optimist is,( iemand die nergens zijn hand voor omdraait)..maakt dat alles kan wat onmogelijk leek ( voor ons). Altijd op tijd klaar... Aan de andere kant; Des temeer jij doet des temeer ze van jou verwachten. Des temeer zij alles normaal gaan vinden en tenslotte daarvanuit hun teleurstelling kenbaar maken, als jij het niet doet, het moet toch af en jij met je verantwoordelijkheidsgevoel en je onvermoeibare houding, de optimist in de ander zijn ogen, doet dat toch altijd wel even......en nu niet?. Jij loopt steeds harder, alles moet af en liefst goed en liefst vandaag want morgen heb je geen tijd...... Het draait zoals het draait maar plots lopen de radertjes vast en het wiel van de as, en boem daar lig jij, de eeuwige optimist die alles wel even fikst...maar nu even niet...hij is zichzelf voorbij gelopen...

Dubbelgedopte snijboon
Dubbelgedopte snijboon4 apr. 2017 - 16:17

Ik heb zelf in de jaren negentig een zware langdurige depressie doorgemaakt. Destijd rustte, nog meer dan nu, een taboe op psychische aandoeningen. Ik ben hier destijds heel open over geweest maar stuitte op veel onbegrip en merkte dat veel mensen dit gewoonweg niet konden handelen en het te confronterend vonden. Het ergste waren de goedbedoelde "kop op" adviezen en dooddoeners als "tel je zegeningen". Of nog erger, mensen die denken dat het met karakterzwakte te maken heeft. Het is heel lastig om onder woorden te brengen hoe je je voelt en om duidelijk te maken dat het elke dag een gevecht is om de dag door te komen Het goede nieuws is dat de meeste depressies uiteindelijk weer opklaren. Met de juiste medicatie en therapie kun je dit proces versnellen, maar het heeft tijd nodig om weer helemaal " de oude" te worden. Veel succes met jouw herstel!

5 Reacties
Dubbelgedopte snijboon
Dubbelgedopte snijboon4 apr. 2017 - 16:18

Destijds

Minoes2
Minoes24 apr. 2017 - 18:01

Als je ooit al helemaal de oude wordt...en de gevolgen niet te groot zijn geweest...niet iedereen is dat gegeven...

Pindaklaas
Pindaklaas5 apr. 2017 - 6:48

Je wordt nooit meer helemaal de oude en de kans op een terugkerende depressie ligt altijd op de loer. Zelf begin deze eeuw te maken gehad met een zware depressie waar ik zware medicatie en therapie voor kreeg. Anderhalf jaar later begon het afbouwen van de medicatie, en uiteindelijk moet je brein het weer zelf zien te redden. Sindsdien heb ik 3 keer een kleine terugval gehad maar ik ken de symptomen en doe er alles aan om te voorkomen een echter zware terugval te krijgen. Sporten, veel buiten zijn... het zijn een paar veranderingen in je leven die mee helpen aan je geestelijk welzijn. Bij mij dan toch. En ja, praten helpt. Maar dan wel met de juiste mensen. Sterkte Roland!

Dubbelgedopte snijboon
Dubbelgedopte snijboon5 apr. 2017 - 7:36

Ww@ Minoes Klopt. Die depressie heeft er bij mij behoorlijk ingehakt en bij tijd en wijle ondervind ik nu nog steeds de naweeen hiervan. Het heeft bij mij destijds veel te lang geduurd voordat de juiste diagnose werd gesteld. Nu wordt een depressie gelukkig sneller herkend, dan is de prognose en de kans op volledig herstel een stuk gunstiger.

Dubbelgedopte snijboon
Dubbelgedopte snijboon5 apr. 2017 - 11:50

@ Pindaklaas Ik herken veel van wat jij beschrijft, je blijft nu eenmaal kwetsbaar en moet hier de rest van je leven alert op zijn. Veel daglicht, beweging en goede voeding is uitermate belangrijk, is ook mijn ervaring. Stress blijft ook een belangrijke risicofactor.

arjenZH
arjenZH4 apr. 2017 - 12:21

Een mooi en openhartig artikel. Veel sterkte!