Joop

Depressiecampagne

  •  
27-09-2016
  •  
leestijd 3 minuten
  •  
8178012239_caaaa84754_z

© cc-afbeelding: Mary Lock

Vrijwel nooit zie je grootschalige initiatieven waarbij aandacht voor psychische ziekten centraal staat, terwijl dat echt dringend gewenst is
Deze maand is het al weer een jaar geleden dat Joost Zwagerman overleed. Zouden er nog veel mensen zijn die regelmatig aan hem denken? Ik hoop het, want het was een bijzondere en getalenteerde man, en ook nog eens een vriendelijk mens. Zijn niet geringe levenslust legde het op een kwade dag in september 2015 af tegen een zware depressie, de uitkomst is algemeen bekend.
Dat zelfdoding de uiterste consequentie kan zijn van een depressie weten inmiddels veel mensen wel, maar dat veel depressieve mensen (gelukkig) nooit zullen besluiten om een einde aan hun leven te maken is al minder bekend. En dat depressie geen karakterzwakte is, en dat veel mensen die er aan lijden ook heel getalenteerd zijn, dat weten ook te weinig mensen. En dat het een ziekte is die in toenemende mate jongeren en jonge vrouwen treft is ook volstrekt onvoldoende bekend.
Om iets meer te doen dan de zoveelste beroemdheid die door zelfdoding om het leven komt te herdenken, besloten mijn collega Esther van Fenema, patiënt advocaat Mariëlle Horsting en ik om een Depressiegala te organiseren. Dat kreeg in januari jl. veel aandacht, en minister Edith Schippers, die het gala opende, kondigde een publiekscampagne aan, waarbij wij haar zouden moeten/mogen adviseren. Inmiddels hebben we een professionele organisatie opgetuigd, de Mental Health Foundation, en vanaf heden is de campagne er.
Nog voor de lancering is de Hollandse commentaarziekte al weer uitgebroken. Depressie is te beperkt, de aandacht die er nu al voor is zou voldoende moeten zijn, de ego’s van de initiatiefnemers zijn te groot, enzovoort. Vooral dat van die ego’s is natuurlijk terecht opgemerkt, maar aan de andere kant: is het nu echt geen onderbelicht probleem, die jonge mensen die zich geen raad weten met hun sombere gevoelens, die in stilte lijden, zonder zich te beseffen dat een depressie een behandelbare ziekte is?
Iedere week wordt er bij mij thuis aangebeld door een collectant van de Nierstichting, het KWF of de dierenambulance. Nooit door iemand die geld wil om psychische stoornissen beter te onderzoeken en/of behandelen.
Vrijwel nooit zie je grootschalige initiatieven waarbij aandacht voor psychische ziekten centraal staat. Terwijl dat echt dringend gewenst is als je naar de aantallen mensen kijkt die er door getroffen worden. Niets doen is op een gegeven moment domweg geen optie meer. Dat het geld voor de jeugdpsychiatrie in veel gemeenten op is, is geen reden om geen oog te hebben voor jongeren met psychische klachten. Of wel dan?
De publiekscampagne gaat jaren lopen, wat u de komende weken voorbij ziet komen is nog maar een begin. We hopen de kennis te vergroten en het gesprek over psychische ziekten te vergemakkelijken. Klinkt simpeler dan het is, en kan naar uw smaak ongetwijfeld beter dan wat u te zien krijgt. Maar niet eens een poging wagen zou erger zijn, dan ga je stilzwijgend akkoord met de opmars van een nieuwe volksziekte, die vooral jonge mensen treft…
Ik weet zeker dat niet alleen Joost Zwagerman, maar ook alle andere mensen die niet wisten hoe ze verder moesten leven dit initiatief zouden hebben ondersteund. Sta op tegen depressie, praat er over!

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (27)

Ron Halkes
Ron Halkes5 okt. 2016 - 8:31

Onbegrijpelijk dat deze Bram Bakker aan de ene kant vol meedoet aan datgene wat de samenleving maakt tot die onzinnigheid dat hij voor velen is en dan daarna voor diezelfde mensen een campagne gaat starten...........

Minoes2
Minoes228 sep. 2016 - 0:59

Er is iets aan te doen! Maar niet voor mensen die de hulp niet kunnen betalen omdat men dan eerst een persoonlijkheidsstoornis op het bordje gelegd moet krijgen. Die schieten niets op met die aandacht, ergo die gaan er alleen maar meer onder lijden. Het is als een vakantie in Balie promoten aan mensen die onder de armoedegrens leven. Dat is beginnen aan de achterkant, niet aan de voorkant.

Bert Vlierman
Bert Vlierman27 sep. 2016 - 21:51

Het is heel leuk dat meneer Bakker samenwerkt met mevrouw Schippers, die een jaar of vijf, zes geleden riep dat mensen met problemen tussen hun oren 'het' maar moesten uitvogelen in hun eigen omgeving. Mevrouw Schippers kan wel wat positieve aandacht gebruiken, en meneer Bakker, specialist ter zake, laat zich graag in haar omgeving trekken. Geweldig.

1 Reactie
Pater
Pater28 sep. 2016 - 7:24

Wat enorm zuur. Dubbele winst: die campagne komt er, en wordt beter dankzij directe invloed van specialisten. Wees blij dat Schippers het niet zonder Bakker c.s. doet, haar waandenkbeelden zijn bekend.

Harba Lorifa
Harba Lorifa27 sep. 2016 - 17:04

Depressie zie je vaak niet van buitenaf. Ook weten de meeste patienten het vaak goed te verbergen. Er wordt niet gemakkelijk over gesproken. Ook niet door de patienten. Helaas.

1 Reactie
Haastig
Haastig27 sep. 2016 - 23:25

Het geestige is dat als je er zelf open over bent, ook over "verleden" depressies, je opeens ziet dat anderen er ook durven spreken. Overigens dan niet alleen over depressies maar ook over burn-out en andere moeilijke tijden. Ik had onlangs helaas zelf weer eens een moeilijke periode, gelukkig was een leidinggevende open geweest over eigen burn-out en geestelijke issues bij een gezinslid, maakte wel dat het gemakkelijker was om het aan te kaarten, en dus "op te lossen". Heb het vermoeden dat het "moeilijk doen" over depressie voor een groot deel bijdraagt aan die depressie.

Jwjbastiaansen
Jwjbastiaansen27 sep. 2016 - 16:46

Beste Bram, een compliment voor jullie initiatief, het praten over een depressie lijkt wel een van de laatste taboes, zeker bij jongeren. Ik hoop en vermoed dat deze campagne en wat hier uit voort gaat komen, bij een aantal mensen die eenzame laatste stap naar een zelfverkozen einde zal weten te voorkomen. Dat vind ik al een mooie gedachte. Dan nog even @ Frank Lenssen, zijn definitie van behandelbaar is mij te eng. Ook diverse andere ziekten zijn behandelbaar, al hebben ze niet altijd de gewenste uitkomst. Ik denk dat we de uitkomst van een behandeling vooral ook in het licht moeten zien van de nieuwe definitie die Machteld Huber aan 'Gezondheid' heeft gegeven en die door de WHO, de Wereldgezondheidsorganisatie is overgenomen. Hierin wordt gezondheid gezien ‘als het vermogen zich aan te passen en een eigen regie te voeren, in het licht van de fysieke, emotionele en sociale uitdagingen van het leven’. Ik denk dat er nog vele mogelijkheden zijn, ook op basis van nieuwe technieken, om mensen die leiden aan een depressie (en hun omgeving!) te helpen op weg naar een betere gezondheid!

McMacaroni
McMacaroni27 sep. 2016 - 16:43

We leven in een maatschappij waarin alles perfect moet zijn. Kijk maar naar de facebooks en instagram accounts. Iedereen heeft een perfect leven. Als we het als maatschappij gewoon eens zouden accepteren dat sommige mensen een sombere grondhouding hebben en die mensen dat ook van hunzelf accepteren, dan ben je denk ik al op de helft. Al zullen de meest extreme gevallen daar niet mee geholpen zijn, zal er misschien wel een groep zijn die tevreden met het leven kan zijn zonder 'onbewezen' chemische hulp of vage therapieën (meerendeel psychologisch onderzoek is namelijk niet reproduceerbaar) Eenzelfde benadering voor 'add' is ook welkom. Mensen volstoppen met Ritalin is ook een ziekte van deze tijd waarin de groep die in aanmerking komt voor de meest heftige lapmiddelen veel te ruim genomen wordt. Soms heb ik sterk de indruk dat de maatschappij vooral ziek is en dat we chemische lapmiddelen nodig hebben om die maatschappij dragelijk te maken.

5 Reacties
Dubbelgedopte snijboon
Dubbelgedopte snijboon27 sep. 2016 - 18:03

Klopt. Psychofarmaca worden de smeerolien om onze maatschappij en economie draaiende te houden. De mens heeft in evolutionair opzicht onvoldoende tijd gehad zich aan te passen aan de nieuwe omstandigheden. Slechts 10.000 jaar geleden leefden onze voorouders nog als jager verzamelaars.

Joe Speedboot
Joe Speedboot28 sep. 2016 - 6:35

'Als we het als maatschappij gewoon eens zouden accepteren' Misschien dat je even kan uitleggen waarom we een heleboel fysieke afwijkingen -vergroeiingen, bochels, slechte gebitten etc- wel behandelen en waarom we psychische problemen maar op hun beloop zouden moeten laten..

McMacaroni
McMacaroni28 sep. 2016 - 8:28

Omdat concrete fysieke ongemakken, verholpen kunnen worden met bewezen behandelmethode. Bij een psychische ongemakken ligt het anders en kun jij m.i. de meeste winst halen in het verwachtingspatroon. Ik heb het niet over de meeste extreme gevallen, maar de groep die van nature zwaarmoedig is. Daar is gewoon niets mis mee. We leven in een maatschappij waarin je niet chaotisch mag zijn, niet te druk, niet te tegendraads en niet verdrietig. Ik ben er van overtuigt dat deze persoonlijkheden gewoon onder de normale variaties vallen. Als je een zwaarmoedig persoon van meet af aan gaat vertellen dat er iets mis is dat verholpen moet worden met klinisch onbewezen verdovende middelen, dan is dat de wereld op zijn kop. Bovendien vraag ik me wel eens af hoe de mensen die nu uitbehandeld zijn na alle therapieën en pillen te hebben geprobeerd en in aanmerking voor euthanasie komen op basis van de psychische klachten er voor zouden staan zonder al die therapieën en pillen kuurtjes.

Joe Speedboot
Joe Speedboot28 sep. 2016 - 10:01

'Omdat concrete fysieke ongemakken, verholpen kunnen worden met bewezen behandelmethode' Dat geldt ook voor een aantal psychische klachten. Wat ik een beetje proef uit je reactie is dat je een groot deel van de psychische klachten beschouwd als zijnde 'aangepraat'. Voor een beperkt deel zal dat best zo zijn, voor een deel zeker niet. Daarom is een actie als deze ook zo nuttig en nodig. De bekende psychiater (wijlen) prof. Van Dantzig heeft ooit gezegd dat de psychische gezondheidszorg zo'n 200 jaar achter loopt op de fysieke. Toen waren bochels, etterende wonden en andere onbehandelde trauma's heel normaal in het straatbeeld. Psychische problemen zie je niet maar de (maatschappelijke) schade erdoor is gigantisch. Denk aan het kapotgaan van relaties, mishandelingen, tot oorlog voerende politici etc aan toe. Reden genoeg om de materie uiterst serieus te nemen ipv ze grotendeels af te doen als aangepraat modeverschijnsel.

McMacaroni
McMacaroni28 sep. 2016 - 14:24

Mijn punt is er bij antidepressiva geen enkel klinisch bewijs is dat het helpt bij mensen die een depressieve grondslag hebben (Dysthyme stoornis o.a.) en toch wordt het wel voorgeschreven. Gaat het om geestelijke bijstand dan is er eenzelfde beeld. Via bijvoorbeeld ggzrichtlijnen.nl Psychotherapie ....De meeste onderzoeken zijn echter vrij oud (grotendeels 1980-1990) en methodologisch niet sterk. Meestal gaat het om kleine groepen waarbij slechts bij een minderheid de diagnose depressiever stoornis werd gesteld (65). Een minder positieve meta-analyse laat zien dat gedragstherapie of cognitieve gedragstherapie effectiever zijn dan niets doen, maar niet effectiever dan een controlegroep die slechts aandacht kreeg... Er zijn meer onderzoeken te vinden die ook geen uitsluitsel leveren. Bovendien denk ik dat onze maatschappij teveel is gericht op perfectie van alles. Uiterlijk, innerlijk en materieel. Dit wereldbeeld maakt het dat neerslachtige mensen zich nog neerslachtiger voelen. Depressie en neerslachtigheid zie ik dus niet zozeer als modeverschijnselen, maar de oplossingen van het probleem zijn dat wel. Neerslachtigheid is nu iets dat je niet mag/moet of kan accepteren zo lijkt het, maar omdat er geen echte oplossing is maak je er alleen maar een groter probleem van. Daarom vraag ik me af in hoeverre de GGZ een positieve bijdrage levert met de huidige benadering als de drugs niet bewezen werken en de gedragstherapie geen voordeel biedt op normale extra aandacht uit een andere hoek. Overigens roep ik nu niet alleen van de zijlijn hoor. Ik val in de doelgroep en ik kan op recept allerlei harddrugs krijgen. Als er mensen wel geholpen zijn met de vanuit de GGZ geboden oplossingen dan gun ik ze dat van harte en ik ben niet principieel tegen een bewustwordingscampagne. Hoop wel dat er ook een bewustwording is dat er meestal niets aan te doen is, maar dat je er prima mee kunt leven. Denk niet dat er een taboe op depressie rust in het bijzonder maar dat het een van de taboes is die geldt voor dingen die van het perfecte plaatje afwijken. Of dat nou lui zaad, aambeien of een depressie is, we praten er liever niet over. Zeker niet over kwalen die niet zichtbaar zijn vanaf de buitenkant. Migraine en burn-outs zullen om die reden ook in het verdomhoekje blijven zitten.

Frank Lenssen2
Frank Lenssen227 sep. 2016 - 14:37

Alles wat klinische depressie (MDD, major depressive disorder) breder onder de aandacht brengt, de ernst ervan duidelijk maakt, en dat op manieren die een groot publiek goed begrijpen kan, heeft mijn zegen. Toch heb ik een paar kanttekeningen. 1. De mededeling dat depressie een behandelbare ziekte is, is me veel te algemeen, kort door de bocht, en feitelijk onjuist. Noch de moderne antidepressiva, noch de oudere, noch gesprekstherapie, en noch lichamelijke oefening zijn alleen of tesamen voldoende om bij iedere patiënt een bevredigende verbetering in de stemmingen te bewerkstelligen. Deze bewering over behandelbaarheid zie je ook bij angststoornissen, bijv. dwangneurose, en andere geestelijke ziektes. Helemaal uit de losse pols, na het lezen van veel publicaties, durf ik te stellen: bij 60% van de patiënten is er enige, of een redelijke vooruitgang te zien. Bij de overige 40% is dat niet het geval. Het blijft behelpen. Waarom zou men dan anders nog altijd veel geld investeren in de zoektocht naar nieuwe medicijnen? Waarom komen er om de zoveel tijd weer nieuwe therapieën, die tijdelijk erg populair zijn, maar dan weer in de vergetelheid verdwijnen? (Soms denk ik dat diegenen die stellen dat geestelijke ziektes prima behandelbaar zijn. geaffiliëerd zijn met de pharmaceutische industrie, of andere bijbelangen hebben (bijv. dat ze zelf ook therapie geven, en daar geld mee verdienen. Het komt voor, dat overtuigingswerk dat MDD prima behandelbaar is, maar het is in de minderheid, echt. De grote en onafhankelijke onderzoekers geven het meer pessimistische beeld dat ik boven schetste.) Waarheid is beter dan illusie, want die biedt valse hoop. Er is nog altijd veel te weinig bekend over de mechanismen die leiden tot MDD. Kennis over het zogenaamde 'default mode network' in de hersenen is er, maar ze is onvoldoende. Het is een soort neuronaal netwerk dat echt actief wordt als de hersenen onderprikkeld zijn, de patiënt geen andere gedachten en stemmingen zelfs maar kan toelaten; dan gaat men somber piekeren, en zelfs gedachten over ondergang en dood ontwikkelen. En zulke mensen krijg je zelden met positieve adviezen aan het sporten, of zelfs maar aan het praten, zo zit dat. Mijn advies: begin met de tot nog toe bekende feiten, en ga van daaruit verder. Dan kom je ergens.

10 Reacties
Van der Wal
Van der Wal27 sep. 2016 - 15:29

Ik zie de kreet "behandelbare ziekte" staan, en dat klopt ook als 60% erop vooruit gaat. verder, als de ziekte niet behandelbaar is is elke vorm van behandeling die toch toegepast wordt weggegooid geld, en zijn alle behandelaars oplichters en kwakzalvers.

Dubbelgedopte snijboon
Dubbelgedopte snijboon27 sep. 2016 - 16:04

Er blijft helaas een groep patienten die therapieresistent is. Deze mensen rest niets anders dan een modus te vinden om hiermee te leren leven. Het laatste waar zij op zitten te wachten is goed bedoelde opbeurende adviezen en aangeboden "kop op"-literatuur.

Karingin
Karingin27 sep. 2016 - 17:14

Medicijnen hielpen in een eerder stadium bij mij wel, maar toen had ik nog niet echt een depressie. Ik kreeg ze omdat ze als bijwerking hadden dat het de eetlust bevordert, en dat was echt nodig toen. Desondanks kreeg ik later toch een echte depressie, toen ben ik er meteen mee gestopt (nadat ik eerst alle resterende pillen ineens had opgevreten, je doet rare dingen in je wanhoop)...wat niet mag volgens de deskundigen, nou ik werd er niet beter of slechter van. Het nadeel van depressiemedicijnen is dat het een ontzettende zoektocht kan zijn, waarbij je steeds weken moet slikken voor je weet of het effect heeft. Ik ben er geen voorstander meer van, hoewel ik ook iemand ken die er wel bij vaart...maar da's gewoon mazzel denk ik dan. Big Pharma heeft er inderdaad teveel belang bij iedereen aan de pillen te krijgen, terwijl we nog maar zo weinig weten. Volgens mij kunnen er tig oorzaken zijn en is dat misschien wel bij iedereen anders.

Frank Lenssen2
Frank Lenssen227 sep. 2016 - 18:34

@ van der Wal (17:29) - ik wil je geen vliegen afvangen. Maar ik vind een resultaat van 60% patiënten met enige of redelijke vooruitgang niet hetzelfde als 'behandelbaar', mede gezien de bijwerken die so wie so de glans van het product devalueren. @ Gadfly (18:04u) - mee eens. Mensen met MDD die 'therapy-refractory' zijn, die zijn niet gebaat bij adviezen als: ach, iedereen heb wel eens een dip, kijk eens naar het halfvolle glas (echt gehoord, hoor). En dubieuze zelfhulpboeken heeft men in de regel niets mee te schaften. @ Karingin (19:14 u) - je hebt het aardig beschreven. Veel leken denken dat een antidepressivum al na een uurtje je opbeurt. Dat is erge onzin. Sterker nog: het verhogen van vrij beschikbare serotonine (met de moderne middelen) kán, maar hoeft niet tot succes te leiden. Die middelen (SSRIs en SNRIs, bijvoorbeeld) werden bij toeval ontdekt, men zocht niet eens naar een specifiek middel tegen depressie, maar tegen iets heel anders. En nog altijd weet niemand precies hóe ze eigenlijk hun werk doen. Dat zegt toch wel meer dan genoeg, dunkt me.

Haastig
Haastig27 sep. 2016 - 23:46

karingin 27 september 2016 at 19:14 "Het nadeel van depressiemedicijnen is dat het een ontzettende zoektocht kan zijn, waarbij je steeds weken moet slikken voor je weet of het effect heeft" Precies, daarom zijn veel onderzoeken ook zo kort door de bocht als de uitkomst is "antidepressiva werken niet" als mensen 1 middel hebben geprobeerd dat de huisarts toevallig geadviseerd kreeg. Ik heb 5 verschillende middelen moeten slikken (ieder enkele weken) tot ik het middel vond dat wél werkte. In die zoektocht van alles aan bijwerkingen gehad tot (in ieder geval voelde het zo) losse tanden aan toe. Heb toen ik wat beter werd wel geprotesteerd tegen het eindeloze slikken, ook vanwege mijn verminderd reactievermogen. De psychiater gaf toen aan: reken erop dat je het de rest van je leven slikt. Na mijn schok stelde hij me de terechte vraag of ik er ook moeite mee gehad zou hebben als het cholesterol-, hart of nier-pillen waren geweest. Nee. Dan niet. Kennelijk moest bij mij ook de knop om dat "geestelijk" eigenlijk ook "lichamelijk" is. Ben toen wel flink in dosis verlaagd, maar voordat ik stop... Nee. Nog even niet. Wellicht speelt mee dat tijdens mijn periode van weerzin, mijn buurvrouw vanwege vergelijkbare redenen (onder begeleiding) was gestopt met haar antidepressiva en vrij snel in een diep duister dal verzandde dat -nadat ze eindelijk weer met haar oude medicijnen begon- snel weer verdween. De erfelijkheid zie ik terug in medicatie: een familielid met vergelijkbare symptomen adviseerde ik mijn medicijn: die kreeg dat ook, zij het in een lichtere dosering, maar het hielp direct. Het helpt, dus ik slik. Dan maar een cliché.

Haastig
Haastig27 sep. 2016 - 23:50

Frank Lenssen 27 september 2016 at 16:37 "En zulke mensen krijg je zelden met positieve adviezen aan het sporten, of zelfs maar aan het praten, zo zit dat." Het is ook een farce om te denken dat je alleen een depressie krijgt als je niet sport. Ik kreeg mijn zware depressie op een moment dat ik juist heel veel sportte. De boodschap "meer sporten" landde dus niet echt. Als nu iemand zou zeggen "meer sporten", dan zou ik dat snappen en iets mee kunnen, al was het maar voor 100 andere redenen dan depressie.

Haastig
Haastig28 sep. 2016 - 0:05

Frank Lenssen 27 september 2016 at 20:34 "ik wil je geen vliegen afvangen. Maar ik vind een resultaat van 60% patiënten met enige of redelijke vooruitgang niet hetzelfde als ‘behandelbaar" Dat ben ik met je oneens. Ten eerste ligt het percentage hoger dan 60%. Ten 2e, elk percentage dan meer is dan 0 is vooruitgang. Om het maar eens te vergelijken met kanker: als 60% van de patiënten overleefd dankzij een behandeling noemen we dat "behandelbaar". Ik kan me niet voorstellen dat jij zou vinden dat we geen kanker-behandeling (straling/chemo etc) zouden moeten aanbieden omdat "slechts" 60% baat heeft bij de behandeling van een ziekte die anders dodelijk zou zijn. Nu is dat gechargeerd, dat begrijp ik, want inderdaad, in tegenstelling tot een depressie gaat kanker niet "vanzelf" over, terwijl dat met een depressie wel kan/gebeurd. Maar het idee is hetzelfde: elke persoon die geholpen wordt, is geholpen. En dus "behandelbaar".

Minoes2
Minoes228 sep. 2016 - 2:50

Ik weet dat je helemaal gelijk hebt. Ik houd ook niet van die halleluja verhalen die dwars staan op de werkelijkheid. Dat er aandacht is voor het bestaan ervan en wat het behelst prima maar wees eerlijk.

Van der Wal
Van der Wal28 sep. 2016 - 10:11

@Frank Lensen De cijfers waren voor sommige soorten kanker nog veel erger. Maar ze zijn daarna wel beter geworden. Niet alleen door toch door te gaan met behandelen, maar ook door te kijken welke behandelingen werkten en welke niet, en waarom. Behandelbaar is per definitie dat mensen na de betreffende handelingen er op vooruitgegaan zijn. Wat dus betekent dat als je niets had gedaan, niet had behandeld, die mensen er slechter aan toe waren geweest. Dat een behandeling 100% herstel moet opleveren eist bijna niemand.

Minoes2
Minoes228 sep. 2016 - 16:24

Wat is erop vooruit gaan. Er zijn genoeg mensen waarbij het heel erg op en neer gaat maar nooit echt goed, waar iets altijd maar tijdelijk is. Als iets iedere keer maar weer terugkomt ondanks dat je volgepompt bent met medicijnen werkt dat niet bepaald mee. Heb heel wat wanhopige mensen gezien.

Dubbelgedopte snijboon
Dubbelgedopte snijboon27 sep. 2016 - 14:14

Een zeer goed initiatief dat zeer nodig is omdat uit eigen ervaring weet dat er anno 2016 nog veel onwetendheid en onbegrip over deze ziekte bestaat. Mensen die dit in hun direkte omgeving hebben meegemaakt, weten hoe desastreus de gevolgen van deze aandoening kunnen zijn. Depressies veroorzaken veel onnodig leiden omdat deze ziekte in veel gevallen te laat wordt gediagnostiseerd. Huisartsen en psychologen kunnen met een aantal eenvoudige vragen depressies tijdig herkennen en een behandeltraject in gang zetten. Bijscholing van deze poortwachters is m.i. een must. Ook het starten van een nationale website met testen om depressies en andere psychiatrische aandoeningen zelf te kunnen herkennen zou gewenst zijn. Dat bezuinigingen er toe hebben geleid dat patienten niet tijdig een behandeling kunnen starten is te triest voor woorden en kan op termijn veel vervolgschade opleveren.

1 Reactie
Dubbelgedopte snijboon
Dubbelgedopte snijboon27 sep. 2016 - 14:26

Ai. Lijden ipv leiden

Karingin
Karingin27 sep. 2016 - 13:57

Ik denk heel vaak aan Joost, ik zat toen zelf middenin een kneiter van een depressie. Iets waar ik me overigens niet voor schaam (duuh, dan zou ik 't hier niet melden). Gelukkig had ik toen al hulp, maar daar heb ik wel schandalig lang op moeten wachten. Nog gelukkiger is dat ik een lieve vriend heb die het begrijpt. We hebben samen een lied over Joost geschreven. Dat hielp mij enorm, want de zelfmoord van een beroemdheid is ook nog eens een trigger voor mensen die met plannen rondlopen. Ik moet er nu ook weer spontaan van huilen.