De VAR van de wereldmacht

Het heeft er alle schijn van dat Messi deze keer als enige de halve finale heeft gewonnen zonder de hulp van de FIFA (op zichzelf al een voetbalwonder!). Maar buiten het groene veld en de partijdigheid van scheidsrechters is sportcorruptie slechts een peulenschil vergeleken met de absurditeit van de internationale politiek; dat vuile systeem van oorlogen en eindeloze vetes.

In de sport steelt een scheidsrechter een penalty of keurt een geldig doelpunt af, waarna het publiek een paar uur briest. Precies zoals tijdens het laatste WK, dat zijn einde nadert, toen de VAR van de FIFA het Egyptische elftal de keel doorsneed door een historisch doelpunt surrealistisch te annuleren. Of die schande in de kwartfinale tegen Zwitserland, toen Embolo met rood van het veld werd gestuurd na een vermeende schwalbe, een video-ingreep die er puur was om de weg van Argentinië naar het goud te plaveien. Het stadion is een marketingtheater geworden om de vertroetelde held in beeld te houden. Maar waar dit gekonkel een voetbalzege steelt, rooft de politiek complete vaderlanden, en worden volkeren op de internationale slavenmarkt verkocht onder het applaus van de onnozelen.

De schele blik van mijn buurman
Sommigen zullen nu wel janken: "Je vermengt politiek met voetbal!"

Natuurlijk doe ik dat. Politiek is de motor achter alles. Wees liever dankbaar dat ik niet de bril van mijn "schele" buurman heb opgezet!

Want als ik door die bril naar onze krankzinnige wereld had gekeken, had u pas écht een surrealistische vertoning gezien. Het is de bril die de werkelijkheid weigert te zien en alles omdraait: grove corruptie op het veld wordt ineens "sportieve rechtvaardigheid" genoemd, het stelen en bezetten van andermans landen heet plotseling "een missie van goede wil", en brute dictatuur wordt verkocht als "bescherming". Met die bril op zie je de bal rechtstreeks in het doel van de inlichtingendiensten vliegen, maar juich je alsof het een eerlijke goal was, terwijl je met het andere oog naar de ronkende slogans van het "verzet" kijkt en weigert te zien dat de zender in werkelijkheid strak staat afgestemd op de frequenties van de Mossad.

Het is de bril van de gewillige blindheid, en gelukkig heb ik die niet op.

Teheran en de surrealiteit van het toneel
Vers van het WK-rumoer lezen we de details van een surrealistisch schouwspel in Teheran: de begrafenisstoet van de overleden Opperste Leider Ali Khamenei. Daar verschenen de moordenaars van moslims terwijl zij onderling oorlog voeren en achter de schermen van rol ruilden, terwijl onschuldigen de prijs betalen voor hun valse retoriek. Dit was geen afscheid, maar een bedrijf uit het toneelstuk "de verdeling van de erfenis" over de lichamen van de onderdrukten in de verwoeste Arabische hoofdsteden, vooral nu de dreiging van een vernietigende oorlog tegen Iran oplaait. Het regime verkoopt illusies en offert volkeren op voor het eigen voortbestaan.

Hier dringt de logische vraag zich op: Proeft Iran vandaag, nu het oog in oog staat met een directe dreiging, eindelijk de smaak van schaamteloze inmenging? Drinken zij niet uit dezelfde gifbeker die zij zoveel Arabische hoofdsteden hebben voorgezet, waar hun milities corruptie en vernieling zaaiden?

Het is de universele wet: wie de soevereiniteit van zijn buren schendt onder de vlag van het "exporteren van de revolutie", merkt dat hij vandaag door datzelfde vuur wordt verzengd wanneer de zionistisch-amerikaanse alliantie zijn bolwerken boven zijn hoofd met de grond gelijk maakt. Het lot schenkt het vergif terug aan de maker.

De ultieme politieke lelijkheid bleek uit de onthulling van de New York Times: het sektarische Iraanse regime, dat zo lang in Jeruzalem handelde en de islamitische gemeenschap illusies verkocht, is slechts de andere kant van dezelfde criminele medaille. Voormalig president Mahmoud Ahmadinejad, de man die "Israël van de kaart wilde vegen", bleek volledig geïnfiltreerd. Sterker nog: de Iraanse commissie die de Israëlische spionage moest bestrijden, werd geleid door een Mossad-agent!

Venezuela: Politieke en natuurlijke rampen
In Latijns-Amerika vinden we het geteisterde Venezuela. Daar nam het lot geen genoegen met de politieke aardbeving van Donald Trump, wiens bliksemacties eindigden in de "ontvoering" van president Nicolás Maduro en zijn vrouw. De natuur spande samen met de politiek: een verwoestende aardbeving trof het land en liet duizenden onschuldigen onder het puin sterven.

Tussen de Amerikaanse hegemonie die presidenten afzet met "internationale tirannie" en de natuurrampen, blijft de gewone burger het brandhout in de ovens van de machthebbers.

Het verbond van de moordenaars
De andere kant van de medaille wordt gevormd door Amerika en Israël. Deze moordenaars voeren onophoudelijk oorlogen en slachten de onderdrukten af, vooral in het gewonde Palestina, onder internationale dekmantel. Deze tirannen vechten in het openbaar om de buit, terwijl hun samenzweringen achter de schermen samenkomen om de regio in een spiraal van bloed en cyclische oorlogen te houden.

De routekaart achter de achtste verklikker
Deze tegenstelling tussen geveinsde vroomheid en geheime collaboratie is niet vreemd in een regio die bewaakt wordt door duizend agenten. De satirische dichter Ahmad Matar vat die doolhof prachtig samen:

Ik raakte de weg kwijt naar het huis van mijn vriend, en vroeg het de voorbijgangers. Men zei: loop naar links, je zult achter je enkele verklikkers zien. Wijk uit bij de eerste, je treft een verklikker in een hinderlaag.

Richt je tot degene die staat vóór de verborgen verklikker, tel er zeven, en sta dan stil...

Je vindt het huis achter de achtste verklikker, uiterst rechts.

Ja! De volkeren zijn de weg kwijt. Bij elke kruising was het antwoord een verklikker: in militair uniform, in een religieus gewaad van vals verzet, of met een holle revolutionaire leus. Hoofdsteden zijn veranderd in kazernes van verklikkers die elke ademteug tellen en het verraad ontwerpen onder de noemer van de "nationale veiligheid".

De hypocrisie van de groten
De hypocrisie van onze wereld manifesteert zich in haar meest afschuwelijke vorm. De lelijke drie-eenheid van Amerika, Israël en Iran, die in het openbaar dreigt en in het geheim danst op het slappe koord van het pragmatisme, is een complex netwerk. Elke partij heeft de ander nodig om zijn eigen repressieve politiek te rechtvaardigen. Het is diezelfde hypocrisie die alles heeft vergiftigd, zelfs ons sportplezier.

De golf van haat die Messi en Argentinië achtervolgt, komt niet uit de lucht vallen. Het is de vrucht van de flagrante vriendjespolitiek waarmee de FIFA haar held heeft gefabriceerd en gekroond via de VAR.

Noot van de schrijver:
Ik ontken het uitzonderlijke talent van Messi niet; zijn spel is een kunstwerk. Maar de lijst is besmeurd met institutionele verwennerij. Persoonlijk ging mijn hart altijd uit naar het tijdperk van het pure, natuurlijke genie, zoals Maradona, Zidane en Ronaldinho. Vandaag hoop ik op het jonge wonderkind Lamine Yamal, in de hoop dat hij een einde maakt aan het tijdperk van de "bejaarde legende", wiens nalatenschap door de corruptiemachine is dof gemaakt.

Het is alsof de bedrogen supporters spottend spreken met de woorden van Ahmad Matar: Moge God de prins der verklikkers beschermen, hij heeft de landen overvoerd met veiligheid. O mensen, wees gerust, uw deuren worden te allen tijde bewaakt. Dus treedt binnen in veiligheid.

Ja, dit systeem heeft ons overvoerd met bedrog en gefabriceerde helden. Uiteindelijk blijkt dat de deuren bewaakt door geweren, net als de gestuurde VAR-schermen, nooit bedoeld waren om de volkeren te beschermen. Ze waren er altijd om de belangen van tirannen en hun handlangers te beschermen... Wees dus dankbaar dat ik niet de bril van mijn schele buurman heb opgezet!