De oranje T-Rex uit Mar-a-Lago

Hij is terug, en groter dan ooit. Donald J. Trump brult weer door het Witte Huis en de wereld draait mee op zijn ritme. De T-Rex is los. Groot, luid, onvoorspelbaar en dol op machtsvertoon. Hij ruikt zwakte op kilometers afstand. Als je hem bagatelliseert, word je genegeerd. Als je hem vleit, word je uitgelachen. Als je buigt, word je verslonden. 

Een jaar na zijn tweede inauguratie dreigt hij Groenland in te lijven, Venezuela onder Amerikaans toezicht te plaatsen – inclusief de olie – en in Davos dikt hij zijn eisenlijst op terwijl de globalistische elite met open mond toekijkt. “You’ll find out hoe ver ik ga,” gromt hij over Groenland. Denemarken schreeuwt, de EU roept “dialoog”, en de beurzen duiken.

En wat doen onze leiders? Ze sturen bloemen naar Davos. Ze organiseren “urgente bijeenkomsten” met hapjes en beleefde glimlachjes. Ze mompelen over “normen en waarden” en hopen dat Trump zich gedraagt als hij een complimentje krijgt. Het is dezelfde fout als altijd: ze behandelen hem als een onhandelbare tiener in plaats van als de dominante roofdinosaurus die hij is.

Laten we eerlijk zijn: Trump heeft punten. Groenland is strategisch goud: mineralen, Noordpool-routes, bases. Denemarken kan het niet verdedigen, China en Rusland cirkelen al jaren. Venezuela is een failed state vol gangs en een dictator die olie verkoopt aan de hoogste bieder. Trump grijpt in, haalt hostages terug, confisqueert tankers en zorgt dat de olie weer stroomt onder Amerikaans beheer. Imperiaal? Ja. Effectief? Absoluut.

In Davos, het symbool van alles waar hij tegen vecht, komt hij niet om te luisteren maar om te dicteren. Dezelfde elite die jarenlang preekte over global governance en vrije handel, staat nu te jammeren omdat Trump gewoon doet wat grootmachten altijd doen: belangen veiligstellen.

De enige manier om met een T-Rex te onderhandelen is als een T-Rex zelf. Erken zijn kracht, hij is president van de machtigste natie, deal with it. Stel dan keiharde grenzen: dit accepteren we, dit nooit. Koppel elk woord aan concrete actie: meer defensie-uitgaven, alternatieve handelsdeals, eigen strategische reserves, een Europese kernmacht als plan B. Geen loze praat, geen morele preken, alleen rauwe confrontatie tussen roofdieren die allebei tanden hebben.

Kijk naar wie wél iets bereikte: Orbán, die zijn eigen koers voer. Macron, toen hij nog ballen toonde. Zelfs Poetin, die Trump als gelijke behandelde. En de verliezers? Weet je nog Merkel met haar preektoon, Trudeau met zijn wenkbrauwfrons, Rutte met poldergezeur. Nul op rekest.

Nederland, wakker worden. Stop met dat eeuwige “we gaan in gesprek”. Investeer nú in kracht, sluit deals met Azië en Amerika’s bondgenoten, toon tanden. Alleen dan blijven we op dezelfde planeet als de T-Rex zonder te worden opgegeten.

Buigen geeft buikpijn, bijten houdt je in leven. Wanneer leert Den Haag eindelijk brullen?