De optimalisatie van uw universum-salaris

Hoog in de Zwitserse bergen, vlakbij de Italiaanse grens, zit ik in een bubbelbad. ‘Als het universum mij dit decor toebedeelt voor het passeren van de veertig, heb ik vast niet alles fout gedaan’, denk ik aan mijn verjaardag over twee dagen. Ik geloof in een universum-salaris, wat iets anders is dan een universeel basisinkomen. ‘Wanneer de mens doet waar hij werkelijk in gelooft, optimaliseert zijn universum-salaris’, luidt de wet van het universum-salaris.

Stel: u heeft een of andere klotebaan bij een semi-overheidsorganisatie, waar u voor een prima uurloon vele uren per week vergadert over onzin. Dit is geen karikatuur, ik heb zelf zo’n baan gehad. Parttime weliswaar, maar ook in dat geval vreten dergelijke functies je karakter op. Godzijdank besloot mijn krokodillenbrein dat ik moest gaan zuipen en mij misdragen, waardoor een geldige reden voor ontslag ontstond. Tien jaar later ben ik gelukkiger dan ooit.

Om uw universum-salaris te optimaliseren, dient u dus te luisteren naar uw krokodillenbrein, in plaats van naar uw redelijke, hogeropgeleide D66-brein. Van een D66-oplossing is nimmer iemand gelukkig geworden. Overigens was het bijna toch zover gekomen, toen we ons in het kader van hun voltooid leven-project allemaal gratis en legaal van kant konden laten maken, helaas lag de ChristenUnie dwars.

Dat is oude koek, ondertussen bent u ongelukkig in een middelmatig bestaan. Tegelijkertijd ergert u zich aan alle ongepoetste schoenen die u ‘s ochtends bij het verlaten van uw appartementencomplex in de lift ziet. U gelooft namelijk oprecht dat het leven draaglijker wordt wanneer burgers zich in glimmend schoeisel over de trottoirs begeven. Meer lichtvoetigheid, meer schoonheid: meer liefde. De duivel zit in de details, nietwaar?

Vanaf nu poetst u dagelijks de schoenen van de hele buurt, al dan niet betaald. Dag comfortabel arbeidscontract, hallo maximale gelukzaligheid binnen tien jaar. Ik reken op u.