De neder-rechtse burgeroorlog is begonnen

De rechtse burgeroorlog is begonnen met de afscheiding van zeven Kamerleden uit de PVV. De 'fantastische zeven', zoals ze zichzelf nog niet noemen maar al wel genoemd mogen worden, keerden zich tegen Geert Wilders en zijn eenmanspartij.

Anti-Wilderianen, uit onvrede met autoritair leiderschap, politieke stilstand en permanente oppositie zonder verantwoordelijkheid. Het was geen verrassing, maar wel een breekpunt. Alleen hard blèren helpt niemand.

Wat zich gisteren manifesteerde, suddert al jaren. Rechts Nederland is geen ideologisch blok meer, maar een vechtmarkt van ego’s, splinters en eigen belangen.

De PVV, ooit het zwaartepunt van rechts-populistisch Nederland, verkeert in de laatste fase van haar bestaan: volledig rond één man gebouwd, zonder interne tegenspraak, zonder opvolging, zonder toekomst buiten Wilders zelf. Dat zelfs loyale partijgenoten nu vertrekken, zegt alles. Ze willen interne democratie. De Grote Smurf is politiek stervend, leve de partij of blijft het daar een zooitje?

Daarnaast staat Forum voor Democratie, verworden tot een radicale sekte onder leiding van een emotioneel afstandelijke technocraat die politiek verwart met chemie en complottheorieën. De extreem engste partij die eigenlijk nooit aan de macht mag komen.

JA21 probeert rationeel rechts te zijn, maar oogt vooral als een opportunistische afsplitsing zonder duidelijke morele koers. Eerdmans en Nanninga zijn een duo voor rechtse kiezers die het ook niet meer weten.

De SGP blijft trouw aan haar negentiende-eeuwse wereldbeeld, waarin vrouwen nog steeds niet volwaardig meetellen. Die paar zetels blijven nog even.

De BBB heeft boerenprotest omgevormd tot een agressieve anti-natuur- en anti-dierenagenda. Met niet al te slimme bewindslieden en altijd een potentieel boerinnengevecht tussen Ca-ro-line en Mona.

En het CDA blijft, ook onder nieuw leiderschap, glibberen tussen principes en macht. Ze zijn niet uit het centrum van de macht te krijgen. Ja bijna door de NSC; Omtzigt deed de partij tot grote hoogte stijgen en blies hem daarna op. Iedereen functie elders. Wat een gemiste kans op dualisme.

De VVD ten slotte, ooit de stabiele bestuurspartij van rechts, is veranderd in een harde ordepartij waarin carrière, spierballentaal en straatvechtersmentaliteit domineren. Dilan Yeşilgöz doet bijna alles om te mogen regeren.

Het is een zooitje op rechts en het vorige ultrarechtse kabinet heeft laten zien hoe volstrekt onkundig ze zijn om samen te besturen en beleid te maken. Het was een soap.

Rechts is (te) groot en ook heel strategie-leeg. Sterk in zetels, zwak in visie en beleid. Ondanks alles heeft dit empathieloze en compassie-arme geheel nog steeds jammer genoeg meer dan negentig zetels. Ook het 32ste kabinet van Nederland heeft straks mogelijk meer rechtse inhoud dan linkse moed.

Links is trouwens intussen niet altijd een geloofwaardig alternatief. Laten we realistisch blijven. Ook daar heersen soms interne oorlogen met ideologische dogmatici, wat extremistische idealisten, veel morele hoog-torenroepers en groepen die identiteit boven solidariteit plaatsen. Het resultaat is verlamming, politieke verdwijntrucs en eindeloze morele competitie.

De afscheiding van de fantastische zeven is meer dan een incident. Ze is het symptoom van een politiek systeem dat fragmentatie en veel geschreeuw beloont en leiderschap ondermijnt. We krijgen steeds meer partijen, maar steeds minder richting. Politieke stammen in plaats van brede bewegingen. Terwijl beleid en bestuur nodig zijn in deze wereld van angstaanjagende polycrisis.

Nederland lijdt niet aan een gebrek aan meningen, maar aan een overschot aan partijen en een schrijnend tekort aan volwassen politiek. De rechtse burgeroorlog is begonnen en de kiezers en burgers winnen zelden.

Misschien toch tijd om eens serieus over politieke hervormingen te denken en ook veel zelfanalyses bij alle partijen en politici. De kiezer is er namelijk wel klaar mee. Die wil een democratische rechtsstaat met bekwame bewindslieden en kundige politici.