De kinderen van Huize Soria zijn helden

Ik heb niet vaak meer dat ik emotioneel word van het nieuws. Dat iets me verdrietig of heel boos maakt. Ik lees zo vaak over allerlei ellende in de wereld dat het went. Maar gisteren was ik helemaal van slag en voelde ik alle emoties tegelijk.

Ik las over ‘Huize Soria’, een ‘gezinshuis’ in Spanje voor kinderen uit de jeugdzorg of jeugdreclassering. Een Nederlands stel heeft daar twintig jaar lang tientallen kinderen emotioneel en fysiek gemarteld. Het is gruwelijk. De een wordt acht uur lang opgesloten in de badkamer, de ander mag negen uur lang niet naar de wc. De een krijgt twee dagen niet te eten, de ander krijgt emmers paardenpoep over zich heen. Kinderen moeten meedoen in het vernederen van andere kinderen. Alle bezittingen worden afgepakt; praten mag alleen via walkietalkies en niet onderling; contact met ouders mag alleen onder toezicht van het barbaarse stel dat dit huis heeft gerund.

Het blijkt nog erger te kunnen. Als een meisje een zelfmoordpoging doet, krijgt ze te horen ‘dat ze de volgende keer maar wat dieper moet snijden’. Daarna wordt haar zelfmoordpoging openlijk besproken in de groep. Nou ja, besproken… Ze wordt belachelijk gemaakt.

Hoe kon dit zo misgaan? De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) kreeg al tien jaar lang meldingen, maar deed al die tijd helemaal niets. De IGJ heeft geen ‘handhavingsmogelijkheid’ in het buitenland. Dat zal vast, maar toen Nieuwsuur dit vorige maand voorlegde aan de Spaanse Inspectie was het huis zo dicht. Huize Soria had überhaupt geen vergunning om jeugdzorg te verlenen. Ongelooflijk.

Had niet iemand van de IGJ in die tien jaar even naar Spanje kunnen bellen? Ze hadden het nummer, want in 2016 was er voor het laatst contact geweest tussen de IGJ en Spanje. Dat niemand dat gedaan heeft, is zeer verontrustend. De doofpot is wel erg groot bij de IGJ.

Ook Nederlandse instellingen wisten van de martelingen, maar bleven toch kinderen naar Huize Soria sturen. Een woordvoerder van Driestroom (de instantie waarvan het martelhuis was) zegt dat het ‘een uitdaging is binnen de wettelijke kaders steeds een zorgvuldige balans te vinden tussen vrijheid, bescherming, behandeling en veiligheid.’ Wat een bizarre reactie. Weet je wat een uitdaging is? Om deze martelingen te overleven. Om hier ooit mee te leren leven. Om dit ooit een plekje te geven.

Die kinderen zijn beschadigd voor het leven. Helemaal kapotgemaakt, door jullie. Door het Nederlandse horrorstel, maar ook door Driestroom, door de IGJ en door de politiek. Minister Sterk (CDA) weigert een onafhankelijk onderzoek in te stellen en het o zo fatsoenlijke CDA blijft muisstil. Je zou bijna denken dat ze daar belang bij hebben. In welk leven kan je nou tegen een onafhankelijk onderzoek zijn naar kindermarteling? Is minister Sterk daar de politiek voor ingegaan? Wat mij betreft mag ze per direct aftreden na deze weigering.

Er is ook weinig bekend over wat er nu gaat gebeuren met het horrorstel. Dat vind ik opmerkelijk. Mijn advies: zet ze levenslang vast in een klein hokje. Dat vonden ze altijd zo leuk.

Tot slot wil ik nog even wat zeggen aan de kinderen (nu misschien volwassenen) die dit hebben meegemaakt. Dat jullie dit hebben doorstaan laat zien hoe sterk jullie zijn. Dat jullie je verhaal doen laat zien hoe moedig jullie zijn. Geef jezelf niet de schuld en wees trots op jezelf. Jullie zijn helden!