De gezagscrisis als afleidingsmanoeuvre

'Er is een gezagscrisis' roepen sommige mensen en politici elk jaar na oud en nieuw. Vaak direct gevolgd door 'een doelgroep'... jongeren, migranten, bepaalde wijken. Sterker gezag, harder straffen, consequenties, opvoeding, zijn dan de oplossingen. Zelfs strafkampen en inde knieën schieten komen voorbij.

Dit narratief van gezagscrisis inclusief oplossingspalet wordt vooral gebezigd door mensen en partijen die tegen een vuurwerkverbod stemden. VVD, PVV, JA21, FvD, SP, of de BBB, die '800 vuurwerkhandelaren niet hun bedrijf willen afpakken'. De vuurwerklobby leidt de aandacht af van het middel, door naar mensen (van zekere komaf) als zondebok te wijzen. Bijvangst is dat je dan na oud en nieuw heel sterk kunt inzetten op law and order; electorale paradepaardjes van enkele van deze partijen.

We kennen deze debattruc uit de Verenigde Staten uit de vuurwapenlobby. 'Vuurwapens zijn neutraal, maar de mensen die er een shooting mee plegen moet je aanpakken en heel streng straffen, liefst met de doodstraf. En vuurwapens verbieden helpt niet tegen schietincidenten', aldus de vuurwapenlobby.

Maar In Nederland hebben we - misschien? - best wel een gezagscrisis, maar geen vuurwapencrisis. Omdat... Ja juist... je geen legale vuurwapens kunt kopen. In heel veel andere landen hebben ze dan wel weer een gezagscrisis maar geen vuurwerkcrisis omdat... Inderdaad, er geen vuurwerk te koop is.

Een vuurwerkcrisis ontstaat door een optelsom van gedrag en toegankelijkheid van middel. Als je minder gezeik wil, heb je dus twee knoppen om aan te draaien. Liefst tegelijk. Als je consequent weigert de knop van het middel aan te durven raken, uit electoraal belang of vanuit lobbyistische belangen, dan helpt het niet om heel hard op de gezags- consequenties- strenger straffen- beter opvoeden- zondebok-toeter te blazen.