De eeuwige jacht op de 'onontdekte' vakantiebestemming

De dagen worden langer, de temperaturen stijgen en tentamenperiodes liggen op de loer. Dit kan voor mij en mijn medestudenten maar één ding betekenen; de zomervakantie is bijna daar. Gesprekken tussen het studeren door gaan over de zomerplannen waar we zo naar uitkijken.

Wat opvalt wanneer ik met vrienden praat over de plekken waar we naartoe willen, is de strenge maatstaf waarop ze worden beoordeeld. De ideale bestemming is namelijk niet alleen zonnig, maar ook bijzonder, uniek, en ook het woord 'onontdekt' valt opvallend vaak. Plekken die nog niet ontdekt zijn, díe komen door de keuring.

Met dat woord wordt alleen zelden bedoeld dat de plek in letterlijke zin onontdekt is, eerder: nog niet besmet door toeristen uit het globale Westen. Want tussen de toeristen? Daar willen we vooral níét zitten. Een gedachte die verraadt hoe graag we ons onderscheiden, terwijl we tegelijkertijd precies diezelfde toerist zijn als onze medereizigers.

Zo ook ik. Ik ken die zoektocht naar een verstopt, authentiek café waar je ‘lekker tussen de locals’ kunt zijn, weg van de massa. Maar daar in schuilt een paradox. Hoe meer we jagen op het authentieke en onbesmette, hoe sneller het verdwijnt. Stukje bij beetje trekken we steeds verder de authentieke ‘schone’ stukken land in, die vervolgens besmet raken door ons eigen toerisme. Als een virus verspreidt het zich, waarin iedere stap verder weg van het ontdekte ten koste gaat van precies de authenticiteit die we bewonderen.

Lees dit niet als pleidooi om helemaal niet meer te reizen. Ik ben er zelf ook dol op. Reizen verrijkt en we mogen dankbaar zijn voor de talloze reisopties. Maar misschien mogen we wel kritischer zijn op onszelf. Want terwijl we klagen over toerisme, dragen we er zelf net zo hard aan bij. Als we blijven zoeken naar plekken zonder toeristen, blijven er uiteindelijk geen plekken meer over, behalve die vol toeristen zoals wij.