De aanval op de fundamenten van onze democratische rechtsorde

Het intimideren en bedreigen van raadsleden en lokale bestuurders, online, op straat of zelfs aan de voordeur, is een aanval op de fundamenten van onze democratische rechtsorde.

Aan geweld gaan woorden vooraf. Dreigende woorden. Ontmenselijkende woorden. En die woorden doen ertoe. Wanneer er door Tweede Kamerleden lichtvaardig wordt gesproken over “corrupte bestuurders”, “verraders” of “vijanden van het volk”, dan verschuift er iets. Dan wordt grensoverschrijdend gedrag in de hoofden van sommigen gelegitimeerd. De afstand tussen woord en daad is soms klein. 

Wie als landelijk politicus het debat voert, moet zich daarom realiseren dat lokaal de gevolgen worden gedragen van uitspraken die worden gedaan. 

Ik maak dit inmiddels twintig jaar mee. Ik ben strijdbaar. Maar wat mij wel raakt, is wanneer omstanders zwijgen. Wanneer de redelijkheid stil blijft. Wanneer goedbedoeld wordt gevraagd: “Is dit het allemaal wel waard?”

Want ja dat is het, juist dan. Want als betrokken en integere mensen afhaken, wint de intimidatie.

Afgelopen vrijdag zijn de kieslijsten vastgesteld. Opnieuw hebben vele mensen zich bereid verklaard om verantwoordelijkheid te dragen als volksvertegenwoordiger. En dat vaak naast hun werk en verantwoordelijkheden binnen hun gezin. Zij verdienen waardering. Maar ook actieve bescherming. 

Door gezamenlijk een grens te trekken. Door ons uit te spreken. Door intimidatie niet te belonen. 

Op 18 maart, tijdens de gemeenteraadsverkiezingen, staan wij schouder aan schouder. Als bestuurders, volksvertegenwoordigers en burgers. We kunnen van mening verschillen, maar niet over het belang van onze democratie.

Laten we zichtbaar maken dat de democratie van ons allemaal is. Door op 18 maart massaal de straat op te gaan. Door ook massaal te gaan stemmen.