Dank je wel, Sophie Straat. Eindelijk rechtse empathie!

Er is een klein wonder gebeurd in Nederland. Een groep mensen die jarenlang vol overtuiging heeft uitgelegd dat discriminatie eigenlijk niet bestaat, heeft ontdekt dat het tóch heel vervelend is en echt bestaat. Ze zijn zelfs heel boos dat het Openbaar Ministerie Sophie Straat niet vervolgt wegens “discriminatie”.

De aanleiding? Zangeres Sophie Straat vroeg tijdens een optreden of witte mannen even achteraan wilden gaan staan en ruimte maken voor anderen. Nou, dat had ze beter niet kunnen doen. Plotseling stortregende het verontwaardigde berichten. "Discriminatie!" "Racisme tegen blanken!" "Schandalig!" De bajes in met deze vrouw! De toetsenborden stonden in de fik. Mensen die normaal gesproken vinden dat je "niet zo moet zeuren" als iemand wordt uitgescholden vanwege zijn huidskleur, geloof of geaardheid, bleken ineens uiterst gevoelige antennes voor ongelijkheid te bezitten. Een nog niet eerder ontdekte kwaliteit, zo lijkt het.

En laten we eerlijk zijn dat is toch bijna ontroerend mooi. Opeens blijken die toetsenbordrammers heel gevoelige types! Niet ontroerend omdat mensen zich gekwetst voelen. Dat gun je niemand. Maar het inzicht dat daaruit kan ontstaan, is goud waard.

Want stel je eens voor. Je wordt beoordeeld op iets waar je niets aan kunt doen. Je voelt je buitengesloten vanwege een kenmerk waarmee je geboren bent. Je hebt het idee dat je niet welkom bent, puur omdat je tot een bepaalde groep behoort. Dat is toch buitengewoon naar voor iedereen?

Het is wel een soort van welkom in de wereld van ongeveer iedereen die door rechtse toetsenbordaanranders dagelijks te lezen krijgt dat ze "hier niet thuishoren". De zonneklare ironie is eigenlijk poëtisch. Dezelfde mensen die zonder blikken of blozen complete bevolkingsgroepen wegzetten als profiteurs, criminelen, omvolkers, gelukzoekers, verkrachters of een gevaar voor "onze cultuur", blijken na één ironisch opmerkinkje tijdens een festival acuut experts op het gebied van gelijke behandeling. Dat is eigenlijk een superindrukwekkende ontwikkeling. Misschien is dit wel het begin van iets heel erg moois.

Misschien begrijpen die opinieverzinners aan malle talkshowtafels, van Omroep ON en Nieuws van de Dag, nu eindelijk waarom moslims het niet prettig vinden om collectief als terrorist te worden weggezet. Waarom mensen met een migratieachtergrond niet staan te juichen als ze voortdurend horen dat ze "terug moeten". Waarom homo's niet enthousiast worden van opmerkingen dat ze "abnormaal" zijn. Waarom trans personen liever niet dagelijks als mikpunt dienen. Waarom de jacht op de “lentekriebels” zo naar is voor deelnemers en leerkrachten. Waarom mensen überhaupt niet zo dol zijn op voortdurende en agressieve generalisaties.

Empathie ontstaat soms op de vreemdste momenten. Daarom wil ik deze nieuwe ervaringsdeskundigen van harte  feliciteren met hun nieuwe inzichten en ervaringen. Ze hebben gevoeld hoe het is om op een hoop gegooid te worden. Om niet als individu te worden gezien, maar als lid van een categorie. Dat is een waardevolle les. Dat geeft inzicht en levenswijsheid.

Nu nog een oproepje aan de rechtse toetsenbordmeppers. Doe nu nog één héél klein stapje. Doe vanaf morgen gewoon wat jullie vandaag van Sophie Straat eisen. Stop met discrimineren. Stop met schelden. Stop met complotten verspreiden, Want als één avondje achteraan staan al zo'n existentiële crisis veroorzaakt, dan is een leven lang vooraan staan, terwijl je anderen voortdurend naar achteren probeert te duwen, misschien ook niet echt handig voor jezelf.

Voor mij blijft dankbaarheid over. Dankbaarheid, omdat rechts haar zachte, menselijke kant heeft ontdekt! Ze gaan er nog wat onhandig mee om, maar met een beetje goede wil komt dat wel goed, toch? Dank je wel, Sophie Straat. Eindelijk rechtse empathie!