Dagboek van een hittegolf

Hitte verbroedert en verzustert. Huisden er nog mussen in de stad, dan vielen ze nu in zielige bosjes van het dak. Murw gebeukt door de overweldigende hitte danwel overdonderende airco is men nauwelijks tot meer in staat dan gewoon ‘zijn’.

Dorst dient gelest, de beweging tot het minimum teruggebracht en arbeid is voor de dommen. De dappere mannen en vrouwen in blauw dragen hun veel te dikke pantser in lijdzaam plichtsbesef. Zelfs onder de nauwelijks draagbare hitte bewaken zij de orde, maar zelfs de schreeuwend onredelijke burger bindt gelukkig snel in. Het is eenvoudigweg te heet om verzet te bieden. De waanzinnige tegenstand smoort in verzengend zonlicht.

Roodverbrand wit vleesch met veel te veel tattoo’s meandert zonnesteekbezwangerd over het trottoir. Oordoppen in en geen idee van richting. “Best wel chill, dus dat… ofzo…” klinkt het. Conversatie op hetzelfde niveau als de klimmende temperatuur. Ofzo.

’s Avonds vullen de terrassen, men blijft buiten, de huizen blijven leeg. Wat voetbalgeluiden, een enkel huilend kind, maar verder blijft zelfs de stad stil. Murw. Voor de stedeling ook een verademende lamlegging.

Het geluid verstomt, de samenleving zucht maar rust. Studentenhuizen langs de singel spuwen hun bewoners uit. Lekker pizza vreten, rechtstreeks uit de doos met uitzicht op het spiegelgladstille water en tien cerveza’s onder je poten. Zes verhitte blondines aan een klein tafeltje gezeten, eten salades en drinken hectoliters water uit karaffen. “Eet smakelijk!”, “Dank u wel”, gezellige onzin, het Franse campinggevoel.

Mannen op een terras achter vaasjes. Het gebruikelijke arsenaal aan Vrouwen, Auto’s en Voetbal passeert de revue. Middelbare, blanke mannen die van hun pilsje genieten en ongegeneerd voor zich uit blaten. De drank vloeit, de spreektoon nét te hard, en waarom ook niet. Hier is de vooravond nog altijd bloedheet, het bier koud en de aankomende nacht bij voorbaat slapeloos.

Nog meer onnozel, veel te jong, schaamteloos obeesch vleesch beweegt zich in de open ruimte. De jeugd ‘vervet’ verzuchtte het nieuws deze week.

Hoewel ‘nieuws’, de nationale gezondheidsplaag circuleert constant in alle vormen van media maar consuminderen is helaas nog altijd een vies woord. Volvette snack in de ene hand en met de andere duwt het een buggy waarin een nu al reddeloos ook alweer obees kind aan een zak chips plukt.

“Hot town, summer in the city. Back of my neck getting’dirty and gritty… Doesn’t seem to be a shadow in the city”. Die song was nimmer zo op z’n plaats maar tegelijk is de kracht van de zon een barmhartige. De samenleving komt tot stilstand. Hort en stoot. Diensten vallen uit, evenementen gaan niet door, maar dat alles ontvangt men in milde berusting.

Moeder aarde en Grootmoeder zon voeren een onderonsje waar mensheid en dierenrijk even niets mee te maken hebben. Te groot voor servet en te klein voor tafellaken.

De hitte brengt de mensen in een onwezenlijk lethargische staat die het zeldzame beeld laat zien van een feitelijk ideale samenleving. Geen stemverheffing of opgewonden hectiek, het leven kabbelt, men bemoeit zich uitsluitend met eigen gedachtengoed dat grotendeels ‘thuis’ en verlossend verfrissende douche lijkt aan te gaan.

Vergeten zijn de onheilsprofeten die ons het destructieve veranderende klimaat onder de neus wrijven. Daarvoor in de plaats heerst een, door verlammende warmte, opgedrongen doch contemplatieve staat waar men de rest van het jaar alleen maar van kan dromen.

Was ‘positieve schaduwzijde’ geen contradictio in terminis, dan sprak men wellicht van ons dansen op de rand van de milieu-vulkaan als een ‘blessing in disguise’.

Viert de zomer. Nu kan het nog!