Carice, ga toch terug naar Hollywood!

In de laagtijdagen van zijn carrière maakte acteur Rutger Hauer een dermate hoeveelheid pulpfilms in Amerika dat een vertwijfelde recensent in de krant haar held tot de orde riep. Die recensie bevatte niet eens meer een inhoudelijke analyse maar bovenal de liefdevolle noodkreet; “Kom toch terug Rutger, hier houden we tenminste nog van je!”.

Men zou Carice van Houten anno nu het tegengestelde advies willen toeschreeuwen; “Ga toch terug naar Hollywood Carice. Daar is budget, script-kwaliteit en de pakken geld die je allemaal dubbel en dwars verdient!”.

Los van het feit dat wij hier natuurlijk allemaal van haar houden is dat een welgemeend advies.                                                                                                        De Bambi van de lage landen met haar frêle gestalte en ree-grote ogen deed ooit onze harten sneller kloppen als debutant in SuzyQ, snelrijzende ster in filmend Nederland en zelfs bedeesd maar loepzuiver zingend naast Theo Nijland in theater Bellevue.

Daarna begon al snel de grote internationale carrière, keerde ze samen met regisseur Paul Verhoeven terug, glorieerde in Soldaat van Oranje 2 (Zwartboek) en nu begint de activistische actrice aan een feelgood tv-format….  In interviews kon ze het al nooit laten haar ambivalentie ten aanzien van haar vak, adhd-achtige neigingen en algehele warrigheid met het publiek te delen, maar het begint erop te lijken dat die malligheid nu de overhand neemt.  Het Eeuwige Kind dient uiteraard behouden maar mijn god Carice, toch niet zo krampachtig en tegen elke prijs?!

‘A Family’ is de titel van haar meest recente Nederlandse speelfim. Een film die vooral ten prooi valt aan een tergend gebrek aan originaliteit. Een scheidingsdrama vanuit het oogpunt van ‘de kinderen’ is natuurlijk een hopeloos platgetreden pad en dan is hier van een script ook nog eens nauwelijks sprake. De ramp die allerlei susidiërende Nederlandse en Vlaamse fondsen en ‘taks-shelterconstructies’ doet samenwerken resulteert, als zo vaak, in een belachelijk geforceerde cast waarin Nederlandse en Belgische acteurs hun best moeten doen die cocktail zo realistisch mogelijk weer te geven. (Hoeveel Nederlandse mannen en vrouwen die relaties met die andere nationaliteit onderhouden kent u eigenlijk?).                                                                      

Vooral die smeuiig sympathieke Belgische taal en het keihard, nuchtere Hollands liggen voortdurend op ramkoers. Pa spreekt het, maar moeder en haar zéer Hollandsche kinders (Gooisch?) uiteraard voor geen meter. Voortdurend probeert de meelevende kijker zich in die vader en moeder te verplaatsen. Waar hebben die aardige Belg en die spannende Nederlandse elkaar in ‘s hemelsnaam leren kennen? Onder welke omstandigheden, en waarom spreken hun kinderen zo onwaarschijnlijk scherp ABN?

Van Houten is in echtgenote-moederrollen inmiddels behoorlijk gepokt en gemazeld en maakt er dan ook het beste van, maar… alle componenten wrikken zo onnatuurlijk (als afstudeerproject wellicht nog te pruimen maar als volwaardige speelfilm?).                                                                                                            

En dan die vorm. Verhaaltje vertellen en het daarna vanuit twee individuele standpunten (de kinderen) nog eens dunnetjes over doen. U kent dat wel, middenin de film verschijnt een zwarte titel-kaart met de naam van het personage en hup… daar volgt het nieuwe perspectief. Hopeloos vaak gedaan, ontstellend on-origineel en daarmee een volstrekt nodeloze film. De gigantische (Inter-)nationale filmproductie indachtig maakt een dergelijke overbodigheid het geheel eenvoudigweg onverdraaglijk, een ernstiger falen in de filmwereld is onvoorstelbaar.

Om niet in asgrauw chagrijn te eindigen kan ik niet anders dan de hoofdrol van de dochter des huizes, Nina, vertolkt door Celeste Holsheimer, nog even onder uw aandacht te brengen. De subtiliteit van haar talent, intens vertolkte emoties en allround realistisch spel rechtvaardigt alsnog eventuele gang naar de bios. Niet wachten op dat kleine tv-schermpje, zie deze jonge vrouw op het grote doek. En wel nu. Wat een belofte!

Als Celeste haar kaarten goed speelt en de kansen krijgt die Carice ooit pakte, is er een grote mogelijkheid dat bovenstaand zurig stukje nooit over haar geschreven zal hoeven worden.