Bo in control

The sky is the limit

Wie magazine of krant openslaat kan het niet zijn ontgaan; íedereen is tegenwoordig bijzonder of bipolair of bi-zonder populair. Of het nou een cabaretier is die zijn programma zit te verkopen of een schrijfster die haar nieuweling plugt, altijd is daar die hoogstpersoonlijke ontboezeming dat er iets schort aan de bedrading. Die ‘persoonlijke info’ is een slimme marketingtruc die de lezer bij de tekst houd, men weet immers maar nooit of er wellicht nóg meer sappige details of leed voorbij komt ter publiekelijk (leed-)vermaak.

In de tachtiger en negentiger jaren was de meest persoonlijke bekentenis het lijden aan een (jeugd-)trauma. Grote persoonlijkheden grepen nog wel eens naar die onuitstaanbare weg der minste weerstand. Hun talenten hadden zich desondanks ontwikkeld waarmee men hengelde naar empathie en, met hun publiciteitsgeile klaagzang, onze hoon oogstte.

Een fraai voorbeeld van iemand die alle recht van de wereld zou hebben zich te hullen in inktzwart zelfbeklag doet dat verbazingwekkend genoeg niet. Nog veel verbazingwekkender is het feit dat zij haar rampspoed zelfs omarmde en met ongekend enthousiasme en doorzettingsvermogen omboog naar een glansrijke sportcarrière. Het verhaal van meervoudig (paralympisch-)kampioene Bo Kramer in een notedop.

Haar onvoorstelbare doorzettingsvermogen maakt Kramer tot veel meer dan een geslaagd mens. Zij ís haar eigen product en dat dient toegelicht.                         

Op zeer jonge leeftijd (10 jaar) werd bij het sportieve meisje botkanker geconstateerd. Een scheenbeen werd vervangen door het kuitbeen uit haar andere been en een miraculeuze heling volgde. Haar jeugddroom ooit tot de kampioenstatus als voetbalprof te komen ging even snel aan diggelen als ze de beslissing nam het rolstoelbasketbal op hetzelfde niveau te gaan beoefenen. Waar ieder ander zijn carrière zag breken in de knop gooide zij het roer rigoreus om en rolstoelde zichzelf naar de absolute top. Brons op de paralympische spelen van 2016, wereldkampioen, goud in 2021 en wederom wereldkampioen. De zegetocht van iemand die wil excelleren, niet eens zozeer ten opzichte van die ‘ander’ alswel ten opzichte van haar zelf. Kramer vs Kramer dus want er blijven altijd “..verbeterpuntjes”. Een plafond in dat streven is onbestaanbaar. Papendal werd haar wereld. Een oase van 160 hectare waar ruim 500 atleten leven in pure concentratie, contemplatie en ver van het werelds gewoel.         

Tot zover de sportvrouw die zichzelf presenteerde en waar ik nadien wat nader kennis mee maakte. Onder die schil van fysiek streven moest immers een bijzonder mens schuilgaan en niet alleen een voortdenderende prijzenmachine. Dat vermoeden bleek juist, ware het het niet dat Kramers volgende levensfase nu een drastische wending neemt. 

Voor haar geen fantasiewerelden, aardrijkskunde en geschiedenis (“Geef mij maar cijfers!”). Hier. En nú. En winnen! Hiërarchie NEE, Discipline JA. Als dat een voorbode is van de wetenschappelijke resultaten die zij ongetwijfeld gaat boeken dan is er nieuwe hoop in haar specifieke werkveld der biomedische wetenschap. Het lab gaat ze in, vechten tegen de ziekte die haar ooit het ene speelveld uit- en het andere induwde. Haar bijzonder mathematische brein zal haar daar zeker ten dienste staan.  

In het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie te Utrecht bereikt Bo ‘full circle’. Als stagiair in de biomedische wetenschappen, en nu al drijvend op haar topsportersstatus door kinderen stap voor stap te begeleiden met oefeningen om na plaatsing van een endoprothese langzaamaan weer te leren lopen.

Huisje-boompje-beestje liggen inmiddels ook in het verschiet, eveneens een weloverwogen stap in Kramers meerjarenplan. Van deze jonge vrouw gaan wij nog heel veel horen. 27 is ze nu.