Sfeerfoto van Joop
Joop
Joop

Hoe lang nog?

Boris Johnson verder in het nauw: kabinet loopt leeg, ministers vragen premier af te treden
Joop

Blendle: meer van hetzelfde in een duurder jasje

  •  
30-04-2014
  •  
leestijd 5 minuten
  •  
BNNVARA fallback image
'Het enige dat vernieuwend is, is dat niet langer alleen de journalist en de uitgever verdienen aan verhalen, maar ook de eigenaren van Blendle'
Een paar jaar geleden werd ik in Zuid-Soedan geïnterviewd voor een groot publiekstijdschrift in Nederland. Het zou gaan om mijn persoonlijkeverhaal, in full-quote, alsof ik het zelf vertelde. Tegen de jonge journaliste die dit ging doen, zei ik: “Zou het niet logischer zijn als ik zelf dat artikel opschrijf, omdat ik mijn verhaal het beste ken, Zuid-Soedan het beste ken en omdat ik iets langer meega in de journalistiek dan jij?” Ja dat was wel zo, gaf ze toe, maar dat was niet de bedoeling. En natuurlijk was dat niet de bedoeling, niet zozeer omdat zij anders zo’n 1000 euro aan haar neus voorbij zou zien gaan, maar vooral omdat zij hierin niet de beslissing nam. Van oud-correspondent was ik immers mediamaker in Zuid-Soedan geworden en daarmee verworden tot onderwerp. Mensen die een verhaal te vertellen hebben, doen dat maar in een blog of op een alternatief media platform, maar niet in de massamedia. Hier beslist de (hoofd)redacteur.
Blendle, het nieuwe online mediaplatform waar titels uit de Nederlandse corporate media worden aangeboden en de consument per artikel betaalt, zegt een vernieuwend business model te hebben geïntroduceerd voor de uitgevers. Echter, het enige dat vernieuwend is, is dat niet langer alleen de journalist en de uitgever verdienen aan verhalen, maar ook de eigenaren van Blendle. Het verdienmodel is aangepast. De cake moet dus worden verdeeld onder meer partijen, maar nog steeds blijft degene die het verhaal heeft, buiten het verdienmodel.
Massamedia Zolang het verdienmodel van Blendle de media-eigenaren dient, is Blendle niet meer dan een poging om de macht van de corporate media in stand te houden. De corporate massamedia opereren nog steeds volgens hetzelfde business model: nieuws en informatie wordt te koop aangeboden en hoe meer consumenten, hoe meer adverteerders. Zij bepalen, de koper consumeert. Het waarderingssysteem is simpel. De winst is voor de uitgever en de journalist krijgt een bescheiden bijdrage, indien hij/zij zich aan de afspraken en ongeschreven regels houdt: een verhaal moet onderhoudend zijn, spannend en dramatisch en niet afwijken van de overheersende cultureel en politiek gestelde normen.
De uitgevers van de massamedia zeggen met Blendle aan te sluiten bij de veranderende mediamarkt. Maar de werkwijze ‘we gaan onze bestaande producten aan een groter publiek verkopen’, valt nog steeds binnen het bestaande business model. De uitgevers weigeren nog immer in te zien wat de veranderingen in de markt zijn. De veranderende globale mediamarkt kenmerkt zich door een diversiteit aan informatie, waar meer mensen een platform zoeken waar ze hun stem kunnen laten horen. Een markt waar consumenten zelf op zoek gaan naar informatie, zelf selecteren en daar niet automatisch voor betalen. Het grootste kenmerk is misschien wel dat consumenten net zoveel waarde hechten aan de stem van hun buurman, als aan de stem van een bepaalde journalist of medium. Met andere woorden, dat de massa media een autoriteit zijn, ver verheven boven de gewone consument, leeft alleen nog in de geest van een vorige generatie hoofdredacteuren voort.
Kapitalistisch model Het feit dat de globale massamedia nog steeds de ‘nieuwsagenda’ bepalen is het resultaat van een kapitalistisch model waarbij winst de enige doelstelling is, met als strategie de verkoop van informatie en content door middel van branding van het eigen medium. Mijn vraag is hoelang dit principe het uitgangspunt blijft voor media, gelet op die veranderende markt. Als ik als consument kijk naar mijn eigen mediagebruik, merk ik dat social media mijn belangrijkste nieuwsbron zijn. Ik wil niet alleen weten waarom in Zuid-Soedan de conflicten weer zijn opgelaaid, ik wil weten wat mensen die ik interessant vind, in mijn omgeving, daar van vinden en vooral, hoe zij – degenen die in dat land zitten – dat beleven, zij het lokale journalisten, locals of hulpverleners. De mainstream media die me trekken, zijn de media die een platform bieden voor feedback en reactie. Ook hier geldt: ik wil niet alleen het droge nieuwsfeit, ik wil weten hoe medelanders dat interpreteren, wat ze ervan denken. Ik wil de stem horen van medelanders die door de massa media vermeden wordt, want daar leer ik van.
Ethisch Er was een tijd dat ik geloofde in wat op de School voor Journalistiek werd voorgeschreven, namelijk dat je als journalist nooit betaalde voor informatie of een verhaal. Het was niet ethisch om een academicus, een zakenvrouw of de buurman te betalen om zijn of haar verhaal te doen. Het werd wel ethisch geacht om zijn of haar verhaal neer te pennen of te filmen, daar geld voor te krijgen en jouw baas nog meer (hoewel dit niet werd vermeld op school). Als een verhaal daadwerkelijk bijdraagt aan de ontwikkeling en educatie van de consument, dan is het redelijk dat een ‘onderwerp’ zijn of haar verhaal deelt ten behoeve van de ontwikkeling van mensen, als bijdrage aan een groter goed dan eigen individuele belangen. De rol van de journalist is dan om dat verhaal toegankelijk te maken en de rol van de eigenaar om dat verhaal te verspreiden.
Echter, met de commercialisering van de media waar de winsten voor de eigenaren groter werden, is het verdienmodel waar de inhoud gratis geleverd werd door welwillende ‘onderwerpen’ al lang niet meer eerlijk, maar ook niet van deze tijd. Met de veranderende mediamarkt, worden media-eigenaren hiermee geconfronteerd. Hun onderwerpen hebben andere platformen gevonden, vaak bij mediamakers die met net zoveel passie en verantwoordelijkheid eveneens voor een groter goed werken, zonder winstbejag. De werkwijze van de mediaconglomeraten heeft vooral te maken met een cultuur. Er zijn culturen waar het onethisch is om over de rug van anderen geld te verdienen. Geld verdienen, ja, maar niet ten koste van of voor puur winstbejag en eigenbelang. Media en mediamakers die werken vanuit deze cultuur zijn niet of nauwelijks terug te vinden op de globale media markt, dat is de macht die nog heerst.
Uiteindelijk is het is aan de veranderende consument te beslissen welk mediaplatform hij of zij verkiest, hoe hij of zij aan informatie komt, wie zijn of haar bron is en waar hij of zij zich thuis voelt. De hoofdredacteur van de corporate media noch Blendle kan dat aanbieden, de veranderende mediamarkt wel.

Meer over:

opinie, media

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (8)

Lucyfer
Lucyfer30 apr. 2014 - 13:48

"Er zijn culturen waar het onethisch is om over de rug van anderen geld te verdienen. Geld verdienen, ja, maar niet ten koste van of voor puur winstbejag en eigenbelang." Gosh, dat moet je mensen vertellen die kleding kopen met zakken tegelijk omdat het zó goedkoop is. Die mensen boeit het niets hoor, dat er arme mensen 18 uur per dag sloven in een gore omgeving, "want hé, als wij het niet kopen dan hadden ze helemaal niets" En of Blendle het gaat halen? En of er geld verdiend gaat worden? Dat is toch echt aan de gebruiker. En aan de journalist of opiniemaker. In de opinie van mijn buurman ben ik niet geïnteresseerd overigens. Dat is het juist, dat soort onzin hoor ik genoeg.

IvanPavlov
IvanPavlov30 apr. 2014 - 13:48

Welk probleem moet hier opgelost worden?

neutralist
neutralist30 apr. 2014 - 13:48

Inderdaad een wanhoopspoging om geld te verdienen, Blendle voegt inderdaad niks toe. Uitgevers moeten gezamenlijk en tegelijk geld gaan vragen. Maar zelfs dan redden ze het niet want er zijn te veel nieuwsbronnen.

stijnvanachter
stijnvanachter30 apr. 2014 - 13:48

De schrijfster heeft weinig van de interneteconomie begrepen. Wat Blendle nú doet is slechts een eerste stap, namelijk de artikelen van de corporate media per stuk aan bieden. De volgende stap is dat journalisten direct hun artikelen via Blendle aan gaan bieden. Zo ontstaat een soort marktplaats tussen journalisten en lezers. De corporate media worden op die manier juist uitgesloten.

Fransss en Vrij
Fransss en Vrij30 apr. 2014 - 13:48

[ dat niet langer alleen de journalist en de uitgever verdienen aan verhalen, maar ook de eigenaren van Blendle. ] Pardon? Aan een traditioneel "verhaal" in de krant verdienen ook de drukkerijen, de bezorgers en de kiosken geld. Blendle is gewoon een kiosk, maar dan voor losse artikelen, die moeten ook gewoon geld verdienen of denkt u zelf een website te kunnen opzetten voor uw eigen artikelen? Wel eerste een paar duizend euro voor de bouw meenemen en het tienvoudige aan marketing- en organisatiekosten om uw site te runnen en bekend te maken. En dan pas mag u dubbeltjes gaan incasseren. Misschien snapt u nu waarom het alleen in het groot kan.

Mursili2
Mursili230 apr. 2014 - 13:48

Te vroeg verstuurd. dus hier het vervolg: Ik vrees, bijvoorbeeld, dat de zaak Georgie destijds (2008) heel slecht verslagen is door de media die unaniem spraken van een Rusland die zijn hand had overspeeld. Zo rond 2010 kwam vervolgens in het nieuws dat de conclusie van nabeschouwing van de media-war was dat Rusland die had verloren. Op zich is dit veelzeggend. Iedereen die die affaire echt gevolgd had wist dat beide niet waar waren en het gevolg van zelf-hygiene in westerse meningsvorming. Hier dus mooi omschreven als: je aan de de afspraken en ongeschreven regels houden: een verhaal moet onderhoudend zijn, spannend en dramatisch en niet afwijken van de overheersende cultureel en politiek gestelde normen. Ukraine kwam vervolgens als een volslagen verassing ook voor de heren politici. Dat was niet zo geweest als ze Georgie echt gevolgd hadden. De strategie van Poetin was toen veelzeggend evenals de machteloosheid van NATO en de USG, beide duidelijk te observeren. Precies het zelfde gebeurde bij de verslaggeving van het Tahir plein. De verslaggeving van de Arabische lente werd een gehakketak van irrelevante ideologische vragen en vragen over wat het voor ons allemaal betekende. Niemand (ook niet in de VS of zelf Arabische zenders) viel het op dat Cairo heel keurig eerst bezet werd met troepen carriers (in de media steevast afgedaan als tanks) daarna met elite tank-eenheden (US materieel) waarna een staaljager zijn afterburner even op het publiek los liet. Wel tegelijkertijd eindeloze speculatie dat het leger al aan het overlopen was! Geen enkel oog voor de consistentie van de operatie en het feit dat alles er op wees dat het leger – en wel alle onderdelen daarvan – eerder aan het “overnemen” was dan aan het “overlopen”. Nauwelijks iemand die begrepen heeft waarom Mursi later grondwet veranderingen ging voorstellen waarvan hij zonder twijfel wist dat het hem problemen zou veroorzaken: hij wilde geen stroman zijn. Maar ja baardmannen zijn eng en democratie is heilig....dus dat het leger een fake democratie invoerde werd toegejuicht en kritiekloos aangenomen. Als dit soort dingen vrij stelselmatig gemist worden is er dus ruimte voor een nieuw soort journalistiek die (geen moralistische) analyses geeft aan de hand van media om ontwikkelingen te contextualiseren -- zich begeeft in het veld tussen het impliciete en explicite van media-uitingen en ook de geografische en historische componenten meeweegt van geopolitieke ontwikkelingen. Dat is precies wat we missen. Ik zal niet snel vergeten dat toen een Nederlandse journalist omkwam in Georgie een correspondent aldaar pardoes door een Nederlandse nieuwslezer werd gevraagd of de Georgiers ook meeleefden met ons. Voorspelbaar natuurlijk gezien het feit dat de merknaam Nederland al een tijdje sterk in opkomst was – in Nederland wel te verstaan. Dit soort tenenkrommende journalistiek van kwaliteit media is tekenend. Nederland moet in een steeds kleinere wereld de context van haar eigen bestaan leren kennen. Identificatie -- en daar gaat het hier om -- gaat via de ontmoeting met de "ander": als die ontmoeting met de wereld buiten ons word vermeden doordat de media luisteren naar wat de klant wil dan kun je wachten op een publiek die die "ander" binnenshuis gaat zoeken. Zo creëer je een "Marokkanen probleem" -- ultieme Hollandse zelf-identificatie. Natuurlijk weer lekker opgepikt door de media. Los van de aanleiding, discriminatie van Marrokkanen is de zuurstof van het proces en het hysterisch benoemen de ventilator. De media hebben hier een ethische rol te vervullen en kunnen niet meer alleen maar nieuws aanbieden. Dat iets gebeurt is niet genoeg om te vermelden. Het duiding te geven binnen een vaststaand wereld beeld ook niet, want het gaat er juist om wat het gegeven met ons wereld-beeld doet. Toch komen de meeste media-uitingen niet verder dan de laatste twee. en feitelijk zitten we opgescheept met twee soorten reclame: één die de ander onderbreekt en een ander die ons ons eigen wereldbeeld verkoopt. Daar krijgen de Nieuwenhuizens en Wittenmannen dan ook flink voor betaald. Media als zelfbevestiging. Dat krijg je ervan als kijkcijfers de nieuwsvoorziening gaan bepalen. Wat je dan ook krijgt is dat voor de oplettende observator het nieuws heel makkelijk te voorspellen is. Het zegt namelijk meer over de luisteraar dan het onderwerp. Het is is niet moeilijk en Putin heeft het allang door. Aangezien bij ons een politicus is wat hij in de media is, zijn de politieke reacties vervolgens ook vrij nauwkeurig te voorspellen. Nog erger het is vrij makkelijk politici op zo'n manier in de problemen te brengen zoals bijvoorbeeld Wilders heeft bewezen. De media moet een discussie beginnen over de media en dit enorme probleem. Als een volslagen amateur de gemiddelde nieuws uiting over het buitenland van Nederlandse kwaliteits kranten zonder probleem in de prullenbak kan gooien omdat hij gewoon US, UK, Israelische, Arabische, Russische en Duitse media volgt doen journalisten hun werk niet goed! Dat is levensgevaarlijk in een arrogante democratie die vooral in zichzelf gelooft en een totaal verwende generatie heeft oplaten groeien die zich identificeert met zelfspiegeling: sociale media. Dit zijn stemmers!

Mursili2
Mursili230 apr. 2014 - 13:48

Juiste probleemstelling, verkeerde oplossing. Inderdaad, het enige dat vernieuwend is, is dat niet langer alleen de journalist en de uitgever verdienen aan verhalen, maar ook de eigenaren van Blendle. Inderdaad ook: de heersende strategie om de verkoop van informatie en content door middel van branding van het eigen medium te regelen is redelijk pervers te noemen. Maar..."ik wil weten wat mensen die ik interessant vind, in mijn omgeving, daar van vinden en vooral, hoe zij - degenen die in dat land zitten - dat beleven"....daar kan ik het moeilijk mee eens zijn. Ik zit juist helemaal niet op zulke verhalen te wachten want die kan ik ook zelf wel vinden. Waar ik geïnteresseerd in ben is niet de mening van "persoontjes" maar de geopolitieke achtergrond die berichtgeving kan contextualiseren.

1 Reactie
brigitte3
brigitte330 apr. 2014 - 13:48

Dank voor je uitgebreide toelichting, dat krijg je middels de traditionele media niet te zien en daarom ben ik juist wel geïnteresseerd in de mening van een individu :) Maar wat ik vooral probeer aan te geven is dat uitgevers te weinig kijken naar de veranderende media markt; de consumptie van media. Ik vind bv Issuu (issue.com) een interessant platform: hier worden ook de geprinte titels onder 1 dak geplaatst, als in een kiosk, met dat verschil dat je alles kunt doorbladeren wat voor de gebruiker geheel gratis is. Het doel van Issuu is namelijk om uitgevers de kans te bieden om publiek te bereiken, wereldwijd. Alleen, de uitgever verdient daar niet aan, althans niet direct, of althans niet via de consument. Het kan als marketing tool naar de adverteerders toe gebruikt worden, het kan een oplossing zijn voor kleine bladenmakers (Issuu doet alleen magazines) met een sociale doelstelling (zoals ikzelf), om aandacht te krijgen voor onderwerpen die normaliter niet de wereld overgaan middels de mainstream media. Ik zeg niet dat Issuu ideaal is (want een zoekfunctie op onderwerp, naam of thema zou mooi zijn), het blijft nu een beetje bij rondhangen in de kiosk, maar ik vind wel dat deze makers goed doorhebben hoe het media-consumptie gebruik verandert. En, de uitgevers zouden natuurlijk een fatsoenlijke prijs met hun schrijvers moeten afspreken op het moment dat ze een massa publiek bereiken.