Blauwe engelen

Hei! Hei! Godverdomme, klootzak! Een hondenliefhebber blaft zijn huisdier tot de orde.

Grotere discrepantie met de passerende blauwe verschijning is nauwelijks denkbaar. Haar vastberaden tred en licht besmuikte blik laten zien dat ze het tafereeltje, net als wij, volledig afwijst maar het van zich af laat glijden, simpelweg door tijdnood. Haar strakke reisschema’s zijn de basis van haar bestaan en bieden geen ruimte voor flexibiliteit. Ware dat het geval geweest dan had zij ons aller beschaving verdedigd en de hondenman op zijn wangedrag gewezen, dat is wel zeker.

Dat stralen deze bijzondere vrouwen namelijk uit. Volledige controle en het gelijk van de perfecte schooljuffrouw aan hun zijde. Opvallend, stijlvol lichtblauw in het grijze straatbeeld. Een onmodieus lichtblauw dat men nergens anders tegenkomt en dat maar éen kant op wijst, die van de Koninklijke Luchtvaart Maatschappij (helaas allang niet meer de onze).

De dames hebben zonder uitzondering een onberispelijk, eveneens onmodieus voorkomen. Een tikje sixties, een toefje seventies maar als geheel nauwelijks te duiden. De witte blouse, soms een sjawltje en de algehele snit van hun kostuum hebben een zakelijke uitstraling die tegelijkertijd die van de perfecte gastvrouw gestalte geeft.                                                                                             Ze ontroeren mij, deze professionals die trots onze nationale luchtvaartmaatschappij representeren.

Vooral buiten hun werkomgeving kenmerkt zich de bijzondere status van deze groep. Onderweg van, of naar hun werk behouden zij te allen tijde een zeker decorum. Efficiënt bepakt met éen of twee rolkoffers die als hondjes achter hen aan dansen. Zeer getrainde hondjes wel te verstaan die gehoorzaam en zonder protest volgen. Zittend in tram of trein schermen zij de bazin af voor al te opdringerig volk en haar zelfverzekerde glimlach duidt op een vergaand plichtsbesef, ook in die grauwe buitenwereld, het KLM-vaandel van betrouwbare kwaliteit hoog te houden.                                                                               Al vergaat de wereld of, God verhoede het, vliegt hun kist in brand, knalt tegen een berg of stort rechtstreeks in zee, deze vrouwen houden de rug recht en zullen ons tot aan de poorten van de hel behulpzaam zijn.

Misschien ontroert dat nog wel het meest. Dat zij in deze tijden van totale vervlakking, vervaging van normen en omgangsvormen die stille balans van een koorddanseres bewaren. Met een schijnbaar onaantastbaar zelfvertrouwen laveren zij op de kolkende zee van ongeïnteresseerd wangedrag en vertonen hun onaanraakbare kunsten. Haar dienstbaarheid aan de reizigers als een klas vol onrustige kinderen, verhoudt zich tot de butler die zijn onredelijke meester dient. Een serviele superioriteit gewaarborgt door ijzeren discipline en beroepstrots.

In welke duiventil zouden deze engelen overigens samenkomen buiten werktijd? Het fantasievol geestesoog tovert een crèmewitte V.I.P.-room voor met her en der zachtblauwe contrasten. Een beetje zoals men zich een voorstelling van De Hemel maakt. Nauwelijks hoorbare jazztonen, fingerfood en veel witte wijn. Het uitsluitend mannelijk personeel bedient de dames op hun wenken en trekt zich dan discreet terug. Hier geen ruimte voor amicale omgangsvormen met het personeel, hier staat alles ten dienste van serene rust en perfecte dienstverlening. 

Dit is het domein van de lichtblauwe Koninginnen die rusten op hun welverdiende zachte tronen.