Joop

Bijna driekwart miljoen mensen afgelopen jaar psychisch mishandeld

  •  
03-01-2021
  •  
leestijd 4 minuten
  •  
556 keer bekeken
  •  
4624034676_fa55ff568d_o

© cc-foto: Elba Fernández

Eén van de grootste geweldsproblemen van Nederland, nauwelijks prioriteit
Psychische mishandeling is een zeer ernstige vorm van huiselijk geweld. Recent werd voor het eerst bekend hoeveel mensen dit treft. Rond de 680.000 Nederlanders van zestien jaar en ouder werden alleen al het afgelopen jaar regelmatig psychisch mishandeld. Negen procent van de Nederlanders, meer dan anderhalf miljoen mensen, maakten het de afgelopen vijf jaar mee. Leidde dit schokkend hoge aantal slachtoffers tot publieke verontwaardiging of politieke maatregelen? Helaas niet.
Het onderzoeksinstituut WODC gaf vorige week aan dat vijf procent van de Nederlanders het afgelopen jaar slachtoffer van ‘dwingende controle’ oftewel intieme terreur waren. Dwingende controle is een vorm van psychische mishandeling waar plegers hun partner of kind dagelijks kleineren, verwarren, vergaand controleren, bedreigen, verhuld intimideren, manipuleren, structureel denigreren, dwingen en sociaal isoleren.
Aanpak niet effectief Dwingende controle komt vaker voor dan stalking of fysiek of seksueel geweld. Het is de meest voorkomende vorm van huiselijk geweld in Nederland en treft zowel mannen als vrouwen hard. Desondanks is psychische mishandeling nauwelijks bekend bij professionals. Volgens het WODC spreekt slechts vier procent van de slachtoffers instanties hierover.
Het Verwey-Jonker Instituut constateerde een aantal weken terug dat onveiligheid bij de helft van de gezinnen die wel aankloppen bij instanties in het geheel niet afneemt. Het herkennen van psychische mishandeling, het onderkennen van geweld uit macht en controle, is noodzakelijk om huiselijk geweld echt te doen stoppen volgens het Verwey-Jonker Instituut. De aanpak van huiselijk geweld, als het al gezien wordt, laat dus sterk te wensen over.
Ernstige gevolgen Psychische mishandeling blijkt ook zeer vaak voor te komen bij vechtscheidingen. Velen denken dan aan twee continu ruziënde ouders, maar hierachter gaat vaak een heel ander verhaal schuil. De Universiteit van Maastricht liet recent zien dat bij vechtscheidingen 99% van de ouders psychische mishandeling en dwingende controle rapporteerden. Voor experts is dat niet bijzonder: zij weten dat achter zeer veel vechtscheidingen feitelijk huiselijk geweld schuilgaat, meestal psychisch geweld.
De gevolgen van psychische mishandeling zijn al lang bekend: onder andere angststoornissen, depressie, suïcidaliteit, verslaving, psychiatrische problemen, lichamelijke klachten en diverse ziekten komen vaak voor. Recent Leids onderzoek laat zelfs zien dat slachtoffers PTSS-klachten hebben die ernstiger en langduriger zijn dan die van slachtoffers van verwaarlozing of fysiek of seksueel geweld. Behandeling slaat vaak pas laat of niet voldoende aan volgens het hetzelfde onderzoek.
Groot geweldsprobleem Slachtoffers van psychische mishandeling doen een groot beroep op de gezondheidszorg en de sociale verzekeringen en vallen vaak uit op de arbeidsmarkt. In meer dan 60% van de huiselijk geweldzaken is bovendien sprake van kindermishandeling. De kosten van psychisch partnergeweld en psychische kindermishandeling bijeengenomen komen volgens wetenschappelijke schattingen in Nederland op meer dan een miljard euro per jaar uit.
Het zou logisch zijn dat dit onderwerp politiek en maatschappelijk hoge prioriteit krijgt. Meer dan een miljoen slachtoffers, nauwelijks meldingen, een ineffectieve aanpak, veel menselijk leed en hoge kosten: er is om minder een parlementaire enquête gestart. Het is echter geen issue dat veel politici wakker houdt ’s nachts, een enkeling daargelaten. Psychische mishandeling is één van de grootste geweldsproblemen van Nederland, maar staat nauwelijks op de politieke agenda.
Helse jaren Drie Tweede Kamerleden deden recent wel een poging om de gebrekkige aanpak van psychische mishandeling aan te kaarten. Ze schreven er een consultatienota over en stelden Kamervragen aan de verantwoordelijke minister. De korte versie van het antwoord van de minister: er zijn hem geen signalen bekend dat hier meer aan zou moeten gebeuren, er gebeurt al voldoende. Het staat er echt. Meer dan anderhalf miljoen slachtoffers moeten het hier mee doen.
In de media brachten de cijfers weinig teweeg, krantenkoppen bleven goeddeels achterwege. Er waren ook geen protesterende slachtoffers op het Malieveld. Slachtoffers zijn immers vooral bezig met overleven. Berooid en verzwakt achtergebleven na helse jaren van psychisch geweld, stress door een ex die maar blijft procederen, elke dag naar het werk en ook nog kinderen opvoeden. Ga er maar aan staan.
In de kou Recent kwam de educatieve film “Zij lijkt het probleem te zijn” uit, waarin diverse huiselijk geweld experts feilloos de vinger op de zere plek legden. De kennis over psychische mishandeling is er immers al jaren, maar het leidt nauwelijks tot actie van de overheid of betrokken instanties. Voor de impact van deze vorm van huiselijk geweld bestaat geen regelgeving, kenniscentrum, zorgaanbod of subsidie. Preventie ontbreekt en het is niet eens expliciet strafbaar.
Het voorbeeld van Engeland, waar specifieke wetgeving tegen dwingende controle in 2015 is ingevoerd, laat zien dat betere preventie, zorg en vervolging loont. Het aantal meldingen en arrestaties steeg daar bijvoorbeeld navenant. Steeds meer landen voeren de laatste jaren wetgeving in tegen dwingende controle. Verbetering is dus echt mogelijk. Slachtoffers staan in Nederland echter nog steeds in de kou. Hoog tijd dat dat verandert.

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (31)

Van Erven
Van Erven25 feb. 2021 - 1:47

Ik zit nu al ruim 2,5 jaar in een vreselijke scheiding waarbij mijn ex-partner de kinderen inzet als machtsmiddel omdat hij weet dat mijn kinderen voor mij het allerbelangrijkste zijn. Maar ik kom ook op voor mijn recht en voor mijn kinderen. Het is een afschuwelijke situatie om de kinderen los te moeten laten en wetende wat er zich afspeelde bij mijn ex-partner. Het manipuleren, isoleren, kleineren, gebruikt worden enz. Mijn kinderen zijn robotjes ik weet wat ze doormaken, heb het zelf ervaren in het huwelijk. De angst waarin je leeft als je maar op zijn pad blijft is het te doen, ga je eraf komt er een hele andere man tevoorschijn. Ook de hulpverlening, taxateur, bank en boekhouder alles en iedereen geloofd mijn ex-partner en gaan mee in zijn overtuigingen. Bij ons hulpverleningstraject dat via de rechtbank is op gelegd werd meteen na de intake met mijn ex-partner al omgezet dat er alleen een probleem was in het communiceren tussen ons als ouders en de kinderen werden weer links weggezet. Mijn kinderen zijn ook te bang om iets aangegeven dat tegen vader is. Mijn kinderen zitten in de pubertijd en worden omgekocht met materiële spullen, dus erg aantrekkelijk voor hun. Ook daar moeten ze zelf achter komen. Ik geef ze een veilige thuishaven en rust veel meer kan ik niet voor ze doen als ze zelf geen hulp willen omdat ze doodsbang zijn en nu ook ervaren dat vader hun aandacht geeft die ze nooit gehad hebben. Dat wil ieder kind en kinderen blijven loyaal aan beide ouders. Toch ervaar ikzelf rust in mezelf omdat ik alles voor mijn kinderen doe wat ik kan en ik kan vader niet veranderen. Het is aan mijn kinderen om te keren hoe om te gaan met mensen die narcistisch zijn want die zijn er ontelbaar veel. Of het nu hun vader is of iemand anders je komt ze overal tegen. Dat zou ook moeten veranderen dat je het narcisme gewoon zou moeten kunnen aantonen. Al deze personen hebben hetzelfde gedrag hier zou meer aandacht voor moeten zijn. Dat dit benoemd kan worden want je mag narcisme nergens benoemen en zo blijven deze personen ontzettend veel macht houden.

Minoes&tuin
Minoes&tuin5 jan. 2021 - 7:10

In een debat in de Tweede Kamer is een paar jaar geleden nog gezegd en herhaald dat het wettelijk vastgelegd is en verplicht dat er door hulpverleningsinstanties aan waarheidsvinding wordt gedaan,.en toch gebeurt het niet. Men zegt zelfs hardop er niet in geïnteresseerd te zijn zoals ik hier begrepen heb. En niemand die ingrijpt! Niemand in die hele keten, ook de rechterlijke macht en de wetgevende macht niet? Geen wonder dat hulpverleningsinstanties nooit 'iets hebben zien aankomen' als er iets gebeurd is, een familiedrama bijvoorbeeld. Als je er niet naar wenst te kijken zul je immers ook niets zien en niets zien aankomen. Ik lees weleens reconstructies in kranten met feiten van drama's waarvan ik denk, dat had je van mijlenver moeten zien aankomen, waar instanties ondanks dat weer vrijgesproken worden van nalatigheid. Wie moet die hulpverleningsinstanties controleren en wie moet ze tot de orde roepen en hoe? Het schijnt immers nogal hardnekkig te zijn.

M.2
M.24 jan. 2021 - 9:35

Hier ook een ervaringsdeskundige die het heeft meegemaakt en die alle zeilen aan het bijzetten is om weer zichzelf terug te vinden. Ik ben dusdanig in de war geraakt door toedoen van iemand met een gebrekkig (of misschien zelfs wel ontbrekend) geweten, dat ik, zeker het eerste jaar van mijn herstel, soms mensen niet meer begreep wat ze zeiden, mezelf niet meer geloofde in wat ik dacht en dat ik bij het minste of geringste zo gespannen raakte dat ik er helemaal overstuur van werd (triggers, herbelevingen en een PTSS). Vaak wordt gedacht dat het zwak is dat je in een destructieve situatie belandt. De pest is, je ontdekt en snapt het pas als het laat is. Je wordt in het begin op een voetstuk gezet en je denkt echt dat je geboft hebt om zo iemand in je leven te krijgen. Alles lijkt hemels, het voelt euforisch, omdat het nodig is om je zo binnen te halen. En de ander lijkt zo ontzettend normaal, omdat diegene perfect weet welk masker te dragen en zichzelf neer te zetten als een sympathiek persoon. Eenmaal binnen gehaald, begint de gaslighting en devaluatie. Situaties worden heel geniepig en sluw gemanipuleerd en dat gaat zo geraffineerd dat je niet doorhebt dat iemand met je waarneming knoeit. Je raakt in de war, snapt niet meer wat er gebeurt en beetje bij beetje raak je steeds labieler en je snapt niet wat er met je gaande is. Dat komt omdat je steeds subtiel de schuld van je eigen labiele toestand in de schoenen geschoven krijgt. En zo ga je beetje bij een steeds ellendiger gevoel over jezelf krijgen; je zit verstrikt in het web waar je niet meer uit weet te komen. Je weet namelijk niet eens waar je inzit en de kracht van manipulatie is ontzettend sterk, omdat het met een waanzinnige overtuiging gebeurt. Ik spreek hierbij in de 'je'-vorm, omdat dit is hoe het doorgaans gaat. Het is verschrikkelijk wat het met je doet, als je zo een absurde realiteit ingezogen wordt, het is zielsonterend. Je wordt voorgoed beschadigd en het herstel heeft lange tijd nodig. Zie nog maar eens iemand te vertrouwen. Degene die je zo labiel heeft weten te krijgen, leek namelijk ook een heel normaal mens, die echter in werkelijkheid behoorlijk gestoord blijkt te zijn.

Gert4
Gert44 jan. 2021 - 8:10

Herkenbaar, jarenlang mogen ervaren, geestelijk wordt je tot de grond afgebroken, je zelfdenkend vermogen gedecimaliseerd, intimidatie, devaluatie en manipulatie zijn dagelijkse kost. Gigantische stress veroorzaakte een hartinfarct wat achteraf de eyeopener bleek te zijn. Politie en hulpverlening konden na mijn melding niet helpen. Sterker nog, pleger zorgde ervoor dat ik opgepakt werd voor huiselijk geweld. Als man sta je overduidelijk met 6-0 in blessuretijd achter. Ik ben eruit gekomen, op eigen kracht, na jaren van duisternis. Maar ik heb geleerd dat ' het gaat niet over, niet vanzelf' loze woorden zijn en een valse belofte inhouden....

5 Reacties
M.2
M.24 jan. 2021 - 9:10

Heftig! Ontzettend knap dat je er op eigen kracht uit gekomen bent. Het is als man inderdaad een nóg groter gevecht om geloofd te worden, hoe pijnlijk.. Heel goed dat je hier je ervaring opschrijft. Wellicht een goed idee dat meer mensen iets loslaten hier van hun ervaring? (voor zover mogelijk) Ik bedoel hiermee dat het goed is om Nederland te laten dat deze vorm van mishandeling bestaat, dat het heel ernstig is en dat er veel mensen onder lijden. Ik volg in ieder geval je voorbeeld!

Deugkeizer
Deugkeizer4 jan. 2021 - 9:53

Tja, helaas zijn het niet alleen mannen die een levensinstelling kunnen hebben als een vampier. Hun humeur af laten hangen van het gedrag van hun naasten en zichzelf in het middelpunt daarvan plaatsen.

Hanneke Kouwenberg
Hanneke Kouwenberg4 jan. 2021 - 12:09

@ M. 'Wellicht een goed idee dat meer mensen iets loslaten hier van hun ervaring?' Er zijn een aantal mensen hier die in het kader van artikelen over femicide al wel iets tussen de regels hebben laten doorschemeren, of op basis van wier bijdragen e.e.a. zich laat reconstrueren. Toch is dit niet het forum voor het uitwisselen van ervaringen; wat mensen hebben meegemaakt is vrijwel zonder uitzondering zeer traumatiserend, en zelfs bij een sociaal angehaucht publiek als de Joop-forumers, is er te weinig bekendheid over de enorme impact op iemands wezen om een veilige, compassievolle omgeving te garanderen. De website van Het Verdwenen Zelf wordt om die reden streng gemodereerd. Voor mensen die geinteresseerd zijn; op de website van het.verdwenenzelf.nl zijn ervaringsverhalen te lezen. Ikzelf heb daar, onder pseudoniem, ook bijdragen aan geleverd.

M.2
M.24 jan. 2021 - 14:53

@Hanneke, ik zie dat je me verkeerd begrijpt. Ik heb het niet over het uitwisselen van ervaringen zoals op een forum, maar over het laten weten dat het bestaat. Het uitwisselen van ervaringen op een plek waar iedereen komt, zou ik natuurlijk ook niet aanraden.

Minoes&tuin
Minoes&tuin5 jan. 2021 - 6:38

Hanneke Kouwenberg Ik weet van het bestaan!

Zwerfstein
Zwerfstein3 jan. 2021 - 17:53

Je moet de begrippen wel helder definiëren, anders kan ik er weinig mee. Met iets als 'verwarren' kan ik weinig. En het is ook niet ongevaarlijk om allerlei termen de wereld in te slingeren en te doen alsof het dan voor iedereen duidelijk is. Zie ook deze column over Heleen Mees die de term 'trauma' zo maar even gebruikte: https://www.volkskrant.nl/columns-opinie/ongepast-gebruik-van-de-term-trauma-leidt-tot-verwatering-van-het-begrip~b132b9a2/?referrer=https%3A%2F%2Fwww.google.nl%2F

5 Reacties
JasDon
JasDon3 jan. 2021 - 19:56

Driekwart miljoen slachtoffers afgelopen jaar is ook een sterke claim, die mij erg ongeloofwaardig over komt. Daarnaast ontstaan er bij mij vraagtekens bij de stichting 'Het verdwenen zelf', het gaat namelijk vooral om de verkoop van dienstverlening op de website. Ik mis gepubliceerde jaarverslagen en ik mis transparantie over de betrokken behandelaren. Als ik het zo lees zie ik vooral een verdienmodel voor de betrokkenen en nauwelijks de contouren van een goed doel.

Hanneke Kouwenberg
Hanneke Kouwenberg3 jan. 2021 - 23:18

Wat Engelfriet met “verwarring” bedoelt, wordt elders aangeduid met “gaslighting”. Dat is gedrag om een ander in verwarring te brengen, tot aan het punt dat deze gaat twijfelen aan zijn eigen geestelijke gezondheid.

Hanneke Kouwenberg
Hanneke Kouwenberg3 jan. 2021 - 23:20

@JasDon Dat is het tragische van huiselijk geweld; de betrokkenen (daders én slachtoffers!) spelen mooi weer, met als gevolg dat de ellende onzichtbaar blijft. De cijfers kloppen. Iedere derde vrouw krijgt in haar leven met huiselijk geweld te maken.

Minoes&tuin
Minoes&tuin4 jan. 2021 - 4:47

Het onderzoek van het WODC al gelezen? Ik mag het toch wel hopen voordat je met je 'ongeloofwaardigheid' afkomt. Want dat is nu juist het probleem.

M.2
M.24 jan. 2021 - 8:26

JasDon, jij reageert zoals heel veel mensen, die totaal niet weten wat psychische mishandeling daadwerkelijk inhoudt. Of die het wel weten, maar het liever ontkennen, die heb je ook. Je bent niet de eerste die van zichzelf vindt dat hij het beter weet dan onderzoekers en professionals. Ik vind het altijd wel heel bijzonder als mensen dat doen en zie het altijd met verbazing aan. Waar baseer jij je ongeloof op wat die cijfers betreft? Een onderbuikgevoel? Of heb je daadwerkelijk zelf een gedegen onderzoek gedaan? Mooi dat je het verdwenen zelf kent! Dat is tenminste positief. Ik verbaas me echter over je weerstand bij het Verdwenen Zelf en de argumenten die je daarbij noemt roepen bij mij vraagtekens op en wat je daarmee wil. Laat ik als eerste zeggen dat inmiddels duizenden slachtoffers om verschillende redenen enorm gebaat zijn bij de hulp van het Verdwenen Zelf. De herkenning, erkenning die veel slachtoffers niet krijgen vanuit de omgeving, hulpverlening en instanties zijn een verademing voor slachtoffers om dat op de site wél te vinden. Eindelijk wordt men gehoord. Maar ook het contact met de media, de aandacht die ze in de politiek proberen los te krijgen en de bewustwording in de hulpverlening. Waar baseer je je op als je zegt dat het vooral gaat om de verkoop van dienstverlening? Het gaat hier om een handjevol vrijwilligers die door het hele land workshops/trainingen geven aan niet alleen slachtoffers, maar ook professionals. Ja, die zijn niet gratis, hehe, moeten de vrijwilligers de kosten van zulke dagen uit eigen zak betalen? Waren zij gericht op enkel winst, zouden ze deze tekst op hun site niet plaatsen: "Wordt jouw leven nog dagelijks beheerst door de impact van de mishandeling, dan zal je ook die diepe laag moeten aanspreken. Een workshop kan hier niet aan voldoen." En jaarverslagen? Man, ze zijn sinds kort pas officieel een stichting, dus ik weet niet wat je nou probeert te eisen? En hoezo geen transparantie over behandelaren? Je kan de informatie over aangesloten behandelaren bij hun opvragen en dan is het aan jezelf om de therapeuten te googlen. Iedere professionele behandelaar heeft doorgaans een eigen site tegenwoordig. Welke transparantie wil je dan? Nogmaals, ik snap totaal niet wat je hiermee nou probeert te doen. Is het bashen om het bashen? Bij een organisatie die opkomt voor vele slachtoffers die vaak al jaren door een hel gaan of zijn gegaan? Niet cool.....

Ma Ry Andersom
Ma Ry Andersom3 jan. 2021 - 17:38

Aan de reageerders hieronder die duidelijk geen idee hebben wat psychisch geweld precies inhoudt. Verdiep jezelf eerst even voordat je zomaar iets roept en daarmee gigantisch de plank misslaat. https://professionals.verdwenenzelf.org/documentaire/?fbclid=IwAR3uw3JXQnlyn86rSgXHSOw1q3E1qg3GXriXtxwcLxg5NOCVbFY1U9QOaEA

2 Reacties
Minoes&tuin
Minoes&tuin4 jan. 2021 - 4:45

Dat zou je mogen hopen!

M.2
M.24 jan. 2021 - 8:39

MaRyAndersom, dat blijft een gevecht wat maar niet te stoppen lijkt. Mensen die hardnekkig het probleem blijven ontkennen, het bestaat gewoon niet of niet in die mate is veelal hun conclusie, het is om moedeloos van te worden. Het is super vermoeiend, pijnlijk en frustrerend, maar aan de andere kant is het natuurlijk ook zo dat het voor de onwetende mens ook niet voor te stellen is, hoe vernietigend en gewetenloos mensen kunnen zijn. Dat iemand er op uit is, om je te zo te verwarren dat het je letterlijk richting waanzin drijft, dat gaat de onwetende mens het verstand te boven. Het onvoorstelbare is normaal in relatie met een dergelijk destructief persoon. Mensen die niet weten wat psychische mishandeling en gaslighting is, willen dat vaak ook liever zo houden en betichten het slachtoffer nogal eens van overdrijven of liegen en ontkennen gewoon dat dit soort monsters IRL bestaan, behalve in een film.

Oki Doki
Oki Doki3 jan. 2021 - 17:10

En de media blijft maar te koop lopen met dat wij het gelukkigste land van de wereld zijn. Hoe is dat mogelijk met alle ellende die hier in Nederland plaatsvindt. Mensen worden op grote schaal psychisch en lichamelijk mishandeld, de armoede loopt volledig uit de hand en dan hebben we het nog niet over de verslavingen, psychische ziektes en het misbruik. Zou het niet beter zijn als de media en de overheid wat meer zouden kijken naar wat er niet goed gaat in de maatschappij? Je zou toch zeggen dat ze er daar eigenlijk voor zijn of in ieder geval voor zouden moeten zijn. Zo gelukkig zijn veel Nederlanders niet. Het is een bikkelharde, kille en koude maatschappij voor veel mensen. Het draait hier alleen maar om geld en dat kost ironisch genoeg juist heel veel geld in verband met alle problemen die het veroorzaakt.

1 Reactie
Deugkeizer
Deugkeizer3 jan. 2021 - 19:37

Veel mensen zijn gelukkig maar hebben wel een serieuze uitlaatklep nodig om hun frustraties op te botvieren. Om het meedogenloze narcisme in het zelfbeeld weer ook peil te krijgen. Daarna gaat de zon vaak weer schijnen.

Berend5
Berend53 jan. 2021 - 17:00

Ik heb het gevoel dat ik steeds meer mensen tegenkom die een “dwingende controle” willen uitvoeren op mij of anderen. Is dat het gevolg van toenemende leeftijd of een maatschappelijke trend?

3 Reacties
Deugkeizer
Deugkeizer3 jan. 2021 - 19:44

Tja je hebt altijd al mensen gehad die alleen plezier uit het leven halen door anderen de grond in te trappen. Dat is ook een manier om je gelukkig te voelen. De wetenschap dat je je altijd beter voelt dan de ander. Het echte geluk van de treiteraar...

Berend5
Berend54 jan. 2021 - 10:12

Vraag me af of die dwingende controle die mensen uitoefenen altijd een bewuste keuze is. Sommige controle freaks hebben de flexibiliteit van een baksteen en willen dus dat hun hele omgeving zich precies volgens hun planning gedraagt anders raken ze in paniek.

Hanneke Kouwenberg
Hanneke Kouwenberg4 jan. 2021 - 11:57

@ Berend De psychopathologie van een persoon kan voor de omgeving behoorlijk ziekmakend zijn. Dat geldt beslist niet alleen als er sprake is van narcisme! Maar narcisme is zo boosaardig omdat de zieke geest de verantwoordelijkheid voor zijn daden nooit zal nemen, het daarentegen juist altijd zo zal draaien dat de ander het gedaan heeft.

nikita72
nikita723 jan. 2021 - 15:42

...dat bij vechtscheidingen 99% van de ouders psychische mishandeling en dwingende controle rapporteerden... Ik vermoed dat dit cijfer niet klopt. Anders rapporteerden meestal beide ouders psychische mishandeling en dwingende controle.

5 Reacties
Minoes&tuin
Minoes&tuin4 jan. 2021 - 4:50

Wat een vreemde gevolgtrekking! Misschien hadden ze beter kunnen zeggen in 99% van de gevallen. Maar had je dat echt niet begrepen?

Hanneke Kouwenberg
Hanneke Kouwenberg4 jan. 2021 - 10:30

@ peinzer Het percentage komt uit een recentelijk gepubliceerde studie van de Universiteit van Maastricht, zie de link. Het is goed te bedenken dat het hier om groep gaat van mensen die al bij de hulpverlening (Veilig Thuis, de Raad voor de Kinderbescherming) beland zijn vanwege een vechtscheiding. Het zou daarom raar zijn als deze ex-koppels géén geweld rapporteerden; dat is immers het kenmerk van een vechtscheiding. Wat het onderzoek óók aantoont, en dat is veel schokkender, is dat de in de studie gehanteerde gestructureerde vragenlijst, met de ouders apart, géén algemene praxis is. Vaak komen ouders samen op gesprek, en, zo wordt bericht in het artikel, voelen zorgverleners weerstand 'het verleden op te rakelen', willen 'oplossingsgericht te werk gaan. Er wordt daarom niet nagegaan wat er werkelijk is gebeurd (waarheidsvinding), niet of er een voortbestaand patroon is, en dus ook niet of de zorgen terecht zijn. Terwijl: voor een toekomstbestendige oplossing, is het nodig de oorzaak van het probleem te achterhalen. En ook is bekend dat huiselijk geweld niet zomaar stopt, zeker niet als het gaat om de categorie 'coercive control' (dwingende controle). De MASIC ('Mediator’s Assessment of Safety Issues and Concerns') zorgde er voor dat er wél expliciet gevraagd werd naar (voortbestaande) geweldspatronen. Dat is essentieel om een adequate risico-inschatting te kunnen maken. Elders in de wereld wordt er wel degelijk aan waarheidsvinding gedaan, in de Nederlandse situatie is het onderbuiksgevoel van de medewerker blijkbaar voldoende. En mind you: de plegers van coercive control hebben in 80-90% van de gevallen (trekken van)n een clkuster B-ersoonlijkheidsstoornis - je weet wel, de uiterst manipulatieve types. Blijkbaar 'geloven' de instanties dat zij de narcisten en psychopaten wel zullen doorzien (quod non). Het is bizar dat deze kwaliteitsslag in Nederland nog altijd niet gemaakt is. Ik ben dus niet geschokt over het hoge percentage, wel over het gebrek aan professionaliteit bij de hulpverlening. Maar, zoals Engelfriet terecht constateert: er is weinig wil deze groep serieus te nemen - hoe enorm groot de maatschappelijke schade ook is.

Deugkeizer
Deugkeizer4 jan. 2021 - 21:29

@/hanneke-kouwenberg Dacht ik al. ik werkte ooit met een laatstejaars HTS stagiaire die met iedereen een agressieve discussie aanging, mijn leidinggevenden waren onder de indruk van zijn daadkracht. Ze gaven hem toen toegang tot mijn werk. Ineens ging alles mis er verdwenen gegevens en ik ging aan mezelf twijfelen of ik dingen wel goed opsloeg. Ondertussen merkte ik ook rare dingen aan hem. Hij nam ineens hobbies van me over waar die aanvankelijk geen interesse in had. Op een gegeven moment voerde hij zelfs een twist met mij over mn eigen hobbies. Ik dacht wtt. Zoiets had ik nog meegemaakt. Na wat borstklopperij verkondigde hij op een gegeven moment dat hij hoogbegaafd was. Ik wilde al weg gelukkig, mede omdat ik niet begreep dat mijn leidinggevenden vaak niet kritisch keken naar dingen en hem geen strobreed in de weg legde.De druppel: Hij mocht mee naar werkoverleg Amerika in het geheim, zonder dat leidinggevende mij vertelde dat hij was verkozen ipv mij. Mij was het beloofd voordat hij er was. Ik besloot maar een beetje uit zijn weg te gaan. De rest kon door de vloer zakken. Totdat hij mijn baan ineens had overgenomen en ik weg moest . Hij werkt er na vele jaren nog steeds ondanks zijn privé situatie helemaal ontspoort is. Ik kan hedendaags nog maar moeilijk verkroppen dat zo’n persoonlijkheid nog zolang gedoogd wordt. Er was op de afdeling zelfs iemand al slachtoffer van een narcist/stalker.

Hanneke Kouwenberg
Hanneke Kouwenberg5 jan. 2021 - 10:42

@ deugkeizer Dat klinkt akelig bekend. Gegaslight worden is echt verschrikkelijk. De zelftwijfel ('hè, ik had toch....?') of ronduit pootje lichten en daarna de trap na ('gaat het wel helemaal goed met je?') kunnen je zeer ernstig ondergraven. Ik heb meermaals narcisme op mijn werk meegemaakt, en wel zo dat ik zeer ernstig aan mijn competenties ging twijfelen (onterecht, zo weet ik met de feedback van mijn huidige en voorlaatste werkgever). Het narcisme van mijn ex-partner heeft veel diepere sporen nagelaten, en in verschillende levensdomeinen bovendien, ofschoon die relatie 'slechts' drie jaar geduurd heeft. Het enige troostende is dat ik het wél aanzienlijk sneller herken, en dus weet wanneer ik me op de vlakte moet houden (of beter nog: de persoon in kwestie zo goed mogelijk uit de weg ga).

Deugkeizer
Deugkeizer5 jan. 2021 - 13:06

@Hanneke Kouwenberg Gelukkig heb je die afstand weten te handhaven. Narcisten kunnen nogal opvliegerig zijn en confronterend. Een probleem is denk ik dat veel mensen in Nederland een ander beeld hebben van het herkenningspatroon van een narcist. Ze denken vaak aan minder begaafde mensen die constant overal medelijden lopen op te eisen en nooit genoeg hebben. Volgens mij is dat ook een andere stoornis. De persoon in onderstaand verhaal was dat totaal niet. Hij kon goed discussiëren, alleen begon die elke een discussie altijd met een persoonlijke aanval, niks was goed genoeg zolang hij er niks mee van doen had.

Deugkeizer
Deugkeizer3 jan. 2021 - 15:36

Voor veel mensen een “way of living”. Gelukkig nooit mee van doen gehad.