Bezuinigen op zorgkosten is bezuinigen op menswaardigheid

Het kabinet wil de Aftrek specifieke zorgkosten afschaffen. Dat klinkt als een technische ingreep in het belastingstelsel. In werkelijkheid raakt het een fundamentele vraag: hoe serieus nemen we het recht om mee te doen?

Laat één feit helder zijn: dit gaat niet om een kleine groep. Bijna 900.000 huishoudens maken gebruik van deze regeling. Dat zijn mensen die kosten maken die anderen simpelweg niet hebben. Denk aan hulpmiddelen, vervoer, dieet of extra zorg. Kosten die vaak niet volledig worden vergoed. De kern van de regeling is simpel: zonder compensatie ontstaan ongelijkheid en uitsluiting. Dat is geen mening, maar precies de reden waarom deze regeling ooit is ingevoerd. Onderzoek laat zien dat mensen met een beperking structureel hogere kosten hebben en daardoor minder kunnen deelnemen aan de samenleving.

Wie zegt: “de regeling is complex, dus hij moet weg”, slaat een stap over. Ja, de regeling is ingewikkeld en foutgevoelig. Maar zelfs het kabinet erkent dat zij wél voorziet in een behoefte. De echte vraag is dus niet óf er iets moet gebeuren, maar hoe je voorkomt dat mensen financieel en maatschappelijk verder achterop raken. De gevolgen zijn concreet.

Onder chronisch zieken verwacht 40% zorg te gaan mijden als deze aftrek verdwijnt. Minder zorg betekent minder gezondheid, minder participatie en uiteindelijk hogere maatschappelijke kosten. Daar komt bij dat deze maatregel niet op zichzelf staat. Hogere eigen bijdragen, minder ondersteuning en bezuinigingen in de sociale zekerheid stapelen zich op bij dezelfde groep. Dat is geen incident, dat is beleid.

En dan het VN-verdrag Handicap. Dat verdrag verplicht Nederland om te zorgen voor sociale bescherming en een behoorlijke levensstandaard voor mensen met een beperking. Kosten die voortkomen uit een beperking mogen niet leiden tot armoede of uitsluiting. De voorgestelde afschaffing schuurt precies daar. Je haalt een vangnet weg, zonder dat er een volwaardig alternatief ligt. Voor mij is dit persoonlijk én politiek. De stap naar de inzet van betaalde ervaringsdeskundigheid lijkt mij waardevol, een manier om onzekerheid op te vangen en de stem van betrokkenen te laten horen. Want wie niet wordt gehoord, wordt niet meegenomen in beleid.

Dit debat gaat niet over belastingtechniek. Het gaat over de vraag of we accepteren dat mensen afhaken omdat ze hun noodzakelijke kosten niet meer kunnen dragen. Een samenleving die echt inclusief wil zijn, begint daar waar beleid het verschil maakt. Hier. Nu.