Sfeerfoto van Joop
Joop
Joop

Johan Vollenbroek: ‘Boeren hebben een punt, Schiphol moet ook halveren’

Luchthaven heeft geen natuurvergunning... ‘Reizigers vertrekken nu van een illegaal opererend Schiphol’
Joop

'Auti-weiger-scholen': ga je schamen!

  •  
12-08-2013
  •  
leestijd 3 minuten
  •  
BNNVARA fallback image
Weigeren is een keus; passend onderwijs een plicht
Maddy Hulshof is leerkracht, ze schrijft regelmatig over het opgroeien van haar zoon Gijs (14 PDD-NOS). Over mooie verrassende momenten maar ook over moeilijke keuzes. Gijs zit in de derde klas van regulier voortgezet onderwijs.
We gaan het laatste jaar in waarbij passend onderwijs  geen verplichting is. Nog op het startblok van dit schooljaar gaat het over “Auti-weiger-scholen”. Een lelijk woord waar ik het liefst omheen lees en luister. Een “Auti-weiger-school” roept het beeld op van harde banken en een muf houten gymzaaltje waar de teams door de twee populairste leerlingen worden gekozen. Waarbij dezelfde leerlingen altijd als laatste overblijven. Liever heb je ze niet in je team, niet op je school.
Is het beter om niet te vertellen dat je autisme hebt? Is het beter om te zwijgen? Voor onze eigen zoon Gijs zijn we open over autisme naar hemzelf en de buitenwereld als de situatie erom vraagt. Tot nu toe. Gijs weet wat er aan de hand is, kent zijn zwakke en sterke kanten. Hij weet hoe hij werkt, en werkt hij niet dan roept hij hulp in: “mam, wil jij dat overleggen met school?” Maar tijden veranderen. Een diagnose lijkt eerder een valkuil dan een handvat ( Malou van Hintum in de Volkskrant van 9 augustus ).  Gijs’ belang ligt niet bij een “Auti-weiger-school”. Zijn belang ligt bij een positieve beeldvorming voor en door mensen met autisme, en dat lukt niet als je erover zwijgt.
Er zijn fantastische vaandeldragers -met autisme- voor autisme. Gijs Horvers (mediator bij Auticomm)die zijn levensverhaal vertelt bij de NCRV. Het kan, zegt hij: gewoon meedoen met autisme, maar je moet sterk zijn en je eigen weg volgen. Diederik Weeve (voorlichter bij Shell) met zijn inspirerende vergelijking over autisme en processierupsen. Deze rupsen hebben als belangrijkste genetisch bepaalde eigenschap dat ze achter de kont van een soortgenoot aanlopen. Eén op de 100 processierupsen heeft een gemuteerd gen. Hierdoor lopen ze niet achter de kont van een andere rups en dus lopen ze voorop. Je eigen weg volgen: zo werkt het ook bij autisme.
Gijs sprak af om met vriendjes te kamperen. Gewoon in de tuin bij een van de ouders. Hij kent zichzelf “ik probeer het eerst een nachtje, als het te druk is kom ik thuis”. Hij bleef vier dagen. Ik miste hem de tweede dag al. Ik miste zijn verwondering over het onweer in de avond; ik miste zijn ergernis over de trein die drie minuten te laat was; ik miste zijn rake typeringen van mensen op het terras; ik miste zijn stille bescheidenheid in huis; ik miste zijn enorme kennis toen ik niet op de naam van een geur kon komen; ik miste dat ik voor niemand hoefde te zorgen. Het was kortom een beetje saai. Ik betrapte mezelf erop dat ik in het dorp genoot van mensen die net iets harder praatten dan nodig was; die in de supermarkt niet konden kiezen bij het groentevak; die naar muziek luisterden die ik niet kende; die zich wat stuntelig voortbewogen in het verkeer; die net iets anders waren dan de rest. Zij fleurden mijn dagen op.
Als ouders proberen we Gijs trots te laten zijn: voorop lopen is goed! Als ouders leren we hem dat we helpen als hij het nodig vindt en nodig heeft. Hij loopt steeds meer zelf voorop. Sterk, gesterkt. Zelf werk ik in het reguliere onderwijs, een verwijzing van een leerling naar speciaal onderwijs voelt voor het team als een verlies. Dat het beste wat we hadden niet goed genoeg was voor dit kind op onze school. “Auti-weiger-scholen” kiezen voor armoe. Natuurlijk verwacht de onderwijs-inspectie hoge opbrengsten, die wil zoveel mogelijk resultaat tegen zo laag mogelijke kosten. Maar het is een keus van schooldirecties om leerlingen met autisme te weigeren. Het is een schoolvisie om iedereen mee te laten doen, dan maar niet allemaal een zeven gemiddeld. Binnen geen enkel groeizaam pedagogisch klimaat worden teams nog gekozen door de populairste leerlingen. “Auti-weiger-scholen”: ga je schamen! Weigeren is een keus; passend onderwijs een plicht.

Meer over:

opinie, leven

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (13)

Emery
Emery12 aug. 2013 - 7:35

Het weigeren heeft volgens mij veel te maken met de onderwijsstijl van de laatste jaren. Veel rumoer en prikkelingen. Er is een categorie kinderen wat daar slecht tegen kan. Als ritalin dan niet werkt, wordt speciaal onderwijs of weigering van stal gehaald. Zonde. De 3 R's, kent u ze nog?

KoningPruts
KoningPruts12 aug. 2013 - 7:35

Het kan of het kan niet. Klaar, kut maar waar.

adriek
adriek12 aug. 2013 - 7:35

Het uitgangspunt moet zijn dat er ruimte is om autistische kinderen, maar ook andere van de norm afwijkende kinderen in het reguliere onderwijs op te vangen. Als een school niet voldoende ervaring en/of onderwijscapaciteit heeft om deze kinderen de extra aandacht te geven die ze nodig hebben zonder dat dat ten koste gaat van de aandacht voor de andere kinderen, dan kan ik ineens begrijpen waarom een schoolhoofd zegt: 'liever niet'.

Michiel Online
Michiel Online12 aug. 2013 - 7:35

het is eigenlijk zo raar dat we nog steeds zo in die hokjes denken.

chanel2
chanel212 aug. 2013 - 7:35

Waarom weigeren scholen autisten? Omdat zij extra kosten met zich meebrengen of/en omdat zij niet aan bepaalde voorwaarden voldoen welke een bepaald schooltype vereist?

1 Reactie
eeweew
eeweew12 aug. 2013 - 7:35

De enige voorwaarde die er is om een opleiding te doen is het bijpassende middelbare school diploma, afgezien dan van zeer specifieke opleidingen met een toelatingsprocedure.

hetty4
hetty412 aug. 2013 - 7:35

Mijn zoon studeert toegepaste biologie aan de HAS den Bosch. De eerste 3 blokken ging het erg goed, zelfs PGO lessen. Het enige wat niet lukte was een presentatie geven voor de klas. Het laatste blok sloeg de depressie toe en kon hij alleen de toetsen maken, die hij allemaal ruim voldoende afsloot. Mijn zoon heeft nu een negatief studieadvies gekregen puur op het feit dat: hij er op dit moment sociaal/emotioneel niet klaar voor is en de school verwacht dat hij niet over zijn presentatieangst heen komt. De school geeft aan een goed "product" te willen afleveren aan het bedrijfsleven en als mijn zoon verbaal niet vaardig genoeg is voldoet hij niet aan deze eis en is hij niet geschikt voor het bedrijfsleven. We gaan bezwaar indienen; het enige wat hij wil is zijn propedeuse halen en biologie studeren aan de WU.

4 Reacties
chanel2
chanel212 aug. 2013 - 7:35

"We gaan bezwaar indienen; het enige wat hij wil is zijn propedeuse halen en biologie studeren aan de WU" Tuurlijk wil hij zijn propedeuse halen, iedere leerling wil dat. Evenals leerlingen zonder autisme en zonder PGO lessen. Maar zij krijgen ook een negatief studieadvies als zij bepaalde competenties niet bezitten.

BasVV
BasVV12 aug. 2013 - 7:35

Het geven aan een presentatie vinden veel mensen moeilijk. Van jong tot oud. Soms is een dergelijke vorm van communicatie heel belangrijk in een vak. Soms ook helemaal niet. Dat hangt helemaal van het beroep af en de specialisatie die je daarin hebt. Ik zou eens gaan praten. Want het lijkt me vreemd dat dit alleen een negatief advies op zou leveren.

eeweew
eeweew12 aug. 2013 - 7:35

Dat slaat echt alles. Er is niet alleen een meldpunt nodig, maar ook een actiegroep.

TMarr
TMarr12 aug. 2013 - 7:35

Presentatievaardigheden zijn tegenwoordig erg belangrijk als je hogeropgeleid bent. Ik heb daar ook problemen mee gehad maar ik ben daar overheen gekomen. Ik heb Asperger. Maar het helpt me ook dat ik niet zo bang ben om voor een groep te staan. Daar moet hij gewoon eerst overheen. Ik heb in de afgelopen ruim 15 jaar in verschillende koren gezongen en ook wel eens solistisch opgetreden. Wellicht heeft het zin om te beginnen met wat hij boeiend vindt om te doen. Al ga je verder op een uni en wil je bv alleen maar met wetenschap bezig zijn, dan nog moet je op momenten je analyses en bevindingen presenteren. In de laatste fase van een masteropleiding moet je vaak je thesis presenteren. Dat kan in 5 minuten zijn maar ook in 3 kwartier, afhankelijk van je opleiding. Je ontkomt er niet aan dus die horde zal hij moeten nemen. Maar ook veel 'normale' studenten hebben angst om voor een groep te staan en het verhaal goed te vertellen, maar toch moet het gebeuren om dat diploma te krijgen. Die presentatie-angst moet dus echt overwonnen worden, anders kom je er niet. Zeg nooit nooit. Er zijn mensen die hem met zijn angst mogelijk kunnen helpen en er zijn cursussen die hij kan volgen om handvaten te hebben voor het maken en uitvoeren van presentaties. Ik heb in m'n studiejaren ook eens zo'n cursus gevolgd. Dit is iets wat hij moet doen omdat je als wetenschapper voor je collega's moet kunnen uitleggen wat hij heeft onderzocht, hoe hij dat heeft gedaan en wat de resultaten en conclusies zijn. Ik vind in principe gewoon dat mensen niet moeten focussen op 'onvermogen' maar vooral op talenten. Maar als je het hoger onderwijs door wil komen, moet je gewoon af en toe een verhaaltje houden voor je docenten en medestudenten. Wat ik wel een mooie optie zou vinden is als je je verhaal in een video mag vertellen en dat er daarna in de groep over wordt gediscussiëerd. In dat geval hoef je dus niet feitelijk voor de groep te staan. Maar zoiets moet wel worden goedgekeurd door docenten en examencomissies.

vanessa2
vanessa212 aug. 2013 - 7:35

Als ik Maddy mag geloven, is autisme iets prachtigs dat we iedereen kunnen aanraden. Dat vind ik niet: een klas met een paar autistische kinderen kan dramatisch ontwricht worden, ten koste van de 'gewone' kinderen, en niet ten gunste van de autistische kinderen. Autistische kinderen hebben doorgaans specialistische hulp en onderwijs nodig, niet net doen of er niets aan de hand is, of dat het een probleem is dat we vooral iedereen kunnen aanraden.

1 Reactie
hetty4
hetty412 aug. 2013 - 7:35

Ieder autistisch persoon is anders, ik begrijp dat autistische kinderen tussen "gewone" kinderen voor problemen kunnen zorgen. Maar is dat niet omdat van deze kinderen verwacht wordt dat ze zich aanpassen aan de rest. Dat gaat simpelweg niet. De school waar mijn zoon studeert verwacht dat hij hetzelfde presteert als alle andere studenten, dat is haast onmogelijk. Mijn vriendin zit in een rolstoel: overal wordt er van alles aangepast, drempels worden verwijderd, deuren worden breder gemaakt. Terecht. Mijn zoon heeft een onzichtbare handicap, er zijn erg hoge drempels waar hij maar niet over kan, ze worden niet weggehaald. Nee, sterker nog, als hij ze niet kan nemen dan kan je niet mee doen. Je kan van mensen met wat voor beperking dan ook toch niet verwachten dat ze hetzelfde zijn als mensen zonder een beperking, want dan hebben ze toch geen beperking?