Antidepressiva: geloof de monsterleugen van Big Pharma niet

Blue Monday valt dit jaar op 19 januari, de ‘meest deprimerende dag van het jaar’. In Nederland slikken meer dan een miljoen mensen dagelijks antidepressiva. Hoe komt het dat er ondanks alle kritiek niks verandert? Waarom werkt die leugen al die tijd zo verrassend goed?

Er zijn in ons land al jaren ruim meer dan een miljoen mensen die dagelijks antidepressiva slikken. Zo’n acht procent van de bevolking, ook steeds meer jongeren.

Al decennia vertellen huisartsen en psychiaters dat depressie een hersenziekte is want er is een disbalans in je hoofd, je hebt te weinig serotonine. Dus dan ben je ziek, wat jou ontslaat van elke verantwoordelijkheid want deskundigen gaan je behandelen met pillen.

Helaas, dit is een zeer succesvolle leugen, verzonnen door de farmaceutische industrie om miljarden mee te verdienen. Een officiële verklaring van de Verenigde Naties in 2017 zegt dat “het leidende, biochemische verhaal van depressie gebaseerd is op bevooroordeeld en geselecteerd gebruik van onderzoeks­resultaten en dat dit meer kwaad doet dan goed, ons recht op gezondheid ondermijnt, en moet worden verlaten”. In 2018 stond er een veel geciteerd wetenschappelijk artikel in het zeer gerenommeerde medische tijdschrift The Lancet dat voor eens en altijd duidelijk maakte dat er geen verband bestaat tussen depressie en een tekort aan serotonine. In 2022 kwam het gezaghebbende blad Molecular Psychiatry met dezelfde boodschap.

De tsunami van wetenschappelijke kritiek op antidepressiva is al decennia loeihard. De bijwerkingen zijn enorm, zelfs zelfmoord bij jongeren en schoolshootings. Maar artsen en psychiaters blijven die pillen massaal voorschrijven. Waarom hebben antidepressiva toch zoveel succes?  

Omdat artsen en psychiaters geen tijd hebben en dan net kunnen doen alsof ze je kunnen genezen. Omdat de farmaceutische industrie zo miljarden verdient. Maar nog belangrijker: omdat “patiënten” dan niet verantwoordelijk hoeven zijn voor de (soms zelf veroorzaakte) misère in hun leven. Ze krijgen de diagnose “ziekte” en hoeven niks te veranderen aan hun kloteleven want deskundigen zijn verantwoordelijk voor hun “genezing”. Hersenziekte en pillen stigmatiseren en reduceren mensen tot zielige slachtoffers. Depressie wordt je bezit en identiteit, een manier om aandacht en zorg en geld te krijgen. Zo blijf je eeuwig een depressieve slikker.

De macht van Big Pharma is enorm en corrumpeert alles en iedereen. Zelfs de Depressie Vereniging ontvangt al jaren geld van fabrikanten die antidepressiva verkopen. Belangenverstrengeling, verlies van onafhankelijkheid, reputatieschade. Wiens brood met eet. Ik publiceerde dit in mijn boek over (mijn) depressie in 2022, maar niemand luistert.

Depressie is een deftig onzinwoord dat niks zegt en alles suggereert. Het is psychiatrisch jargon om de waarheid te verbergen (namelijk: depressie is chronische, extreme wanhoop en paniek). Net als bijvoorbeeld Bipolaire stoornis, ADHD, Gegeneraliseerde Angststoornis en talloze andere psychiatrische “ziektes”. Zijn er onomstotelijke, wetenschappelijke bewijzen voor deze “ziektes”?

Ik denk van niet. Maar de Hersenstichting denkt van wel; volgens hen zijn het allemaal hersenaandoeningen. En het Nederlands Herseninstituut ook, want depressie is “één van de meest voorkomende en ernstigste hersenaandoeningen”. Allemaal totaal achterhaalde onzin.

Als ik zo’n huisarts of psychiater was (en zo handelen ze vrijwel allemaal), dus wanhopige mensen pillen voorschrijven, dan zou ik als psychiater/arts binnen drie weken depressief zijn, ik bedoel wanhopig.

Als je alles een psychiatrische stoornis noemt, dan lijd je aan een psychiatrische stoornis.

François de Waal schreef het boek ‘Depressie, de dwangmatige denkziekte’.