Altijd de schuld van het korte rokje

Even over het argument dat nog iedere keer weer wordt gebruikt in discussies na grensoverschrijdend gedrag of een aanranding of verkrachting: 
‘Dan had ze maar niet…
…die route moeten nemen’
…alleen moeten fietsen’
…zoveel moeten drinken’
…het zo laat moeten maken’
…zich zo uitdagend moeten gedragen’
…met die mannen moeten meegaan’

Ik vat dat samen als het ‘korte rokjes-argument’ en het gaat over victim blaming; de schuld bij het slachtoffer leggen.

Je hoort deze argumentatie meestal van mannen, vaak wat ouder en vrijwel altijd nogal beschermend over ‘hun’ vrouwen. Argumentatie die wordt gekopieerd van stoere praat aan talkshowtafels, in sportkleedkamers en bij corporale bralparties.

Maar laat ik je dit zeggen als volwassen, hetero man: als jij en je maat aanbieden om iemand naar huis te brengen, omdat zij aangeeft hier niet meer toe in staat te zijn. Dan maakt het niet uit hoe zij zich gedraagt, maar gaat het er om hoe jij je gedraagt. Zéker als er ook nog een leeftijdsverschil is. Al werpt zij zich aan je voeten en ben jij vrijgezel: JE MAAKT GEEN MISBRUIK VAN DE SITUATIE, LUL!

Als je denkt dat er ‘echt een klik’ was, dan laat je desnoods je telefoonnummer achter en zie je wel wat er van komt. Maar als je ook maar iets anders doet dan haar in één streep naar huis te brengen, dan mag je je heel diep schamen.

En van de twee veertigers die een meisje van 17 jaar in zo’n bijzonder kwetsbare positie hebben misbruikt, mogen wat mij betreft de foto’s groot op het marktplein en bij de plaatsnaamborden aan het begin van hun dorp worden geplaatst.

Laat dit soort daders openbaar in schande leven, totdat hun slachtoffers de genade tonen die zij zelf niet kregen.

‘The shame has to change sides.’ Gisèle Pelicot.