Logo Joop
De opiniesite van BNNVARA met actueel nieuws en uitgesproken meningen.

Als vijfenzestigjarige aan de puberteitsremmers

•
Vandaag
•
leestijd 4 minuten
•
870 keer bekeken
•
ANP-564274960

Al bijna tien maanden ben ik aan de puberteitsremmers. Ik ben vijfenzestig. Even doorzetten, zei de verpleegkundige: laat de hormonen hun werk doen, na afloop van de behandeling trekken de bijwerkingen vanzelf weer weg. Al twee weken na mijn diagnose joeg ze de eerste dosis testosteronblokkers mijn lichaam in. De bedoeling is dat ik niet doodga en de kankercellen in mijn prostaat – die leven op testosteron – wél. Over mijn hormoontherapie zijn nooit kritische Kamervragen gesteld.

Er zijn kinderen die al tussen het vijfde en achtste levensjaar in de puberteit dreigen te komen. Op zich is dat niet levensbedreigend, het grootste risico is dat hun groei voortijdig stopt. Ook sociale problemen komen voor, zoals pesten. Om het kwetsbare kind rustig op te laten groeien, zonder ontwrichtende lichamelijke veranderingen, drukken artsen op de pauzeknop en schrijven ze puberteitsremmers uit. Er zijn bijwerkingen. Niettemin heeft geen enkel dagblad een opinie tegen de behandeling geplaatst.

Jongeren met genderdysforie – door de Gezondheidsraad omschreven als ‘een diep gevoel van onbehagen doordat de ervaren genderidentiteit niet overeenkomt met het geslacht dat is toegekend bij de geboorte’ – komen op een wachtlijst terecht. Wanneer ze twee jaar geleden doorverwezen zijn naar het Kennis en Zorgcentrum Genderdysforie (KZcG) van Amsterdam UMC, dan worden ze bijvoorbeeld pas komend voorjaar voor een eerste consult uitgenodigd. Dat is nogal wat, die wachttijd. Daar sta je dan, als dertienjarige. Voor een gesloten deur. Je weet van jezelf dat je een meisje bent, maar in de spiegel zie je hoe haartjes zich door je kaak en bovenlip naar buiten persen, en plotseling komt er tijdens het praten gekraak uit je keel, de schuld van de groeiende adamsappel die je halslijn onomkeerbaar doet bochelen. Je begint intensief te zweten en te ruiken. Omdat je lichaam testosteron aanmaakt. Jongeren die zich identificeren als jongen moeten lijdzaam toezien hoe er zich onder invloed van oestrogeen borsten beginnen te vormen. Het moet aanvoelen als een live-action horrorfilm.

Het zijn maar twee voorbeelden, er zijn veel variaties. Vervorming van het lichaam die niet past bij de genderidentificatie is gelukkig te voorkomen. Puberteitsremmers bieden ademruimte, zodat jongeren op wat latere leeftijd een definitieve keuze kunnen maken. Daarvoor is wel empathie en een goed functionerende transgenderzorg nodig. In Nederland wordt die – afgezien van de wachtlijsten – zorgvuldig geleverd, zo concludeerde de Gezondheidsraad in juni.

Drie keer een levensontwrichtende diagnose. Drie keer eenzelfde hormonale behandeling, drie keer flinke gezondheidswinst. Prima zorg, zou je denken. Maar toch klimmen conservatieve groepen, die geen gevaren zagen in de verstrekking van puberteitsremmers aan kinderen en bejaarden, hoog te paard zodra het om pubers met genderdysforie gaat. Deze week gaf NRC ze maar weer eens een podium. Het artikel is geënt op het Amerikaanse lesboekje: strooi verdachtmakingen in het rond, zaai twijfel, suggereer slinks onbewezen langetermijneffecten en verklaar het onderwerp controversieel, ook al ben je zelf een van de weinigen die er mogelijke problemen tegenaan blijft smijten.

Opvallend is vooral dat de schrijvers in hun artikelen (eerder mochten ze in Trouw losgaan) stelselmatig het primaire probleem negeren waarvoor de remmers een oplossing vormen. Wel gaan ze gretig in op mogelijke bijwerkingen en een aantal twijfels waarop de wetenschap nog geen antwoord heeft. Over de consequenties van het uitblijven van zorg geen woord. Nogmaals, er zijn bijwerkingen, de behandeling is geen pretpakket. Ik weet daar het een en ander van. Maar het alternatief (niet behandelen) is zoveel erger.

Jongeren die achteraf spijt hebben zijn nauwelijks te vinden. Dat gegeven laten de auteurs gemakshalve maar weg. Ze pleiten voor psychotherapie – misschien gaat dan wel over? Daarmee wekken ze de indruk dat ze de genderdysforie-diagnose niet serieus wensen te nemen. Noch de onomkeerbare of slechts met vele operaties te herstellen lichamelijke ontwrichting die het gevolg is van niet-behandeling. Waarom? Ik vermoed dat het gegeven van genderdiversiteit de strikte sekse-indeling doorbreekt waar zij zich aan vastklampen – tegen elk wetenschappelijk onderzoek in. Liever sturen ze kwetsbare jongeren de woestijn in dan dysforie als behandelbaar gegeven te accepteren.

Zelf zou ik graag het gegeven van mijn prostaatkanker weigeren. Helaas. Gelukkig krijg ik adequate zorg. Die zou iedere jongere met genderdysforie ook – en snel – moeten krijgen. We zouden meer naar de genderdysfore jongeren moeten luisteren en minder naar de kleine minderheid die dit onderwerp heeft uitgekozen als vlaggenschip voor hun conservatieve ideologie. Nu de Gezondheidsraad heeft geconcludeerd dat we, met voortschrijdend inzicht, door kunnen op de ingeslagen weg, wordt het tijd dat we de aandacht verleggen van discussie over de behandeling naar manieren om de behandeling te optimaliseren. Eerste punt op de agenda: die ellenlange wachtlijsten.

Reacties (0)

Joop

Meld je hieronder gratis aan voor Joop NL. Iedere donderdag een selectie opvallende nieuwsverhalen, opinies en cartoons in je mailbox.

Je kunt je op elk moment uitschrijven. Bekijk of beheer hier alle nieuwsbrieven.

Wil je meer weten over de manier waarop wij met jouw gegevens omgaan? Lees dan ons Privacy statement.

BNNVARA wij zijn voor