Als ouder voel ik me machteloos, nu er een pak sneeuw ligt

Het is 7 januari 2026. Buiten ligt een dik pak sneeuw, code oranje, alles glad en wit. Voor veel mensen een mooi plaatje: kinderen die sleeën, vrolijke selfies in het park. Maar voor mijn dochter niet. Zij zit in een elektrische rolstoel en kan ons huis niet uit. De stoepen zijn niet geruimd, de sneeuw is te hoog, één ritje naar de supermarkt of zelfs maar een frisse neus halen is onmogelijk. Ze zit vast. Verdrietig. En ik als ouder voel me machteloos. Dit is onze realiteit nú, en het breekt mijn hart.

Ik wens zo intens dat dit niet meer hoeft. Dat mijn dochter gewoon naar buiten kan, zoals iedereen. Dat ze niet afhankelijk is van of de gemeente toevallig de stoep voor onze deur ruimt. Duizenden mensen met een handicap, chronische ziekte of beperkte mobiliteit zitten er net zo bij. In maart 2026 kiezen we nieuwe gemeenteraden. Progressieve partijen, luister alsjeblieft naar ouders zoals ik, naar mensen zoals mijn dochter. Maak kwetsbare inwoners niet langer een apart hoofdstuk, maar het hart van jullie programma’s. Ik wens drie dingen, uit de grond van mijn hart: toegankelijkheid als dagelijkse warmte, digitale rechten als bescherming tegen isolatie, en crisisvaardigheid als belofte dat niemand alleen gelaten wordt.

Toegankelijkheid: ik wens dat mijn dochter vrij kan bewegen, altijd
Elke keer als het sneeuwt, of regent, of als er een obstakel op de stoep ligt, voel ik de frustratie. Mijn dochter wil zelfstandig zijn, naar school, naar vrienden, naar de stad. Maar te vaak blokkeert de wereld buiten haar. Het VN-Verdrag Handicap staat ergens in programma’s, maar het voelt nog te vaak als woorden. Ik wens dat toegankelijkheid een verplichting wordt bij élk besluit.

Stoepen en paden prioriteit bij ruimen in de winter, woningen met liften en brede deuren, openbare ruimte zonder drempels. “Niets over ons, zonder ons” als echte regel: laat mensen met een beperking, zoals mijn dochter, meebeslissen, betaald en structureel. En extra hulp voor wie niet zelfredzaam is: wijkteams die langskomen bij slecht weer, een fonds voor aanpassingen. Ik wens een gemeente die voelt als een thuis, waar mijn dochter zich vrij voelt, ook als het sneeuwt.

Digitale rechten: ik wens dat mijn dochter altijd een mens kan spreken
In deze isolatie door de sneeuw wordt alles nog zwaarder. Hulp aanvragen, zorg regelen, contact met de gemeente, steeds meer moet digitaal. Maar niet iedereen kan dat even makkelijk, en mijn dochter heeft soms extra ondersteuning nodig. Ik wens dat digitalisering nooit isoleert.

Geef altijd een menselijk alternatief: een balie waar je binnenloopt, een telefoon die opnemen wordt, een wijkteam dat helpt. Hulppunten in buurthuizen voor wie niet mee kan, cursussen, papieren opties. En als een algoritme beslist over zorg of hulp: recht op uitleg van een echt persoon. Ik wens technologie die verbindt, geen muur optrekt. Juist voor mijn dochter en al die anderen die al genoeg barrières hebben.

Crisisvaardigheid: ik wens dat mijn dochter nooit meer alleen gelaten wordt
Deze sneeuw is een kleine crisis, maar het voelt groot. Wat als het erger wordt? Hitte, stroomuitval, meerdere dingen tegelijk? Dan zijn kwetsbare mensen zoals mijn dochter het kwetsbaarst. Ik wens een gemeente die zegt: “Wij laten je niet alleen.”

Versterk buurtnetwerken als eerste hulp: vrijwilligers en buurthuizen die weten wie extra zorg nodig heeft en meteen komen. Oefen crises mét mensen met een beperking, houd een vrijwillig register bij voor snelle hulp. En communiceer zo dat iedereen het begrijpt: eenvoudig, huis-aan-huis, in alle talen en vormen.

Dit wens ik niet uit angst, maar uit liefde. Uit liefde voor mijn dochter, die recht heeft op een vol leven.

Progressieve partijen: in 2026 kunnen jullie mijn wens vervullen. Maak deze drie principes expliciet in jullie programma’s. Kies voor een gemeente waar mijn dochter en alle kwetsbare inwoners centraal staan. Waar niemand vastzit door sneeuw, door systemen of door eenzaamheid. Ik wens een samenleving die warmer is, inclusiever, solidairder. Omdat mijn dochter dat verdient. Omdat we dat allemaal verdienen. Laten we dit samen waarmaken. De sneeuw valt nú. Mijn dochter wacht nú.