Als moeder Corona je komt halen

Het RIVM roept de regering op uiterst voorzichtig te zijn met versoepelingen. Toch lijkt er een mentaliteitsverandering op handen. Zelfs een groep IC-artsen heeft zich aangesloten bij de groeiende groep Nederlanders die het middel lockdown erger noemen dan de kwaal corona. Dezer dagen publiceerde de NRC een groot interview met de oude psychiater Boudewijn Chabot (79), die vindt dat zijn leeftijdgenoten hun sterfelijkheid moeten accepteren. Hij zelf is graag bereid meer risico op een dodelijke infectie te lopen als daardoor de scholen eerder open kunnen.

Wat zou er gebeuren als deze manier van denken de overhand kreeg? Dan worden alle restricties opgeheven en wie het virus oploopt, krijgt alle mogelijke zorg maar voor de rest is het pech. Op die manier keren we min of meer terug naar de negentiende eeuw toen er heel wat infectieziektes heersten waartegen geen kruid was gewassen. Wie de zeventig haalde, gold als hoogbejaard. Bismarck voerde in 1885 of daaromtrent een staatspensioen in voor alle vijfenzestigjarigen. Uit onderzoek was gebleken dat zij daarna nog twee tot drie jaar te leven hadden. Dus bruin kon het trekken.

Als corona wordt gedoogd, betekent dit nog niet dat inentingscampagnes worden gestaakt. Net als het griepvirus zal Covid-19 zich blijven aanpassen bij de vaccins, zodat grote groepen van de bevolking jaarlijks moeten worden uitgenodigd voor een nieuwe prik. Het succes is betrekkelijk. Corona lijkt in zijn effect een beetje op longontsteking in de tijd van voor de antibiotica. De patiënt kreeg hoge koorts. Steeg die tot boven de 42,6 graden, dan was de afloop fataal. Bleef de lichaamstemperatuur daar onder, dan bestond kans op wonderbaarlijk herstel. Iets dergelijks zien we bij Covid-19 ook, al was longontsteking destijds een stuk dodelijker.

Kinderen, jongvolwassenen en mensen in de kracht van hun leven, hebben weinig last van corona tenzij hun weerstand wordt verzwakt door andere kwalen of een zwakke constitutie. Een ongezonde levenswijze sloopt je verdediging tegen corona. De IC ligt vol patiënten met obesitas en dat is een duidelijke vingerwijzing. Wie maar vreet en schranst, wie zijn hart blijft verpanden aan Kapsalon, zal uiteindelijk door moeder Corona worden gehaald. Dan is het waarschijnlijk voor je zeventigste over en sluiten. Ze zeggen nu al: “Obesitas is het nieuwe roken”. Die leuze zal sterk aan zeggingskracht winnen. Met je dikke pens vraag je er immers om. Wie van zijn pensioen wil genieten, doet aan sport en eet gezond. Anders zit moeder Corona ook aan tafel.  Gezondheidscoaches zijn de nieuwe BN-ers. Ze sieren menige voorpagina van Story, Privé en Weekend.

Corona loop je op in grote gezelschappen, vooral als je dicht op elkaar gepakt staat. Vandaar dat mensen die er bevattelijk uitzien, scheef worden aangekeken bij grote festiviteiten zoals carnaval of Koningsdag. Het is heel voorstelbaar dat openbare gelegenheden zoals nachtclubs en grand cafés niet alleen een minimum- maar ook een maximumleeftijd instellen. Tussen je achttiende en je zestigste ben je welkom. Daarna niet meer. Bedrijven moeten er voor zorgen dat personeelsleden van zestig jaar en ouder thuis kunnen werken. Onder alle omstandigheden. Een andere opstelling is asociaal. In de media woedt een heftige discussie over de vraag of een ongezonde levenswijze, bijvoorbeeld blijkend uit overgewicht of een heftige rokershoest, reden mag zijn voor ontslag of ontzetting uit de ouderlijke macht.

Wie goed op zichzelf past kan toch wel een aantal decennia weerstand bieden aan de uitnodigingen van moeder Corona om met haar mee te komen. Iedereen weet dat je er een paar weken stevig van in de lappenmand kunt liggen maar daarmee moet iedereen leren leven. De gemeente plakt dan een papier op je deur met “Hier heerst Corona”  erop . Dat is een oud ideetje uit de twintigste eeuw toen dat gebeurde als er bij je thuis eentje met roodvonk of difterie lag. Ook zag je zulke officiële waarschuwingen  op het erf van boerderijen waar de varkenspest heerste.

In het sociale verkeer is anderhalve meter zo ongeveer de norm. Handen schudden is uit den boze en als de televisie nog wel eens oude beelden vertoont van een ernstig verstoorde minister Rita Verdonk, wier uitgestoken hand door een moslim wordt geweigerd, moet iedereen lachen. Verbaasd reageren kinderen op ander beeld uit het verleden: de burgemeester bezoekt een 108-jarige, die kraaiend haar verjaardag viert. 108 jaar? Wat was dat voor een gouden eeuw? Tegenwoordig mag je blij zijn als je de 75 bereikt voor moeder Corona haar laatste bezoek brengt. En als zij een chronisch ziek kind of een ernstig gehandicapte vroegtijdig haalt, dan durven mensen achter de rug van de rouwende ouders te fluisteren: “Uitkomst!” Net als in het beroemde, gelijknamige  toneelstuk van Herman Heijermans. Je hebt best kans dat het ook in de eenentwintigste eeuw weer kan gebeuren: dat op de IC een kind met corona in zijn koortsdromen op een zwaan met de stem van zijn moeder een reis maakt boven de daken van Amsterdam.

Mensen die het weten kunnen, vertellen trouwens dat het straatbeeld verjongd is. Gehandicapten zie je trouwens ook haast niet meer.

Voor het overige ben ik van mening dat de toeslagenaffaire niet uit de publieke aandacht mag verdwijnen.