Al dat gejaag op het perfecte leven maakt ongelukkig

Het was weer zover; de pennen leeg, de plakband verdwenen en dus haast ik me naar de dichtstbijzijnde HEMA. Onderweg naar de kantoorspullen valt mijn oog op een roze kaft met felle, dikgedrukte, letters. ‘Life Planner. My secret weapon to shape the future’, luidt de titel van het opvallende boek. Nieuwsgierig sla ik het boek open. ‘How do you want to become number one?’ lees ik bovenaan een pagina die opgedeeld is in de categorieën ‘Work & Career’, ‘Finances’, ‘Health’ en ‘Personal Development’. Alles keurig in vakjes, geordend binnen de lijntjes. Alsof de warboel van het leven rekening gaat houden met deze tabellen.  

Boeken als deze life planner,  baren mij zorgen en jagen me bovendien ook de stuipen op het lijf. Ze laten het lijken alsof het leven maakbaar is, mits je alles maar goed genoeg van te voren organiseert. We doen daardoor zo hard ons best om grip te houden op de toekomst, dat de spontaniteit van het leven en het afgaan op gevoelens, er mee verloren gaan.

Het leven laat zich niet temmen en valt niet altijd in spreadsheets te ordenen. Natuurlijk is het goed om doelen te stellen en daar naar toe te leven, maar we moeten ook weten dat het niet erg is om soms de controle los te laten, om met de stroming mee gaan.

Ik hou het voorlopig lekker bij de doorsnee agenda. Een planning maken voor deze maand is al mooi zat. Wat ik doe in november 2028? Geen idee. En dat is eigenlijk best een prettig vooruitzicht.