#MijnEindeWereld met Verena

Verena groeide op in Tilburg, maar haar thuisbasis is allang geen Nederlandse stad meer. Ze reist nu door Latijns-Amerika, met Colombia en Mexico als vaste favorieten. Op dit moment is ze in Mexico-Stad; volgend jaar wil ze waarschijnlijk neerstrijken in Medellín, Colombia.

Ooit stond Verena voor de klas als middelbare-schooldocent. Na elke vakantie merkte ze hoe weinig Nederland haar nog trok. De langverwachte promotie waar ze op hoopte, bleef uit.
‘Op een gegeven moment dacht ik: "fuck it, ik ben er klaar mee",’ vertelt ze. Ze nam ontslag, pakte haar spullen en vloog naar Guatemala, op aanraden van een vriendin die zei: daar kun je dansen én Spaans leren. Sindsdien is ze eigenlijk nooit meer echt teruggegaan.

Foto van Verena in Latijns-Amerika

Hoe begint jouw dag?

‘Meestal slaap ik in een hostel of bij bekenden in de stad. Ik word dan vaak wakker rond negen, half tien. Geen wekker en geen haast. Het verschilt per land, maar ik zal gewoon een dag beschrijven zoals in Mexico-Stad of Colombia,’ vertelt Verena. ‘Dat zijn toch mijn favoriete landen. Mijn ontbijt is simpel: een rustig ontbijtje in het hostel of in een leuk restaurantje om de hoek. Gewoon op mijn gemak, zonder stress.’

Wat is het grootste verschil tussen wakker worden in Mexico en Nederland?

‘Ik denk dat het grootste verschil het geluid is. Je wordt wakker met mannen en vrouwen op straat die heel mooi roepend vertellen wat ze verkopen. Er rijdt een vrachtwagen langs, er is al vroeg harde muziek en de zon schijnt praktisch elke dag.’

Waar Nederland voor haar voelde als grijs en dicht, voelt deze wereld licht en open. ‘Qua gevoel is het grootste verschil vooral vrijheid,’ vertelt Verena.

Wat voor werk doe je nu?

‘Ik werk volledig online in het toerisme,’ legt ze uit. ‘Vanuit Mexico-Stad, een bus in Guatemala of een strand ergens tussendoor regel ik alles voor tours naar de Acatenango-vulkaan in Guatemala.’

Wat doe je dan precies voor die tours?

‘Ik doe het klantencontact, de planning, de boekingen en ook de social media,’ zegt ze. ‘Ik heb geen vaste kantoortijden; het werk is volledig on-demand.

Het is niet zo dat ik zeg: ik zit elke dag van negen tot twaalf achter de laptop en dan ben ik klaar. Ik ben eigenlijk 24/7 bereikbaar, 365 dagen per jaar. Dat heeft ook nadelen. Aan de andere kant: ik kan werken vanaf het strand, vanuit de bus, het maakt niet uit.

In het hoogseizoen is het druk en ben ik er de hele dag mee bezig. In het laagseizoen kan het soms maar vijf minuten per dag zijn, en daar is het salaris dan ook naar.’

‘Dat hangt heel erg af van het land waar ik ben, maar er zit wel een rode draad in: ik wil zoveel mogelijk buiten zijn en dansen,’ vertelt Verena.

‘In Colombia heb ik vaak rond een uur of elf dansles: bachata en andere Latin-dansstijlen. In andere periodes staat juist hiken centraal, of een paar weken strand. Lang niet alle landen zijn geschikt om te dansen en lang niet alle landen om te hiken, dus dat wisselt. Het is een beetje drie maanden ‘aan’, drie maanden ‘af’, dat houdt het in balans.’

‘In Colombia is de lunch vaak het hoogtepunt van de middag. Daar hebben ze de ‘menú del día’, het dagmenu. Dan ga ik vaak met een teamgenoot lunchen. Je betaalt twee tot vier euro voor een lunch van twee of drie gangen. Je hebt weinig keuze, meestal kies je tussen vis, vlees of kip.’

Het levert soms ook komische momenten op. ‘Als je zegt dat je geen vlees eet, vragen ze vaak: ‘Oh, maar kip mag wel dan?’’ lacht ze.

Hoe vervoer je je van plek naar plek?

‘Binnen steden boek ik vaak een Uber, dat kan een motor of een auto zijn. Tussen steden gebruik ik bussen, tenzij de afstand écht lang is. Bij afstanden van negen uur of langer neem ik vaak het vliegtuig. In Mexico is vliegen soms zelfs goedkoper dan de bus,’ vertelt Verena. ‘Vanuit Nederlands perspectief blijft dat gek. De langste afstand die je in Nederland rijdt is drie uur; hier noemen ze dat het dorp om de hoek.’

Hoe vul je de avonden in?

‘In Mexico betekent eten vaak streetfood,’ vertelt ze. ‘Op straat, tussen de kraampjes, waar alles sist en pruttelt. In Colombia wordt er ’s avonds juist vaker gekookt of echt uit eten gegaan, of ik schuif aan bij vrienden.’

En daarna?

‘Doe een gok,’ lacht Verena. ‘Dansen natuurlijk. Er zijn bijna iedere avond ‘socials’: avonden waarop mensen samenkomen om te dansen. En die zijn vaak gewoon doordeweeks. Hier zijn socials vaak van negen tot één ’s nachts. Daarom begint mijn dag ook pas wat later.’

‘Het nachtleven loopt sowieso anders dan in Nederland. In sommige landen beginnen universiteiten pas rond zeven uur ’s avonds, zodat studenten overdag kunnen werken. Er zijn ook genoeg mensen die op zaterdag naar school gaan en de rest van de week werken. Alles is verschoven: later eten, later dansen, later leven.’

Verena aan het dansen

Op welke plek voel je je het meest thuis?

‘Hoewel ik door heel Latijns-Amerika heb gewoond, zijn er twee plekken waar ik me echt thuis voel: Cali in Colombia en Mexico-Stad,’ zegt Verena.

‘Hier heb ik de meeste vrienden. Echt een soort vriendengroep waar je altijd op kunt rekenen.’

Hoe belangrijk dat is, merkte ze toen ze met een vriendin in een Uber zat en een truck hen van de weg af leek te willen rijden. ‘De Uberchauffeur ging achter die truck aan, het werd een achtervolging die meer weg had van een actiescène dan van een taxirit,’ vertelt ze.

‘Mijn vriendin en ik probeerden de autoriteiten te bellen, maar werden genegeerd. Pas toen een mannelijke vriend ging bellen, werd er gereageerd.’

‘Dat zijn momenten waarop je voelt hoe kwetsbaar je kunt zijn onderweg,’ zegt ze. ‘Dan merk je hoe fijn het is om goede vrienden te hebben. Dat je mensen hebt op wie je echt terug kunt vallen.’

Wat is jouw advies aan mensen die misschien zelf twijfelen om naar het buitenland te verhuizen?

‘Voor iemand die twijfelt om ook te vertrekken, voor een lange reis of zelfs emigratie, is mijn advies eigenlijk heel simpel: niet eindeloos blijven twijfelen. Gewoon doen. Neem die sprong en kijk maar waar je uitkomt,’ zegt Verena.

‘Ik kan gaan waar ik wil en doen wat ik wil. Heb ik een dag nergens zin in? Dan is de dag gewoon lekker niets, en niemand die daar iets over te zeggen heeft.’