#MijnEindeWereld met Mignon

In #MijnEindeWereld delen we verhalen over mensen die het einde van de wereld hebben opgezocht met een speciale missie. We spraken hiervoor Mignon. Ze woonde zo’n drie en een half jaar in Togo, West-Afrika. Hier is ze samen met haar Togolese man en twee kinderen naar toe verhuisd. Mignon wilde haar kinderen hun ‘tweede thuis’ laten zien en is vervolgens verliefd geworden op West-Afrika.

Hoe zag je leven eruit voordat je naar Afrika ging?

“Ik was docent aan de Haagse Hogeschool. Ik ben zelf huidtherapeut en heb heel lang in de praktijk gewerkt, daarna ben ik les gaan geven in dit vakgebied. Dat heb ik vijf jaar gedaan, ook in de tijd dat ik mijn twee kinderen kreeg. Dat was eigenlijk mijn leven. Ik ging naar Den Haag, werken, kinderen naar school, kinderen naar de crèche en vrienden zien in het weekend. Gewoon het standaard plaatje.”

Hoe is het tot stand gekomen dat jullie vertrokken naar Togo?

“Chris, mijn man, had altijd al de droom om in Togo meer werkgelegenheid te creëren, maar het kwam niet eens in mij op om daar serieus op in te gaan. Toen we kinderen kregen en steeds vaker in Togo waren geweest dacht ik: waarom eigenlijk niet? Toen heb ik - heel voorzichtig - aan Chris voorgesteld: ‘Zullen we eerst een maand gaan?’ Na die maand zou ik beslissen of ik een jaar wilde en op die manier elke keer een stapje verder. Ik heb nooit durven zeggen: ‘Fuck it, we boeken een ticket en gaan!’ Zo ben ik niet. Ik heb echt de tijd nodig om daarin te groeien.

De knop ging voor mij om toen ik ons dochtertje kreeg. Zij zei op een gegeven moment: ‘Mama, ik wil ook wit zijn, ik wil niet bruin zijn’. Ik had daar nog nooit over nagedacht. Chris vertelde altijd wel dat er een verschil is en dat je je intern anders kan voelen door je huidskleur. Ik zag dat als witte vrouw pas toen ik samen was met Chris en ik kon het pas voelen toen ik onze dochter Emma kreeg.

We bespraken daarna dat we onze dochter misschien haar tweede afkomst moesten laten zien. Toen ik weer zwanger werd, zijn we voor de “proefmaand”  naar Togo gegaan. Daarna besloten we om nog jaar te blijven, maar om dan weer terug naar Nederland te gaan.

Al heel snel kwamen we erachter dat een jaar te kort was om het echte leven hier te leven, dus besloten we te emigreren. We hebben ons in Nederland uitgeschreven en het hele proces in gang gezet.”

Kun je iets meer vertellen over wat jullie nu doen in Togo?

“Toen ik hier kwam kreeg ik natuurlijk mega veel nieuwe indrukken, daar kreeg ik heel veel inspiratie van. Ik werd creatief op manieren die ik niet van mezelf kende. Hieruit kwam mijn tassenmerk  voort: creatieve tassen en alles wordt handgemaakt in Togo.

Aan elke tas werken tien mensen mee en dat biedt super veel werkgelegenheid. Daarnaast vind ik het simpelweg mega vet om te doen. Ik denk dat ik meer zou kunnen verdienen als ik een andere kant zou laten zien: ‘Kijk eens wie ik help, kijk eens wat ik nu met diegene aan het doen ben, kijk eens naar de kinderen hier,’ maar dat doe ik niet. Dat is weer dat standaardbeeld dat dan wordt gecreëerd en dat wil ik niet.

Ik wil gewoon een merk zijn met hele goede kwaliteit. En ja, deze mensen werken eraan mee, maar ik kies ervoor om niet het zielige verhaal eraan vast te hangen. Ik heb liever dat ik het niet verkoop, dan dat ik een zielig verhaal neerzet. Ik sta echt heel erg voor Afrika als kracht en ik wil Togo laten zien vanuit de gigantische creativiteit die het heeft en die ik ervan gekregen heb.”

Wat is jullie missie in Togo?

“Mijn man heeft iets neergezet waar ik stiekem ontzettend trots op ben: een AI-gedreven jobboard met HR-software en recruitment, helemaal gebouwd voor West-Afrika, met eigen kantoren in Ivoorkust, Ghana en Togo. Hij bouwt geen platform, maar echte infrastructuur waarop talent zichtbaar wordt en kan groeien.

Het mooie is dat hij niet kiest voor één type klant. Hij helpt net zo graag de lokale boer die zijn eerste medewerker zoekt als dat hij met de overheid Togolese tech-studenten werft voor AI-opleidingen in Silicon Valley. De AI doet het pre-screenen en matchen; voor bedrijven is het overzichtelijke technologie die hun HR-afdeling sturing geeft.

Maar wat het voor mij bijzonder maakt, is waar het vandaan komt: als deel van de diaspora voelt hij een diepe band met dat continent vol talent. Dat hij die motivatie volgt, het écht leeft én voor elkaar krijgt, maakt mij elke dag opnieuw trots."

Hoe ziet jullie omgeving eruit?

“De stad is niet zo mooi, maar daarbuiten is het prachtig: veel groen met watervallen. Het is er heel puur, omdat er maar weinig toeristen zijn. Echt een verborgen schat voor mij.

Wij weten inmiddels heel goed hoe het lokale leven hier is omdat we er echt tussen wonen. Wij wonen in de hoofdstad en zien hier een mix tussen hele grote huizen en hele kleine. Je hebt bijna geen middenklassen. Het is of heel rijk of arm. Maar arm is niet het ‘hongersnood arm’ waar veel mensen aan denken door de media. Over het algemeen hebben mensen de basisbehoefte gewoon op orde.

In de stad is het vooral druk, met veel verkeer als auto’s en brommers. Daartussen zie je kleine hofjes waar iedereen één kamer heeft en het sanitair delen. Ze hebben vaak een put of kraantje waar iedereen dan emmers met water kan halen.

Er zijn plekjes waar mensen eten verkopen, hier halen de meeste mensen ook gewoon hun boodschappen. Wij doen dit af en toe, maar het is niet het eten dat ik gewend was. Vooral het eerst half jaar ben ik enorm veel ziek geweest, omdat mijn lichaam echt moest wennen aan alle nieuwe bacteriën. Inmiddels Kan ik alles wel eten!”

Voelt de omgeving wel eens onveilig?

“De mensen in de wijk kennen ons. We hebben heel veel mensen ontmoet en vriendschappen opgebouwd. Maar hoe je het ook wendt of keert: er is een verschil tussen arm en rijk, dus je moet wel realistisch blijven. Je kan niet met je telefoon en een dikke portemonnee over straat lopen, dan maak je het hen ook erg moeilijk. Maar is het dan onveilig? Voor mij absoluut niet. De mensen hier hebben onwijs sterke normen en waarden, dus de sociale controle is heel groot.

De sociale rijkdom is hier ook veel groter. Mensen zijn echt blij, ook al hebben ze financieel niet zo veel als wij of mensen in Nederland. Ze hebben echter ook geen hypotheek en geen schulden, want dat bestaat hier allemaal niet. Je hebt wat je hebt en wat je verdient, geef je uit.”

Hoe gaat het nu met je?

“Emigreren heeft echt twee kanten. Ik kan me voorstellen dat naar Spanje verhuizen heel anders is dan naar Togo, wat letterlijk het einde van de wereld is.

Nu - 3 jaar later – gaat het goed. Chris en ik hebben wel besloten om binnenkort weer voor een aantal jaar terug te gaan naar Nederland. We willen graag onze familie zien en ze weer lekker om ons heen hebben. Dit betekent wel dat Chris heen en weer zal gaan voor de bedrijven die we daar hebben opgestart, maar het is super mooi dat beide werelden verbonden blijven. Ik heb geen idee wat de toekomst zal brengen, misschien gaan we wel naar Kenia of een land in die richting. Als je eenmaal uit je comfortzone bent gegaan, kijk je heel anders naar wonen in een ander land.”

Heb je een boodschap die je aan andere zou willen meegeven?

“Ga uit je comfortzone, dat is het grootste cadeau dat je jezelf kan geven.”