Wat doe je als de liefde van je leven ongeneeslijk ziek blijkt te zijn?

Je bent jong, verliefd en plotseling staat je leven op zijn kop: je date blijkt ongeneeslijk ziek. Mackenzie (20) en Dave (25) volgden hun hart en kozen voor de liefde. Hoe is het om die keuze te maken? En hoe ga je verder als je partner veel te vroeg overlijdt?

Mackenzie (20) verloor zijn vrouw Marit aan botkanker en Dave (25) zijn vriendin Madelief aan leverkanker. In Over Mijn Lijk – de podcast vertellen ze over de liefde, het verlies en het leven als jonge weduwnaar.

‘Ik ben echt als een blok voor haar gevallen’, vertelt Mackenzie met een lach op zijn gezicht. ‘Het gevoel dat je voor elkaar hebt, is waardevoller dan de pijn die je ervan gaat krijgen. Het zou dom zijn als ik het niet zou doen.’ In het begin zei Marit: "Als het te zwaar wordt, dan is het oké als je dit niet meer wilt"’, vertelt Mackenzie. ‘Alleen daar heb ik nooit naar geluisterd.’

Dave leerde Madelief kennen een paar maanden nadat ze de diagnose kreeg. Zij wilde niet dat haar ziekte voortdurend centraal stond, dus leerden ze elkaar eerst gewoon kennen. De ene date volgde op de andere. ‘Het begin was heel normaal eigenlijk. Maar ik wist: ik ga me ergens heel erg aan committen en het gaat heftig worden. Maar de liefde nam daarin de overhand.’ Madelief zei ook iedere keer: ‘Je kan nog weg.’ Maar Dave heeft dit nooit overwogen.

Voor beiden kwam het woord ‘weduwnaar’ veel te vroeg in hun leven. ‘Dat is heel vreemd’, zegt Mackenzie. ‘Meestal ben je dat aan het einde van je leven. Nu ben je dat gewoon aan het begin. Dat voelt heel raar.’ Ook Dave moest wennen aan het woord. ‘Ik kon het niet helemaal linken aan mezelf. Ik moest echt tegen mezelf zeggen: ik ben nu gewoon een weduwnaar.’ Met het overlijden van hun partner verloren ze niet alleen hun grote liefde, maar ook het toekomstbeeld dat daarbij hoort. Mackenzie: ‘Je neemt afscheid van Marit, maar ook van de toekomst die je nooit zal hebben. Je neemt afscheid van het hele leven samen.’

‘Ik heb de eerste paar dagen niks gedaan. Ik heb alleen maar geslapen, ik was zó moe’, zegt Mackenzie. Daarna zocht hij de verdoving op. ‘De eerste anderhalve maand was even verstand op nul en doordrinken. Het gevoel was zo intens groot. Ik wist niet hoe ik daarmee moest dealen. Ik was net twintig.’ Inmiddels probeert hij zijn leven weer op te pakken. ‘Weet je, ik moet leven. Leven voor twee. Ik moet alle dingen doen die zij niet meer kan doen.’

Dave: ‘Ik had vooral de eerste paar maanden dat ik niet wist wat ik met mezelf aan moest. En bij ons thuis; alle spullen stonden er nog.’ In de tweede week heeft hij alles opgeruimd. ‘Het voelde alsof ze elke keer binnen kon komen. Dat trok ik gewoon niet.’ Om even afstand te nemen van de situatie is Dave een weekje naar L.A. gegaan. ‘Het deed me wel heel erg goed. Maar ja, daarna moet je de realiteit weer onder ogen komen en dat viel me zwaar.’ Hij viel tien kilo af, maar besloot het roer om te gooien: stoppen met drinken, een voedingsschema volgen en sporten.

Om voor Marit te kunnen zorgen, zette Mackenzie destijds zijn studie en werk volledig stop. Nu pakt hij deze taken stap voor stap weer op. Ondanks het verdriet kijkt hij hoopvol vooruit. ‘Ik denk dat het leven alleen maar mooier kan worden.’ Of hij al openstaat voor een nieuwe relatie? ‘Mijn hart en mijn liefde liggen nog bij Marit. Dus ook al zou ik het willen, zou ik het niet eens kunnen.’

Dave merkt dat hij steeds beter zijn draai terugvindt. ‘Ik functioneer weer gewoon normaal, dat is ook weleens fijn’, lacht hij. Dat betekent echter niet dat hij Madelief achter zich laat. ‘Ik zal altijd van haar blijven houden, ik zal haar altijd wel missen.’ Toch sluit Dave een nieuwe liefde niet uit. ‘Als het op me afkomt, komt het op me af. En dat moet je dat gaan ontdekken.’