Zainab (20) werd ontvoerd: 'Het enige wat ik dacht was: ik moet hier nu weg' | Gedwongen Geloften

Trigger warning: seksueel misbruik

Gedwongen trouwen, vastzitten in een huwelijk dat niet zelf is gekozen of in het buitenland worden achtergelaten om te worden uitgehuwelijkt: het overkomt ook Nederlandse vrouwen, onder wie Zainab (20).

Zainab* (20) groeit op bij haar moeder en stiefvader. 'Soms was het gewoon heel leuk en soms was het ook echt toxic. Het was voor hen normaal om heel boos te worden. Dan werd ik bij mijn arm gegrepen en geslagen.'

Zainab wist dat haar ouders op den duur een partner voor haar zouden kiezen. 'Ik dacht: ik ga doen wat mijn ouders zeggen. Maar op een gegeven moment ging ik naar de middelbare school, daar waren mensen die wel gewoon vriendjes hadden of dingen deden die ik niet mocht. Er is meer in het leven dan wat mijn ouders me hebben verteld of laten zien. Dus ik ging steeds vaker vragen: mag ik dit of mag ik dat. Dat mocht dan niet, omdat we dat niet doen in onze Arabische cultuur.'

'Op een gegeven moment zei mijn moeder: "We gaan op vakantie naar Turkije." Maar dat was niet zo, we gingen naar Iran. Daar werd mijn telefoon afgepakt en had ik nul contact met de buitenwereld. Dat was echt vreselijk, heel anders dan in Nederland. Ik moest daar een hoofddoek op en helemaal bedekt. Ik denk dat ze dit altijd al wilde doen, maar in Nederland kan dat niet echt. Op een gegeven moment moest ik naar de dokter toe om te checken of ik nog echt maagd was. Mijn broek werd naar beneden getrokken en toen gingen ze met hun vingers [naar binnen]. Toen hebben we afspraken gemaakt over hoe ik me zou gedragen. Daar ben ik akkoord mee gegaan, want ik wilde graag terug naar Nederland.'

'In Nederland leerde ik mijn vriend kennen. Ik ging hem steeds vaker stiekem zien. Dat hield ik geheim, omdat ik wist wat er zou gebeuren als mijn ouders erachter zouden komen.'

'Even later zei mijn moeder: "We gaan naar Zweden." Omdat onze oom ziek was. We zouden daar een week blijven. Maar ik wist al dat het niet klopte. Zweden is in het noorden, en wij reden de andere kant op. Toen zei mijn moeder: "We gaan naar Iran, omdat we problemen hebben." Ze keken mij aan zo van: jij bent het probleem. Mijn moeder pakte haar telefoon en liet allemaal foto's zien van mij en mijn vriend. Toen heb ik eerlijk gezegd dat het waar is. Mijn moeder zei: "Waarom doe je ons dit aan? Je bent een hoer en een kech. We gaan je naar je echte vader brengen, wij willen jou niet meer." Mijn echte vader ging een man voor mij uitzoeken.'

Het enige wat ik dacht was: ik moet hier nu weg. Ik appte mijn vriendje en zei tegen hem: "Als ik in Bulgarije ben dan ga ik vluchten, want als ik eenmaal in Turkije ben dan lukt dat niet meer." In Bulgarije stopten we bij een supermarkt. Iedereen ging in de winkel een eigen kant op. Ik wist dat mijn broertje ook een eigen autosleutel had, dus ik vroeg hem om die sleutel om iets te pakken. Maar hij kent mij goed, dus hij wist dat ik iets ging doen. Uit mijn moeders tas heb ik snel mijn paspoort gepakt en de autosleutel heb ik aan hem teruggegeven, toen ben ik keihard gaan rennen. Hij is achter me aan gekomen: huilend en schreeuwend. Ik had zoveel spanning dat ik daar heb staan kotsen op straat.

Ik ging lopen en kwam uit bij een station in Bulgarije, daar waren allemaal nare mannen. Ik zag een taxi, daar ben ik ingestapt om naar het vliegveld te gaan. Mijn vriend had een vliegticket voor mij gekocht. Ik moest drie uur wachten op het vliegveld. Toen kwam ineens mijn moeder. Zij ging me aanvallen en aan me trekken. Het was een hele scène. Toen kwam de marechaussee om allemaal vragen aan ons te stellen. Ik zei dat ik ontvoerd werd, of tegen mijn zin in meegenomen. Ik zei dat ik een vliegticket had en terug wilde naar Nederland.

Ik vond het wel een beetje zielig voor mijn ouders, dus toen heb ik gezegd: laat mijn ouders maar gaan. Zij gaan hun eigen kant op en ik ook, dan is het prima. Ze willen gewoon niet dat hun eer wordt beschadigd en dat ze slecht gaan zien. Het is wel echt heel erg dat ze andere mensen boven hun eigen dochter zetten. Dat is heel pijnlijk.'

Zainab is begonnen aan een studie. 'Ik wil graag andere meiden helpen die in eenzelfde situatie zitten, omdat ik weet dat dit vaker gebeurt. Ik ben nog samen met mijn vriend, dus misschien ook samenwonen ooit. En gewoon werken.'

* in verband met de veiligheid van Zainab wordt haar verhaal verteld door een acteur.