Lotte van Eijk: ‘Vroeger moest ik gewoon bij een oude-oma-merk een vod kopen en dat zelf een beetje oppimpen’

Lotte van Eijk is een van de deelnemers van A Beautiful Mess. Aan de hand van een kijkje in haar kledingkast komen we meer te weten over haar stijl, koopgedrag en mindset rondom kleding.

‘Mijn stijl is: opa meets dijk, meets comfort, meets kunstenaar.’

‘Veel van mijn kleding is tweedehands. Als ik iets van een fast-fashion-merk wil, zoek ik het via een tweedehandsplek. Dat kan dus ook gewoon, hè!’ Ook struinen in kringloopwinkels, op zoek naar accessoires, vindt Lotte heerlijk. ‘Lekker in die bakken spitten, waar ze dan duizend sjaaltjes en stropdassen in hebben liggen.’

‘Ik zou niet zeggen dat ik weinig kleding heb. Je bent in de kringloop al snel geneigd te denken: ik neem het allemaal mee, want het kost toch geen kut. Maar ik heb ook weleens zoiets van: nee, je hoeft niet meer te hebben dan je nodig hebt. Dat is ook wel een tip: neem niet alles mee. Er zijn ook andere mensen die leuk willen kringlopen – je moet niet alles al kapen.’

‘Dit is dus een fast-fashion-pak.’ Lotte tovert een bruin pak uit de kast. ‘In mijn maat kan het echt een uitdaging zijn om vette kledingstukken te vinden. Bij fast fashion vind je wel grotere maten. Dat is dus een beetje vervelend voor mensen met zulke maten: soms moet je er toch aan toegeven.’

Ze draait het jasje van het pak om en laat de achterkant zien, waar ‘fuck the norm’ op staat. ‘Ik had een tentoonstelling in de Kunsthal en dacht: fuck it, ik ga het gewoon helemaal oppimpen en er een kunstwerk van maken. En ja, I love it.’

‘Het aanpassen van kleding zit denk ik een beetje in mijn zijn. Als kind moesten mijn moeder en oma al mijn broeken omzomen, omdat ze altijd te lang waren omdat ik een ander soort maat nodig had. Dus het zit heel erg verweven in mijn leven.’

Lotte vervolgt haar verhaal. ‘Ik denk dat het de laatste tien jaar meer ter sprake komt; de lichaamsdiversiteit. Dat er meer verschillende maten op de markt komen en mensen hun bek opentrekken van: hé, ik wil ook leuke kleding aan.’

‘Maar vroeger moest ik gewoon bij een oude-oma-merk een vod kopen en dat zelf een beetje oppimpen. Een strikje hier, een strikje daar. Iets afknippen. Het een beetje leuk maken, zodat ik als twintigjarige ook dacht: hier kan ik mee de straat op.’

‘Er zit gewoon heel veel kracht in kleding. En als die kracht je wordt afgenomen, omdat er geen kleding in jouw maat wordt gemaakt die jou representeert, dan voel je je klein. Dat is gewoon heel vervelend, want je draagt de hele dag kleding. Het is het eerste wat mensen van je zien, en vertelt iets over jezelf. Maar vaak is het: je bent dik, dus trek maar deze zwarte tent aan.’

‘Ik wilde graag kleding maken die vet is: uitgesproken, sexy, eigen en opvallend. Want alles is vaak beige of een A-lijntje, dat je denkt: sorry, ik hoef er niet uit te zien als een tissuedoos. Ik wil gewoon iets gaafs.’

Lotte showt een blauwe wikkeltop. ‘Bind die tieten er lekker in, hup. Dit vind je niet zo snel in een grote maat, snap je?’

‘Dat waren dus de dingen die ik maakte: strakke, getailleerde kleding die juist de plekken van een groot en dik lichaam highlighten die andere merken willen verstoppen. Ik had juist zoiets van: kom thuis in je eigen lichaam en omarm het. En dat lukte ook, dat was gewoon fantastisch om te doen. Daar ben ik voor altijd dankbaar voor.’

‘Ga voor tweedehands, ga zelf dingen maken, ga repareren. Kom weer terug in die kracht van wat jij kan als mens, in plaats van dat het je allemaal maar overkomt. En ik heb zoiets van: fuck the norm! Doe je eigen ding. Daar zal ik altijd hard voor blijven roepen, omdat ik dat gewoon zo belangrijk vind. Dat is voor mij echt de sleutel tot vrijheid: jezelf zijn.’