Lizzy (10) heeft een donornier van haar moeder: ‘Ik kan weer naar school en met mijn vriendinnen spelen na drie jaar’

Lizzy is pas tien, maar heeft al een niertransplantatie achter de rug. Door een zeldzame stofwisselingsziekte raakten haar nieren ernstig beschadigd. Van de ene op de andere dag draaide het leven van de toen vijfjarige Lizzy en haar gezin om ziekenhuisbezoeken, operaties en dialyse.

Al een dag na de diagnose begon Lizzy met dialyse, waarbij ze werd aangesloten op een apparaat dat haar bloed schoonmaakte. ‘Dan moest ik aan de slangetjes en dat deed heel veel pijn.’ Zes keer per week moest ze naar het ziekenhuis en een dialysebehandeling duurde uren.

Maar er waren zeker nog meer dingen die Lizzy stom vond. ‘Operaties’, zegt ze. In korte tijd onderging ze verschillende spoedoperaties, volgens Lizzy wel vijftien. Dat was iedere keer weer spannend, maar ze wist zich snel aan nieuwe situaties aan te passen. ‘De operatiemensen noemde ik altijd smurf, omdat ze een blauw pakje aan hadden.’ Haar moeder vertelt dat juist die grote fantasie Lizzy hielp tijdens de lange periode in het ziekenhuis.

Ondanks de zware behandelingen deden de verpleegkundigen en Lizzy’s ouders er alles aan om het voor haar zo prettig mogelijk te maken. ‘Ik ging altijd flauwekullen met de verpleegsters, en grapjes maken’, vertelt Lizzy. ‘Rondrennen, achter op de fiets en bijvoorbeeld een fort bouwen.’ Of ze de ziekenhuisbezoeken dan niet ook een beetje mist? Dat niet. ‘Ik vind het fijn dat ik daar niet meer heen hoef te gaan.’

Tijdens de dialysebehandelingen zat Lizzy in een ruimte met andere kinderen die ook dialyseerden. Naast haar zat Luan, met wie ze al snel een band kreeg. ‘Die vond ik heel aardig en daar speelde ik altijd mee en die is toen doodgegaan.’

‘Hij was mijn beste vriend’, vertelt ze snikkend.

Gelukkig lukt het Lizzy om er niet te vaak aan terug te denken. Als ze zich verdrietig voelt, pakt ze een speciale knuffel erbij. ‘Die heb ik van zijn tweelingbroertje gekregen.’ Ook denkt ze dan aan de leuke momenten die ze samen hebben gehad.

‘Ik kan weer naar school en met mijn vriendinnen spelen na drie jaar.’ Omdat Lizzy op jonge leeftijd ziek werd, ging ze nauwelijks naar school. Het ziekenhuis werd een normale plek in haar leven. Vriendjes en vriendinnetjes had ze in die periode nauwelijks en ze was vaak te moe om met hen te spelen.

Inmiddels zit Lizzy in groep zes en heeft ze haar achterstand zo goed als ingehaald. Ze is dol op gym, liep dit jaar voor het eerst de avondvierdaagse en zit sinds kort op volleybal. En niet onbelangrijk: ‘Ik mag eindelijk weer chips eten, maar alleen in het weekend.’

De niertransplantatie betekent een enorme stap vooruit, maar daarmee zijn de medische behandelingen nog niet voorbij. Lizzy slikt dagelijks zeventien pillen om te voorkomen dat haar lichaam de donornier afstoot. Elke drie maanden gaat ze naar verschillende ziekenhuizen voor controles en krijgt ze medicatie via infusen en injecties.

Ook haar energie blijft beperkt. Lizzy wil graag veel doen, maar haar lichaam kan dat niet altijd aan. ‘Ik kan niet veel doen en niet afspreken elke dag.’ Een schooldag combineren met buitenspelen of een activiteit in de avond lukt daardoor niet altijd. ‘Ik denk dat ik gewoon energie heb en kan spelen. Dan zegt mijn moeder dat ik er te moe voor ben.’ Haar ouders zoeken steeds naar een balans tussen school, spelen en genoeg rust. Toch begrijpt Lizzy haar moeder soms ook wel. ‘Het is wel jammer dat je niet kan spelen, maar ik moet wel uitrusten als ik bijvoorbeeld naar volleybal wil.’

‘Als ik bijvoorbeeld naar dialyse moest vroeger, bleef ik altijd positief.’ Dat lukte door veel grapjes te maken, vertelt Lizzy, waarbij ze veel aan haar oudere zus dacht. ‘Die maakte ook vaak grappen.’ Voor andere kinderen die moeten dialyseren en het soms moeilijk vinden om positief te blijven, heeft ze dan ook een tip: ‘Denk aan dingen waar je blij van wordt.’