Julien Kooij gaf zijn dromen op: 'Ik wilde niet weer uitgelachen worden'

Columnist Julien Kooij verstopte als kind zijn liefde voor musical en paardrijden uit angst voor pesterijen. Hij dacht dat latere generaties het makkelijker zouden krijgen, maar recente nieuwsberichten laten een ander beeld zien.

Mijn moeder gaf me een kus en zei: ‘Je weet nu waar je eruit moet, hè?’ We hadden de route ernaartoe al een keer met de auto gedaan zodat ik niet zou verdwalen. Elf jaar oud en voor het eerst alleen in een bus naar de grote stad. Maar het was het waard: mijn droom zou uitkomen. 

Ik wist het toen zeker: later zou ik op de allergrootste podia van de wereld staan, zingend, dansend. Want ik was onderweg naar mijn theaterproductie. We maakten een musical en ik had een prachtige rol. Vooraan dansend, een eigen zangsolo. De plek waar ik me thuis voelde. Waar ik veilig was om mijn droom uit te spreken en ernaar toe te werken.

‘Kan je woensdagavond afspreken om ons werkstuk af te maken?’, vroeg mijn klasgenootje. ‘Nee, dan kan ik niet’, zei ik. ‘Dan heb ik voetbaltraining.’ Waarom loog ik daar nou over? Ik had voetbaltraining op dinsdag en donderdag. Maa dat stukje van mezelf – wat ik deed op woensdagavond – wilde ik niet delen. Ik wilde geen reden geven om uitgelachen te worden. Het was al vaak genoeg gebeurd. 

Bijvoorbeeld die ene keer dat de uitbater van de zweefmolen mij klein deed voelen. Ik zat in het bakje, deed mijn ogen dicht, spreidde mijn armen zoals Pocahontas deed in de film. Ik waande mezelf zwevend in de lucht, springend van een berg zoals zij ook deed. Ik voelde me even vrij. Maar die fantasie stopte abrupt toen ik als tienjarig kind door de medewerker van de zweef werd uitgemaakt voor ‘latente homo’. Met een grijns op zijn gezicht.

Het woord latent kende ik niet. Maar dat tweede woord had ik vaker gehoord. En ik wist dat dat niet iets goeds was. Ik kende het woord van de filmavonden met vrienden. Van die ene keer dat ik onderweg was naar mijn andere hobby en nageroepen en uitgelachen werd, omdat ik met een helm over mijn stuur en mijn strakke paardrijbroek aan onderweg was naar mijn paard Hind. Ik vroeg mijn ouders of ze me met de auto wilden brengen. ‘Dat kun je toch gewoon fietsen?’, kreeg ik te horen.

Ik wilde niet langer liegen over waar ik mijn woensdagavonden spendeerde. Wilde geen reden geven aan anderen om mij uit te lachen om mijn dromen en mijn passies. Ik stopte met paardrijden en zei later gedag tegen meespelen in musicals. Mijn droom om op dat grote podium te staan schoof ik naar de achtergrond. Uiteraard bleef ik voetballen, want dat was wel stoer. 

Ik dacht eerlijk gezegd dat de generatie na mij het makkelijker zou krijgen. Toen ik eenmaal uit de kast kwam reageerden mijn vrienden, familie en dorpsgenoten zoals ik nooit had durven dromen. Het zou allemaal goedkomen dacht ik. Maar mijn optimisme was misschien iets te voorbarig. Ik ben inmiddels 32. Ik hoef niet meer te liegen over waar ik op woensdagavond ben. Maar er gebeuren nog te veel incidenten waardoor kinderen van nu denken dat ze dat wel moeten.

Een jongetje in Oldebroek ziet volwassenen zeggen dat een pridevlag een aanklacht tegen hun gemeenschap is. Ze zien mensen bij de Pride in Amersfoort in elkaar geslagen worden omdat ze zichzelf durven te zijn.

En ergens in een bus of op een fiets zit een jongetje dat al die nieuwsberichten leest. Onderweg naar musicalles, of paardrijden. Nadenkend over welke leugen hij vertelt als er gevraagd wordt waar hij naartoe gaat. Terwijl ik dit schrijf en bang ben waar we met zijn allen naartoe gaan.