Janneke: 'Mijn zoon is meegenomen door mijn ex, terwijl ik bloedend 112 lag te bellen' | Fase 8: Femicide

Trigger warning: huiselijk geweld, poging tot doodslag

Janneke vertelt hoe haar relatie met haar ex-man uitmondt in een poging tot doodslag op haar en haar moeder.

'Ik was laatst bij een demonstratie, dat raakte mij heel erg. Ik zag allemaal foto's van vrouwen die zijn overleden door geweld van hun partner of ex-partner. Zij zijn foto's op een bord geworden - dat raakte mij heel diep, want dat had ik kunnen zijn.'

'In april van 2016 heb ik hem ontmoet. Hij was een buurman. Overal waar hij me zag stopte hij eventjes om een praatje te maken. Ik voelde me eigenlijk heel erg gevleid. We hebben een keertje afgesproken en zo kwam het balletje een beetje aan het rollen – het ging best heel snel allemaal. Er was gelijk een heel grote hyperfocus. Ik voelde me heel gevleid daardoor.

Hij woonde in een woning waar brand was geweest, dus hij zat midden in een verbouwing. Er was veel stress en verdriet. Daarin merkte ik al wel: hij kan kortsluiting krijgen, hij heeft het overzicht niet en als ik hem daarop aanspreek dan wordt hij heel boos, gaat hij slaan met deuren en loopt hij weg. Een soort woedeaanvallen. Maar ik heb dat altijd een beetje geschaard onder de stress die hij had. Het is altijd heel makkelijk om te zeggen dat het alleen de schuld is van de ander, maar wij zijn samen in iets heel giftigs terechtgekomen. Er was veel geweld in de slaapkamer – meer dan me lief is.'

Al snel wordt hun eerste kindje geboren, maar het geweld neemt alleen maar toe. 'Toen heb ik hulp gezocht. Daar heb ik geleerd dat ik eigenlijk helemaal niet meer wist wie ik zelf was. De grenzen die ik daarmee leerde aangeven, toen pas kwam ik erachter dat hij daar helemaal niks mee kan, met mijn grenzen. Hij ging op eieren lopen, er was heel veel spanning. En ik liep ook op eieren. Als ik er nu aan denk, krijg ik weer dat ellendige gevoel. Ik wou heel graag dat het werkte – ook omdat we een kindje hebben.'

'Net voor de eerste verjaardag van mijn zoontje ben ik teruggegaan naar mijn eigen huis. Ik kon niet meer. Ik denk dat hij op dat moment ook tegen een burn-out aanzat. Op het moment dat ik zei "het is klaar", toen stortte zijn wereld echt wel in. Toen begonnen er mails met verdraaide waarheden tot smaad. Hij stuurde seksueel getinte beelden door naar mijn werk, naar vrienden, naar kennissen. Toen heb ik een brief geschreven naar mijn familie. Daarin heb ik verteld wat er aan de hand was en ik heb mijn excuses aangeboden naar hen toe, dat ik het zo erg vind dat hij dit doet. Mijn familie is heel steunend geweest, dat is denk ik heel belangrijk als je in zo'n situatie zit. Daarnaast heeft hij de spaarrekening voor onze zoon leeggetrokken.'

Jannekes ex-partner heeft alles gedaan om haar het leven zuur te maken en ze weet dat er nog maar één fase daarna is: 'Of hij vermoordt mij, of hij ontvoert onze zoon.' Janneke heeft met de vader van haar zoon een ouderschapsplan opgesteld waar ze zich aan moet houden. 'Je probeert ondertussen nog steeds wel een normale ouder te zijn. Dus hoe moeilijk het ook is, ik moest mijn zoon daar wel naartoe brengen. Ik was doodsbang voor deze man. Dus mijn moeder of vader ging mee als ik mijn zoon moest wegbrengen. Als hij mijn zoon kwam terugbrengen was ik bang: komt hij hem echt wel terugbrengen? Mijn familie was altijd bij mij thuis.'

Op een woensdagavond gaat het helemaal mis. 'Mijn ex wilde per se op die dag mijn zoon hebben, ik wilde het 50-50 doen en dit bespreken met onze advocaten. Toen zei hij: "Je doet dit te vaak en je kunt mijn zoon niet bij mij weghouden." Ik leg mijn telefoon weg, mijn moeder kijkt me nog aan en dan horen we glasgerinkel bij de voordeur. We zien dat de voordeur wordt ingeslagen door mijn ex-man. Hij komt op mij aflopen als een soort gorilla. Hij trekt aan mijn haren en sleurt me mee naar de keuken. Ik hoor mijn kind nog op de achtergrond, volledig in paniek. Ik weet nog dat ik zei: "Denk om ons kind." Blijkbaar heeft hij op dat moment een mes gepakt, uit de keuken. Hij heeft op mij ingestoken. Daar ben ik me op dat moment niet bewust van. Ik kan me dat nog steeds niet herinneren. Hij kijkt me verschrikt aan in mijn ogen, hij kijkt naar mijn borst om dan weer naar mijn ogen te kijken. Hij duwt me aan de kant en neemt ons zoontje mee. Dat is het moment dat ik besef dat er bloed in stoten uit mij komt. Mijn zoon is meegenomen door mijn ex, terwijl ik bloedend 112 lag te bellen. Dat ik mijn zoon niet heb kunnen beschermen, heeft me heel erg geraakt. Dat hij meegaat met een man die net dit misdrijf heeft gepleegd. Mijn moeder is op de straat gevonden, zij is meermaals doorkliefd met een mes in haar buik.'

Wonder boven wonder overleven Janneke en haar moeder de aanval allebei. 'Ik ben wel blij dat ze er ook was. Ik denk dat als ik alleen was, en zij er niet tussen was gesprongen, dat ik hier niet had gezeten.'

Jannekes ex-man werd veroordeeld tot een celstraf van twaalf jaar, voor de dubbele poging doodslag op haar en haar moeder.

'Ik heb PTSS, dat is gediagnosticeerd. Daar heb ik twee keer hulp voor gehad.' Janneke hoopt haar leven weer op te kunnen pakken. 'Ik hoop dat ik, net als iedere andere 33-jarige, gewoon kan werken zoals ik dat wil. Dat ik nog ambities mag vervullen.' Met haar zoontje gaat het redelijk goed. 'Hij heeft hier natuurlijk ook traumabehandeling voor moeten volgen. Het gaat aardig goed met hem – dat is het belangrijkste. Ik voed mijn zoon op met de gedachte dat hij zijn vader volledig mag erkennen, op welke manier dan ook. Wat hij voor zijn vader voelt, mag hij voelen. Hij mag van hem houden, hij mag het ook lastig vinden. Al die dingen mogen aanwezig zijn.' Dat is natuurlijk wel lastig voor Janneke. 'Het is heel moeilijk om deze twee dingen naast elkaar te laten leven. Hij is en blijft de vader van mijn zoon. En dat is fantastisch, want ik heb de meest mooie zoon ever. Het is ook aan mij de taak om die goede dingen ook te onthouden. Het is niet alleen een dader, het is ook een vader.'