Claudia wordt geterroriseerd door haar ex-partner: 'Maar ik ga er niet meer naar leven' | Fase 8: Femicide

Trigger warning: huiselijk geweld, poging tot doodslag

Claudia vertelt hoe haar relatie met een man uitmondt in een poging tot doodslag en hoe ze er nu bewust voor kiest niet langer in angst te leven.

'Ik ben nog doelwit, maar ik ga er niet meer naar leven. Je kunt je altijd wel proberen te verstoppen, maar dat heeft geen zin', vertelt Claudia. Al jarenlang wordt ze geterroriseerd door haar ex-partner.

'Het is niet zo dat je relatie alleen maar slecht is – zoals veel mensen denken. Het was bij ons echt met ups en downs. Ik heb periodes met hem gehad die supermooi waren. Dat zou ik zo weer over willen doen.' Maar er waren ook periodes dat het minder was. 'Hij bespeelde me, mentaal vooral. Hij speelde het spelletje vooral met de kinderen – mijn oudste heeft daar best wel onder geleden. Hij heeft hem, toen hij een baby'tje was, eens in de vrieskou in de auto gelegd, zonder jasje. Hij was toen een maand of twee oud. Dan deed hij de auto en de voordeur op slot. En dan sta je daar als kersverse moeder. Het enige wat je dan doet is toegeven aan wat hij dan wil, zodat je je kind weer terug hebt. Dat was zijn manier van chanteren. En daarna kwamen eigenlijk de mooie momenten weer.'

Op een gegeven moment is de maat vol voor Claudia, maar weggaan durft ze nog niet. 'Toen heb ik gezegd: "Als je dit nog een keer doet, dan is het klaar en kom ik niet meer terug." Dan zei hij: "Als jij ooit bij mij weggaat, maak ik je helemaal kapot: het liefst hang ik je op aan het plafond en trek ik je nagels er een voor een uit." Dat is wat hij altijd gezegd heeft. Dus als je dat in je achterhoofd hebt, dan denk je nog wel een keer na voordat je weggaat.'

Het geweld neemt toe wanneer Claudia weggaat. 'Mijn ex heeft geprobeerd mij ondersteboven te rijden. Ik kon net op een hek springen. Hij had best wel wat schade aan de auto, maar hij is achteruit- en weggereden.' Toen ze een nieuw huis had, wist hij het adres te achterhalen. 'Hij heeft daar mijn auto vernield. Hij stond door de brievenbus te schreeuwen, hij stond in de achtertuin, stak de banden van mijn fiets lek, rukte het naambordje van de deur. Hij bedacht van alles en nog wat om ons te terroriseren. Wij hoorden op een bepaald moment dat hij zich had voorgenomen om als zwarte piet bij de deuren langs te gaan en zo bij ons naar binnen te gaan om ons van kant te maken. Wij zijn toen bij de Raad voor de Kinderbescherming geweest, die heeft ons geadviseerd om met de kerstdagen niet thuis te zijn, maar naar mijn ouders te gaan – uit veiligheidsoverwegingen. Hij heeft geprobeerd een wapen te regelen, hij was bezig met een molotovcocktail; de meldingen stapelden zich enorm op.'

'Er is me heel vaak verteld dat ik geen aangifte moest doen, maar een melding. De politie zei: "Als je aangifte doet dan moeten wij hem op het bureau vragen, want dan zijn we verplicht hem ook te horen, en dat triggert hem waarschijnlijk alleen maar en we weten niet wat daarop volgt."'

Toch weet Claudia's ex-partner nog een keer bij haar binnen te komen. 'Ik loop naar de voordeur toe – daar zit een klein rond raampje in. Het moment dat ik de klink naar beneden doe, zie ik zijn gezicht voorbijkomen. Ik laat de klink los, maar het is al te laat. Toen stond hij binnen. Dan ga je in standje overleving: ik heb geschreeuwd, ik heb gegild. Het eerste wat hij heeft gedaan toen hij binnenkwam, is proberen mijn ogen eruit te duwen. Daarna heeft hij mij bij mijn oren vastgepakt – ik heb op één oor nog steeds tandafdrukken zitten – die heeft hij geprobeerd eraf te scheuren. Daarna is hij begonnen met slaan. Dat is twintig minuten doorgegaan. Het enige dat ik nog weet, is dat ik steeds wegzakte en probeerde weer bij te komen. Ik kon alleen maar denken aan de kinderen op dat moment: die moesten van school gehaald worden, daarvoor moest ik wakker blijven. Ik heb geprobeerd de trap op te kruipen, daar heeft hij me nog een trap na gegeven, met zijn schoen in mijn nek.'

Claudia komt in het ziekenhuis terecht en de politie start de zoektocht naar de dader. Drie dagen lang hebben ze naar hem gezocht. 'Hij was verdwenen. Dus wij hadden overal beveiliging, de kinderen mochten niet meer naar school, er mocht niemand op mijn kamer komen, behalve als ze zich gemeld hadden.'

In eerste instantie wordt Claudia's ex veroordeeld tot vier jaar cel wegens poging tot doodslag. In hoger beroep wordt dat drie jaar cel wegens zware mishandeling. Voor een volgende bedreiging krijgt hij vier jaar gemaximeerde tbs opgelegd. Dat traject zit er nu bijna op.

Claudia is het vertrouwen en gevoel van veiligheid kwijtgeraakt. 'Je leeft van minuut tot minuut en van dag tot dag. Er gaat niks meer spontaan, alles is gepland. In de tuin zitten kan niet eens, straks staat hij in je tuin. Alle deuren zijn altijd op slot. Al is het bloedheet, de ramen zijn altijd dicht. Het is geen normale manier van leven meer.' In boksen heeft ze een uitlaatklep gevonden. 'Als je heel erg boos of emotioneel bent, kun je alles in het boksen kwijt. Al je frustratie stop je daarin en leeg ga je weer weg. Dan heb je weer voldoende energie om verder te gaan. Ik ga niet meer terug naar die angst, want dat is precies wat hij wil. Hij wil dat ik zo leef en dat gaan we niet meer doen.'