De brief van 'Lex'

In 'Kinderen die niemand wil' legt Zembla de onmacht van de jeugdzorg bloot aan de hand van de 17-jarige 'Lex'. Hij werd al op vierjarige leeftijd uit huis geplaatst en verhuisde daarna meer dan tien keer van plek. Hoewel 'Lex' van Justitie niet mocht meewerken aan deze uitzending, schreef hij wel een brief. Zijn brief is hieronder te lezen.

Hallo, mijn naam is ██████. Ik ben 17 jaar en ik doe mijn verhaal vanuit de gevangenis. De reden dat ik vast zit is omdat ik de hulp niet heb gekregen die ik zou moeten krijgen. Mijn hele leven ben ik van pleeggezinnen naar instellingen of groepen gegaan. En waarom zo vaak? Omdat zij vonden dat dat goed voor me zou zijn. Maar hoe weet je dat iets goed is voor een jongere, zonder dat je hem hebt gevraagd wat hij wil? Of de juiste mensen om hem heen hebt gevraagd wat zij denken dat goed voor hem zou zijn? Maar dat hebben ze nooit gedaan.

 En ik hoop dat de jeugdzorg dat wel gaat doen. Dat de voogd of je behandelaar vraagt: hoe gaat het met je? Wat wil jij? Wat zou jij graag willen? Wat voor hulp wil je? Doe de dingen samen mét de jongeren. Betrek ze bij gesprekken die de jeugdzorg wil voeren, in plaats van dingen doen zonder de jongeren erbij te betrekken. Keuzes maken zonder hen, zonder de ouders, of zonder iemand die de jongere vertrouwt. Doe het met hen, want er is maar één iemand die weet wat je wil, en dat is de jongere zelf. Als dat gebeurt, is de jeugdzorg veel beter. Dan zouden jongeren zich veel meer gehoord, begrepen en gezien voelen, en meer gaan praten over hun gevoelens — want je bent er voor hen.

Ik, ██████, heb nu de juiste personen gekregen die dit wel doen. Ik voel me gehoord en gerespecteerd, en er wordt aan mij gevraagd wat ik zou willen in de toekomst en wat voor behandeling goed voor mij zou zijn. Dat is nou passende zorg. Jouw verhaal had misschien geen vrolijk begin, maar dat maakt niet wie jij nu bent. Het is de rest van mijn verhaal. Wie jij kiest te zijn.

Dit was ██████, dank je wel.

De handgeschreven brief van 'Lex':