Column van Midas Dekkers

Zestig jaar geleden stond de natuurbescherming nog in de kinderschoenen. Dat trof: daar stond ik ook. We zijn samen opgegroeid. Inmiddels ben ik kalend met een buikje. En de natuurbescherming? Die is haar wilde haren ook wel kwijt. Nergens op haar terreinen hoef je meer te verdwalen; ook op de grootste stilste heide heb je nu overal bereik. Op de grote stille weiden wordt de stilte straks niet eens meer verstoord door het geknal van ganzenjagers; nu ze afdoend beschermd zijn, mogen vogels stilletjes vergast. Maar het stilste hierover zijn de natuurbeschermers. Zij houden liever de boeren te vriend dan de ganzen. Voor hun eigen bestwil natuurlijk, dat van de ganzen bedoel ik.