Vrijdag: begin van de terugreis

Vrijdag 08.15 uur :
De 4 auto´s zijn net weggereden. Was een mooi moment waarbij Estelle aan alle aanwezigen een moment stilte vroeg opdat ieder, gesterkt door zijn eigen geloof of overtuigingen een zegen kon geven aan de goede afloop van het avontuur. Brok in mijn keel. Dat doet ze erg goed en oprecht. Mama sloopte net nog weer even haar kooi, en Nana trok de halsband met GPS transmitter van haar nek en moest dus weer opnieuw onder zeil. God zegene de greep.

Over 5 uur zal Paul, een van de chauffeurs terug zijn en kunnen we met een van de huurauto´s de reis naar Conakry starten. Ik voel me op een vreemde manier opgelucht.

14.00 uur:
wat later dan gepland gaan we weg. Net afscheid genomen van de mensen die het kamp moeten blijven bemannen. Ik benijd ze niet, ook het brood blijkt op en de jerrycan met dieselwater weegt ook steeds minder. Er worden pannekoekjes gebakken als ontbijt maar dat kan niet lang zo duren. Er is trouwens ook bijna geen jam of ander beleg meer.
Paul baalt wel een beetje dat hij terug moet. Als hij in de buitenlucht moet slapen voor een klus als deze krijgt hij een ongemakkentoeslag van 2,80 euro. Moet hij dan ook wel zijn eten van betalen.
Het drinken van dieselwater bekomt mij slecht, de buikloop is weer terug in volle omvang. Bah en reuze onhandig onderweg!

Faranah, Hotel Niger 20.00 uur:
Zit met samen Twan aan een koud biertje bij een hotel dat gerund wordt door een spanjaard. Oh wat is dat lekker en wat had ik een dorst. Op de achtergrond flitst het onweer onheilsspellend.
De trip door de jungle terug naar Faranah hebben we benut om wat meer van de omgeving te zien en te filmen. Ik ben er stil van. Niet allen mooie dingen gezien maar ook heel lieve mensen die best willen meewerken aan een filmopname. Fijn dat bijna iedereen Frans spreekt want de lokale talen en dialecten .…..

In een klein dorpje wilden we de dorpsboom filmen (Baobab, staat voor vruchtbaarheid) en moesten daarvoor zo´n beetje over de rieten hutjes klimmen. Binnen 2 minuten hadden we heel het dorp om ons heen staat. Kan moeilijk schatten maar ik denk dat we wel 100 prachtige kopjes van halfblote sterk ruikende kindertjes met snotneuzen en vreemde aandoeningen om ons heen hadden staat die op het TFT schermpje van de camera plots HUN boom zagen verschijnen. Een jongetje probeerde zachtjes mijn arm aan te raken om te kijken of we wel echt waren, zo wit en zo vreemd. Wat zijn deze mensen veel mooier dan wij!

Bij een klein schooltje wilden we ook wat plaatjes maken en kwam de lokale onderwijzer helemaal trotst aangerend (zeker een of twee kilometer) alleen om te zeggen dat HIJ de onderwijzer van deze school is
Morgen gaan we in een ruk door naar Conakry waar we dan om 03.40 uur het vliegtuig nemen. Even lekker slapen nu in een echt bed, met een beetje stromend water, nog heel even (van 20.00 tot 23.00) wat stroom.