Dit bericht behoeft nuance, kijk daarvoor
hier
naar de reactie van Stichting De Noordzee op onze website.
Het sluiten van Natura 2000-gebied Noordzeekustzone voor kleinschalige kustvisserij- zoals het Ministerie van Economische Zaken wil- geeft géén meetbare ecologische verbetering. Dat toont de nieuwe MPA (Marine Protected Area)-Wijzer, die de Stichting Wetenschappelijk Natuur en Milieubeleid (SWNM) uitbrengt.
Zeereservaat
Een MPA is een zeegebied met hoger beschermingsniveau dan de omgeving, zoals de Waddenzee. Een zeereservaat- ontoegankelijk voor mensen- is de meest stricte toepassing van een MPA. De MPA-wijzer verschijnt nu de overheid op 28 april in de Staatscourant aankondigde de kleinschalige bodemvisserij te verbieden in een Natura 2000-gebied ter grootte van de provincie Utrecht.
Natuurlijke bodemroering
Met het instellen van het meest strenge regime- een zeereservaat - in delen daarvan zou volgens voorstanders de zandige Noordzeebodem en schelpdieren beschermd moeten worden. Maar wat uit dit onderzoek blijkt is dat de kleinschalige bodemvisserij geen invloed heeft op het gebied. Daarmee bevestigen vooraanstaande conservation scientists de praktijkervaring van Noordzeevissers: natuurlijke bodemberoering heeft een veel grotere invloed op de zandige bodem en haar fauna dan visserij.
Averechts
In sommige gevallen blijkt het visverbod zelfs een averechts effect te hebben. In de Scholbox, een grote MPA sinds 1989 is de visserijdruk met 90 procent gedaald om ervoor te zorgden dat de hoeveelheid jonge schol kon toenemen. Een wetenschappelijke evaluatie van de Scholbox in het Journal of Sea Research toont dat de hoeveelheid jonge schol hier juist verder af nam dankzij minder voedingsstoffen als fosfaat in het kustwater en mogelijke klimaateffecten.